“พลังระดับมือใหม่ แพ็กเกจเริ่มต้นถูกแจกให้อัตโนมัติ!”
“ยินดีด้วย เจ้าของร่างได้รับพลังโทคิวะ ดวงตาผ่าความจริง ฟาร์มได้รับคำอธิบายพิเศษ-ธาตุหล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง!”
“ระบบให้รางวัลสุ่มไอเทมเดือนละครั้ง การพัฒนาฟาร์มและเพิ่มเลเวลฟาร์มจะได้รับคำอธิบายของฟาร์ม”
“สู้ๆ นะเจ้าของร่าง ก้าวไปสู่การเป็นเจ้าของฟาร์มระดับท็อปของโลก!”
เสียงกลไกของระบบหยุดลง สายลมอ่อนๆ พัดผ่านฟาร์ม คำอธิบายธาตุหล่อเลี้ยงสรรพสิ่งเริ่มทำงาน
เสี่ยวเฟิงรู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นมหัศจรรย์ที่ไหลผ่านร่างกายราวกับได้เกิดใหม่
ในเวลาเดียวกัน ก็มีพลังงานประหลาดไหลเข้าสู่ดวงตาทั้งสองของเขา ทำให้การมองเห็นของเขาพัฒนาขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์
“นี่คือพลังของระบบหรอกเหรอ เยี่ยมไปเลย!”
เขามองเห็นพิเจียตโตตัวหนึ่งซ่อนอยู่บนกิ่งไม้ที่อยู่ไกลออกไปหลายพันเมตร
ตอนนี้มันกำลังจ้องมองไปที่กลุ่มหญ้าที่สั่นไหวในระยะไม่ไกล
เมื่อเห็นเงาร่างที่ดูต่างจากหญ้าสีเขียวเล็กน้อยปรากฏขึ้น
พิเจียตโตก็กางปีกออกอย่างรวดเร็ว ดั่งสายฟ้าแลบ
บินไปที่กลุ่มหญ้า กรงเล็บคมทั้งสองจุ่มลงไปในหญ้า ตรงเข้าไปจับเงาร่างนั้น
ส่งเสียงร้องยาวอย่างดีใจที่สำเร็จ พิเจียตโตก็บินขึ้นอีกครั้ง
ตอนนี้ใต้เท้าของมันมีหนอนแมกกอตตัวอ้วนๆ อยู่ตัวหนึ่ง
และทั้งหมดนี้ เสี่ยวเฟิงมองเห็นได้อย่างชัดเจน
แต่นี่เป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของพลังดวงตาผ่าความจริงเท่านั้น
ในขณะที่สายตาของเขามองไปที่พิเจียตโต ข้อมูลของพิเจียตโตก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขาโดยอัตโนมัติ
และข้อมูลนั้นก็ละเอียดจนทำให้เขารู้สึกเสียวสันหลัง
โปเกมอน: พิเจียตโต (ป่า)
เพศ: ♂
เลเวล: 13
ประเภท: ปกติ/บิน
ความสามารถ: สายตาแหลมคม
นิสัย: ใจเย็น
ระดับพรสวรรค์: สองดาว
ท่าไม้ตาย: พุ่งชน, โปรยทราย, บินขึ้น, ฟลิกเกอร์
คำประเมิน: ยังไม่ถูกจับ ไม่มี
ความสัมพันธ์ระหว่างเลเวลกับระดับพรสวรรค์ที่ดวงตาผ่าความจริงให้มา เขาก็เข้าใจได้ด้วย
ระดับพรสวรรค์จากต่ำไปสูงทั้งหมดเก้าดาว แต่ละดาวตรงกับเลเวลหนึ่งและขั้นการพัฒนา
เลเวล: 1-10, หนึ่งดาว
เลเวล: 11-20, สองดาว
เลเวล: 21-30, สามดาว
เลเวล: 31-40, สี่ดาว
เลเวล: 41-50, ห้าดาว
เลเวล: 51-60, หกดาว
เลเวล: 61-70, เจ็ดดาว
เลเวล: 71-80, แปดดาว
เลเวล: 81-90, เก้าดาว
ในทางทฤษฎี ยังมีพรสวรรค์ระดับสิบดาว แต่ระบบแยกมันออกมาต่างหาก เรียกมันว่า ขั้นสูงสุด
โปเกมอนที่มีพรสวรรค์ขั้นสูงสุดได้ มีเพียงโปเกมอนเทพเจ้าที่มีตำแหน่งเทพเท่านั้นที่คู่ควร
ยังไม่ทันได้ซึมซับความรู้สึกมากกว่านั้น เพราะเขายืนนิ่งอยู่กับที่ ทำให้จอยมิเป็นกังวลมาก
“เสี่ยวเฟิง นายไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เมื่อสติกลับมา เสี่ยวเฟิงก็ส่ายหัว
“ฉันไม่เป็นไร เมื่อกี้แค่ตื่นเต้นเกินไป ทำเอานายเป็นห่วง!”
เรื่องของระบบ เขาไม่สามารถอธิบายให้จอยมิฟังได้ เลยเลี่ยงไม่พูดถึง
จับมือจอยมิ แล้วยิ้มพูด
“ไปเถอะ ไปเดินดูบ้านในอนาคตของเราด้วยกัน ช่วยฉันแนะนำด้วยว่า จะวางแผนยังไงดี!”
เห็นว่าเสี่ยวเฟิงไม่เป็นอะไรจริงๆ จอยมิก็วางใจ
ส่วนที่ว่าเสี่ยวเฟิงอาจจะซ่อนเรื่องบางอย่างไว้ เขาไม่พูด ก็ย่อมมีเหตุผลของเขา
และเมื่อกี้เสี่ยวเฟิงเหมือนจะบอกว่า ที่นี่คือบ้านในอนาคตของพวกเขานะ
เธอดีใจมากจนรีบโยนเรื่องเล็กน้อยนั้นทิ้งไปจากหัว
เสี่ยวเฟิงปล่อยลิซาร์ดอนออกมา
“คำราม——”
พร้อมกับแสงสีขาวที่กะพริบเป็นจังหวะ ลิซาร์ดอนก็กางปีกคู่สีแดงเพลิง สยายปีกอย่างสง่างาม แล้วลงสู่พื้นอย่างมั่นคงพร้อมกับความร้อนที่ยังไม่จางหาย
เปลวไฟที่ปลายหางสั่นไหวเล็กน้อย สายตาที่มั่นคงกวาดมองไปทั่วทั้งฟาร์ม
โปเกมอน: ลิซาร์ดอน (คู่หู)
เพศ: ♂
เลเวล: 61
ประเภท: ไฟ/บิน
ความสามารถ: เปลวเพลิงโหมกระหน่ำ
นิสัย: ขยัน
ระดับพรสวรรค์: เจ็ดดาว
ท่าไม้ตาย: ร่ายรำมังกร (ท่าพันธุกรรม), คลื่นมังกร (ท่าพันธุกรรม), ลมร้อน, กรงเล็บมังกร, ฟลาร์ชาร์จ, ใบมีดอากาศ, ความโกรธมังกร, พวยพุ่งเพลิง, ฟันเพลิง, โจมตีปีก, กระแสไฟวน, กระเด็นเพลิง, ฟันผ่า, ร่ายรำดาบ, บิน, รังสีแสงอาทิตย์, แผ่นดินไหว, เงาสลับ, ปกป้อง, ตัวอักษรเพลิงยักษ์, อากาศแจ่มใส, กระทืบหนัก, ลำแสงทำลายล้าง, ทุบผ่า, ทุ่มโลก, ระเบิดพลัง
คำประเมิน: ดื้อรั้นเกินไป ขยันมาก เป็นตัวหลักด้านพลังในทีม พี่ใหญ่ที่ไว้ใจได้
“ลิซาร์ดอน รบกวนหน่อยนะ ต่อไปพาเราดูฟาร์มหน่อย ต่อไปนี้ที่นี่คือบ้านของพวกเราแล้ว!”
“คำราม คำราม——!”
“ไม่มีปัญหา! เรื่องนี้ฉันจัดการได้!”
ลิซาร์ดอนก้มตัวลง ให้เสี่ยวเฟิงและจอยมิขึ้นไปนั่งบนตัวมัน
“คำราม คำราม——!”
“ขึ้นไปนั่งแล้วจับให้แน่นนะ จะบินขึ้นแล้ว!”
เสี่ยวเฟิงโอบจอยมิ ทั้งคู่นั่งอย่างมั่นคงบนหลังลิซาร์ดอน
พูดกับลิซาร์ดอน
“ได้แล้ว บินขึ้นได้!”
“บินจากใต้ขึ้นเหนือ บินช้าๆ หน่อย!”
“คำราม คำราม——!”
“เข้าใจแล้ว บินขึ้น!”
ลิซาร์ดอนกางปีก ออกตัวพุ่งขึ้นฟ้าตั้งตรง
เสี่ยวเฟิงกอดจอยมิแน่น ตัดสินใจว่าเย็นนี้จะเพิ่มอาหารให้ลิซาร์ดอน
ร่างกายที่นุ่มนวลของจอยมิค่อยๆ พิงพิงอยู่ในอ้อมแขนของเสี่ยวเฟิง
แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้ลืมเรื่องสำคัญ พวกเขามองดูภูมิประเทศและสภาพพื้นที่จากด้านบน วางแผนสำหรับฟาร์ม
จอยมิชี้ไปที่จุดที่พวกเขาจอดรถและบินขึ้นพูด
“จุดที่เรามาถึงตรงนี้ ทำเป็นเขตพักอาศัยได้เลย แล้วสร้างถนนเชื่อมตรงกับเส้นทางที่ 22 ต่อไปเข้าออกจะได้สะดวกมาก!”
เสี่ยวเฟิงดูแล้ว พยักหน้าเห็นด้วย แล้วชี้ไปที่ลำธารที่ไหลลงมาจากเทือกเขาซิลเวอร์ทางมุมตะวันตกเฉียงเหนือพูด
“ลำธารนี้มีปริมาณน้ำพอใช้ได้ ตรงเชิงเขาสามารถทำทางแยกน้ำได้”
“กลางฟาร์มยังสามารถขุดทะเลสาบกลางได้ ลำธารไหลผ่านพอดี”
“ลาปราสของนายก็จะมีที่ให้น้ำดำน้ำเล่นได้ด้วย!”
......
ทั้งสองพูดคุยกันคนละคำสองคำ แผนของฟาร์มก็ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น
กลับมาที่โปเกมอนเซ็นเตอร์ เสี่ยวเฟิงก็วาดผังฟาร์มตามแผนที่เพิ่งวางไว้
จากนั้น ก็โพสต์ภารกิจรับเหมาก่อสร้างฟาร์มที่ห้องโถงภารกิจของโปเกมอนเซ็นเตอร์
เพราะค่าตอบแทนที่ให้สูงมาก วันเดียวที่โพสต์ภารกิจ ก็มีคนรับไปแล้ว
วันรุ่งขึ้น ฟาร์มก็เริ่มลงมือสร้าง ผ่านไปเจ็ดวัน ฟาร์มทันสมัยก็สร้างเสร็จ
วันตรวจรับงาน จอยมิเพราะโปเกมอนเซ็นเตอร์ยุ่งมาก เลยไม่ได้มาด้วย
เสี่ยวเฟิงต้องไปตรวจรับงานฟาร์มคนเดียว
ที่เส้นทางที่ 22 มีทางแยกเพิ่มอีกเส้นหนึ่ง ข้างๆ มีป้ายอยู่
บนป้ายมีลูกศรชี้ขวา และเขียนว่า ฟาร์มเฟิง
เลียบถนนที่สร้างใหม่มุ่งหน้าไปทางเหนือ สุดท้ายก็ถูกประตูไม้ที่ดูไม่แข็งแรงเท่าไรนักขวางไว้
บนประตูมีป้ายห้อยอยู่ เขียนว่า “ฟาร์มเฟิง”
สองข้างประตูเป็นกำแพงสูงใหญ่หนาทึบที่มองไม่เห็นปลาย
ลุงฮอนซาว ซึ่งเป็นคนรับงานนี้ เห็นเสี่ยวเฟิงมา ก็รีบวิ่งเข้ามาหา
“เสี่ยวเฟิง ฟาร์มสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เชิญตรวจรับงานได้เลย!”
“อื้ม ดี ตรวจจากตรงนี้เลยละกัน”
เสี่ยวเฟิงชี้ไปที่กำแพงหนาหนึ่งเมตร ให้ลิซาร์ดอนลองทดสอบคุณภาพกำแพงนี้ดูก่อน
“ลิซาร์ดอน ใช้ลำแสงทำลายล้างยิงใส่กำแพง!”
“คำราม——!”
แสงสีขาววาบหนึ่ง ลิซาร์ดอนปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าทั้งสอง ขาทั้งสองข้างกระแทกพื้นอย่างหนัก
ปลดปล่อยลำแสงทำลายล้างที่ทรงพลังออกมาอย่างเต็มกำลัง
ผลปรากฏว่า ลำแสงทำลายล้างเต็มกำลังของลิซาร์ดอนยิงใส่กำแพง แค่ทำให้หินแตกเป็นเศษเล็กเศษน้อยเท่านั้น
ลิซาร์ดอนเห็นอย่างนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย คิดในใจ นี่มันอะไรกัน แข็งขนาดนี้ได้ยังไง
มันเลยรวบรวมพลังงานมหาศาลในปากอีกครั้ง ตั้งใจจะพิสูจน์ความสามารถของตัวเอง
เสี่ยวเฟิงกำลังรู้สึกว่าคุณภาพนี้ดีมาก ไม่เสียเงินที่จ่ายไปเลย
ผลปรากฏว่า หันไปดูอีกที ลิซาร์ดอนยิงลำแสงทำลายล้างออกมาอีกหนึ่งครั้ง
และดูท่าทาง เหมือนใช้แรงจนสุดกำลังเลย
พลังงานกลุ่มนี้กำลังจะปล่อยออกมาแล้ว เสี่ยวเฟิงไม่กล้าสั่งหยุดตรงๆ เพราะจะทำให้ลิซาร์ดอนบาดเจ็บสาหัสได้
เสี่ยวเฟิงรีบตะโกน
“ลิซาร์ดอน ยิงขึ้นฟ้าไป นี่คือบ้านของเรา ฉันแค่ให้นายลองดูว่ากำแพงแข็งแค่ไหน ไม่ได้สั่งให้นายพังกำแพง!”
ได้ยินคำพูดของเทรนเนอร์ ลิซาร์ดอนก็รีบเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ลำแสงทำลายล้างในปากที่แผ่กลิ่นอายทำลายทุกสิ่ง ยิงขึ้นสู่ท้องฟ้า
หลังจากนั้น ลิซาร์ดอนหายใจหอบเหนื่อย มองไปที่เทรนเนอร์ของตัวเอง
“คำราม คำราม!”
“ทำไมไม่บอกแต่เนิ่นๆ ล่ะ เกือบพังบ้านตัวเองอยู่แล้ว จะสร้างใหม่ไม่ต้องเสียเงินเหรอ ช่างสิ้นเปลืองจริงๆ!”
พูดอย่างมีเหตุมีผลเสร็จแล้ว มันก็รู้สึกผิด แตะโปเกบอล กลายเป็นแสงสีขาวพุ่งเข้าไปในลูกบอลเพื่อพักผ่อน
“หนีได้ทันนายี่หว่า เย็นนี้ลดอาหาร!”
“นายกับลิซาร์ดอนนี่สนิทกันมากเลยนะ!”
ลุงฮอนซาวพูดพลางยิ้ม
เสี่ยวเฟิงเก็บโปเกบอลกลับเข้ากับเข็มขัด พูดอย่างรู้สึกซาบซึ้ง
“มันน่ะ เป็นคู่หูตัวแรกของฉัน อยู่ด้วยกันมาหกปีแล้ว!”
“ถึงบางทีมันจะบ้าๆ บอๆ ไปหน่อย แต่ส่วนใหญ่ก็ไว้ใจได้มาก!”
“ตลอดทางที่ผ่านมา ต้องขอบคุณมันที่อยู่เคียงข้างและปกป้องฉัน!”
ต่อไปเสี่ยวเฟิงก็ไปดูเขตพักอาศัย ที่นั่นคือเขตอาคารหลัก และเป็นที่ที่เขาจะอาศัยอยู่ต่อไปในอนาคต
ข้างในมีวิลล่า มีห้องฟักไข่โปเกมอน มีห้องเย็น มีห้องเก็บของ มีห้องแปรรูปผลผลิตของฟาร์ม อะไรพวกนี้
ค่าก่อสร้างไม่แพงเท่าไร แต่ค่าเครื่องจักรข้างในแพงจนเสี่ยวเฟิงเจ็บใจ เหมือนกลับไปสู่จุดเริ่มต้น
เลียบลำธาร เสี่ยวเฟิงไปดูทะเลสาบกลางและเทือกเขาซิลเวอร์ แล้วก็เดินวนรอบชายแดนฟาร์มหนึ่งรอบ สุดท้ายก็กลับมาที่หน้าประตูฟาร์ม
“ผ่านการตรวจรับงาน ฉันพอใจมาก!”
“ขอบคุณครับ ต่อไปถ้ามีอะไรต้องการก็ติดต่อผมได้โดยตรง ราคาและคุณภาพรับรองว่าพอใจ!”
“อื้ม ไว้มีโอกาสเราได้ร่วมงานกันอีก!”
เสี่ยวเฟิงปิดภารกิจ ค่าตอบแทนก็โอนเข้าบัญชีของลุงฮอนซาวโดยอัตโนมัติ
หลังจากทั้งสองฝ่ายยืนยันแล้ว ลุงฮอนซาวก็จากไป