เฉียวซูพลันได้สติขึ้นมา เธอจะปล่อยให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าเคยไปเมืองหมาง และมีความสัมพันธ์ “เหลวไหล” กับเผยเยี่ยนเจิง!
เธอยื่นมือผลักชายตรงหน้าอย่างแรง
แต่ชายหนุ่มกลับนิ่งสนิทราวกับกำแพง ริมฝีปากบางยังคงบดขยี้กลีบปากของเธออย่างหนักหน่วง
“พอหรือยัง? รีบออกมาได้แล้ว!” เฉียวจี๋เย่เริ่มทุบประตูอย่างแรง
ตรงหน้าเฉียวซูคือแรงรุกเร้าร้อนระอุจากชายหนุ่ม ส่วนด้านหลังคือประตูที่ถูกทุบจนแทบพัง
เธอกัดฟันแน่น แล้วขบกรามลงสุดแรง ชายหนุ่มครางอู้อี้ รสคาวเค็มของเลือดพลันกระจายไปทั่วปากของทั้งคู่
ชายหนุ่มเจ็บจนต้องหยุดลงในที่สุด
“ยังชอบกัดคนเหมือนเดิมเลยนะ?” เผยเยี่ยนเจิงใช้นิ้วโป้งเช็ดเลือดตรงมุมปาก ไม่เพียงไม่โกรธ กลับยิ้มออกมา ทว่าร่างกายยังคงแนบชิดเธอไม่ขยับ
ปกติเธอดูเหมือนลูกแมวเชื่อง ๆ ที่ไม่มีพิษมีภัย มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเมื่อทำให้ลูกแมวตัวนี้โมโหขึ้นมา รอยกัดของเธอเจ็บแค่ไหน
เฉียวซูไม่มีเวลาสนใจคำพูดชวนให้คิดลึกของเขา เธอกดเสียงลงและถามอย่างจริงจังว่า “ตอนคุณเข้ามา ไม่มีใครเห็นใช่ไหม?”
“ลองเดาดูสิ” เผยเยี่ยนเจิงช่วยจัดหน้าม้าให้เธออย่างใจเย็น ทว่าสายตาเปี่ยมแรงปรารถนาของเขาราวกับพร้อมจะกลืนกินเธอทั้งตัวได้ทุกเมื่อ
เขาคงไม่กล้าทำอะไรโจ่งแจ้งขนาดนั้นหรอกใช่ไหม?
เฉียวซูทำอะไรเขาไม่ได้ จึงจำต้องอ่อนข้อให้อีกครั้ง
มืออ่อนนุ่มไร้กระดูกของเธอไต่ขึ้นไปเกาะท่อนแขนเขา ก่อนจะเงยหน้ามองด้วยดวงตาชุ่มฉ่ำราวกับดอกสาลี่ต้องฝน
“พ่อฉันอยู่ข้างนอก ฉันไม่อยากให้ท่านรู้เรื่องของเรา คุณหลบไปก่อนสักหน่อยได้ไหม?”
เผยเยี่ยนเจิงไม่ใช่คนที่จะเกลี้ยกล่อมได้ง่าย ๆ เขาทำท่าจะผลักประตูออกไป
“นี่เป็นวิธีต้อนรับแขกคนสำคัญของตระกูลเฉียวหรือ? อีกอย่าง เมื่อวานผมก็ช่วยคุณไปครั้งหนึ่งแล้ว...”
เฉียวซูตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เธอคว้าข้อมือเขาไว้ลนลาน แล้วคำว่า “พี่สาม” ก็หลุดออกจากปาก
ชายหนุ่มหยุดมือแล้วเลิกคิ้วมองเธอ
เฉียวซูไม่มีทางเลือก เธอสบตาเขาที่กำลังมองมาอย่างหยอกเย้า ปลายนิ้วลูบผ่านท่อนแขนของเขาแผ่วเบา ก่อนจะลดเสียงลงอ้อนวอน
“พี่สาม ช่วยฉันอีกครั้งได้ไหม คุณก็เห็นแล้วว่าฉันมีสถานะยังไงในบ้านนี้ ฉันไม่อยากมีปัญหามากไปกว่านี้แล้ว”
เวลานี้ดวงตาของหญิงสาวแดงเรื่อ เธอมองเขาด้วยแววตาเปียกชื้นราวกับลูกสัตว์ตัวน้อย น้ำเสียงอ่อนหวานละมุนละไมอย่างที่หาได้ยาก
สีหน้าเหมือนตอนที่เธออ้อนวอนให้เขาหยุดอยู่บนเตียงไม่มีผิด
ลูกกระเดือกของเผยเยี่ยนเจิงขยับขึ้นลง ไอร้อนคล้ายกำลังพลุ่งพล่านอยู่ในอก
เขาข่มกลั้นอยู่หลายวินาที ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่าว่า “ช่วยคุณแล้ว ผมจะได้อะไร?”
เห็นเขาเริ่มใจอ่อน เฉียวซูรีบถาม “คุณอยากได้อะไร?”
“ผมอยากได้อะไร คุณไม่รู้เหรอ?” ริมฝีปากของชายหนุ่มขยับเข้าใกล้ใบหูเธอ น้ำเสียงแฝงความปรารถนาที่แทบข่มไว้ไม่อยู่
เขาหยิบบัตรห้องพักออกมา แล้วยัดลงไปตรงอกเสื้อของเฉียวซู ก่อนจะจูบติ่งหูเธอเบา ๆ
“คืนนี้ รอผมนะ”
ตอนประตูห้องเปิดออก เฉียวจี๋เย่กำลังจะเรียกพ่อบ้านมาเปิดล็อกพอดี
เฉียวซูยืนอยู่หลังประตู พยายามทำเสียงให้สงบนิ่ง “มีอะไรหรือคะ? ฉันแค่เปลี่ยนเสื้อผ้าเอง ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย!”
เฉียวจี๋เย่กระชากประตูเปิดอย่างแรง แล้วพุ่งเข้าไปด้วยความโมโห เขาค้นทุกซอกทุกมุมที่พอจะซ่อนคนได้ตั้งแต่ด้านในจรดด้านนอก
เห็นเขาเดินไปทางระเบียง เฉียวซูก็กลั้นหายใจอย่างตื่นเต้น ก่อนจะรีบก้าวตามไปติด ๆ
“พ่อกำลังหาอะไรอยู่กันแน่?”
บนระเบียงว่างเปล่า มีเพียงผ้าม่านโปร่งสีขาวที่พลิ้วไหวตามลม
เฉียวจี๋เย่หาใครไม่พบจนเริ่มหัวเสีย “เมื่อกี้แกคุยกับใคร? คนในห้องหายไปไหน?”
“มีใครที่ไหนกัน? เมื่อกี้ฉันแค่โทรศัพท์อยู่”
เฉียวจี๋เย่ไม่เชื่อสักนิด แต่ก็ไม่มีหลักฐาน เขาเตะถ้วยกระเบื้องบนพื้นอย่างขุ่นเคือง
“แกกับเผยเยี่ยนเจิงเป็นอะไรกัน? ไปรู้จักเขาได้ยังไง?”
เฉียวซูเหลือบมองไปทางระเบียง เมื่อครู่เธอเห็นเผยเยี่ยนเจิงหลบไปตรงนั้นจริง ๆ แล้วทำไมถึงหายไปได้? หรือว่าเขากระโดดลงไปแล้ว?
แต่หายไปก็ดี เฉียวซูไม่ตื่นเต้นอีกต่อไป เธอค่อย ๆ เดินไปนั่งบนโซฟา
“เมื่อกี้ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าเจอกันในงานเลี้ยงที่จิงเป่ย”
“โกหก!” เฉียวจี๋เย่เกลียดสีหน้าเย็นชาของเธอที่สุด ด้วยความโมโห เขายกมือขึ้นหมายจะตบหน้าเธอทันที “แกไปฝึกงานที่จิงเป่ยตั้งแต่สามปีก่อนไม่ใช่หรือไง ตอนนั้นเผยเยี่ยนเจิงยังไม่กลับตระกูลเผยเลย!”
เขาคิดจะตบเธอหรือไง?!
เฉียวซูหัวเราะเย็นชา เอียงหน้ารับฝ่ามือเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นเยียบราวกับเคลือบน้ำแข็ง
“อยากตบฉันเหรอ? กลัวว่าฉันจะแย่งคู่ครองของ ‘ลูกสาวคนโปรด’ ของพ่อไปหรือไง? ตบสิ ตบเสร็จแล้วฉันจะไปนอนกับเขา!”
เพียะ!
ฝ่ามือตบลงบนแก้มขวาของเฉียวซู ความเจ็บแสบร้อนแล่นวาบ
เฉียวจี๋เย่เห็นรอยฝ่ามือชัดเจนบนแก้มขาวของเฉียวซูแล้วก็เริ่มเสียใจอยู่บ้าง
พอเห็นสายตาเย็นชาเหมือนบ่อน้ำลึกของเธอ เขาก็หลบตาไป ความโกรธลดลงกว่าครึ่ง “ทำไมตอนนี้แกถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้? เหมือนผู้หญิงปากจัดไม่มีผิด!”
“ตบเสร็จแล้วใช่ไหม? ฉันไปได้หรือยัง?” เสียงของเฉียวซูสั่นเครือเล็กน้อย เส้นเลือดบนแขนปูดขึ้นมา เธอกำลังพยายามอย่างสุดกำลังที่จะข่มกลั้นไม่ให้ตบกลับ
“โธ่ คุณเฉียว ทำอะไรน่ะ? จะตบลูกได้ยังไง!”
ซุนเหมยกับเฉียวหย่าเวยไม่รู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร
ซุนเหมยเดินเข้ามาทำทีเป็นห่วง ใต้แววตากลับปิดความลำพองใจเอาไว้ไม่มิด
ส่วนเฉียวหย่าเวยยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าถากถางและสะใจ
เฉียวซูคว้าเสื้อคลุมขึ้นมา ตั้งใจจะออกไปทันที แต่เฉียวหย่าเวยกลับคว้าแขนเธอไว้
“จะไปไหน? แกกับเผยเยี่ยนเจิงเป็นอะไรกันแน่?”
เฉียวซูหันกลับมา รอยฝ่ามือบนใบหน้าดูดุดันน่ากลัวขึ้นเมื่ออยู่คู่กับรอยยิ้มเย็นเยียบ “ฉันจะไปหาเขา พอใจหรือยัง?”
เฉียวหย่าเวยสะดุ้งกับสายตาของเธอ จึงเผลอปล่อยมือ “แกกล้าเหรอ! ฉันบอกไว้เลยนะ เผยเยี่ยนเจิงเป็นของฉัน แกอย่าแม้แต่จะคิด!”
“ได้สิ” เฉียวซูพูดจบก็เดินจากไป
เฉียวหย่าเวยกระทืบเท้าด้วยความโมโห ก่อนหันไปฟ้องเฉียวจี๋เย่อย่างออดอ้อน
“พ่อดูเธอสิ! ทำไมถึงชอบแย่งทุกอย่างกับหนู หนูชอบพี่เยี่ยนเจิงจริง ๆ นะ”
เฉียวจี๋เย่มองแผ่นหลังบอบบางของเฉียวซู ในใจก็รู้สึกซับซ้อน
ถึงเขาจะไม่ชอบซูเยว่โหรวอีกแล้ว แต่เฉียวซูก็ยังมีสายเลือดตระกูลเฉียวอยู่ในตัว
แต่ตั้งแต่ซูเยว่โหรวตายไป เธอก็เอาแต่ทำหน้าตายด้าน ไม่ยอมพูดกับเขาดี ๆ สักคำ
เมื่อได้ยินเฉียวหย่าเวยออดอ้อน ใจเขาก็อ่อนลงเล็กน้อย “ไม่ต้องห่วง พ่อถามมาแล้ว พวกเขาแค่รู้จักกันเท่านั้น อีกอย่างเธอก็กำลังจะหมั้นกับจิ้นหมิง ใครจะเอาผู้หญิงมือสองกันล่ะ!”
พูดจบ เฉียวจี๋เย่ก็เดินออกไปเช่นกัน
ซุนเหมยเห็นเฉียวหย่าเวยยังมีสีหน้าไม่ยอมแพ้ จึงยื่นบัตรสีดำขอบทองของร้านหรูให้เธอ
“คนที่จะทำเรื่องใหญ่ไม่ควรเอาแต่สนใจแพ้ชนะชั่วคราว เก็บบัตรใบนี้ไว้ พรุ่งนี้มีงานเลี้ยงหลังงานแถลงข่าวของฉางเฟิงแคปิตอล เลือกชุดที่เหมาะ ๆ สักชุด”
เฉียวหย่าเวยดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ “แม่คะ บัตรสีดำขอบทองนี่ต้องเติมเงินอย่างน้อยหนึ่งล้านใช่ไหมคะ แม่เอาเงินมาจากไหน?”
ซุนเหมยมองไปรอบ ๆ พอเห็นว่าไม่มีใคร จึงค่อยลดเสียงลง “เงินส่วนแบ่งที่ได้จากทางผู้จำหน่ายวัตถุดิบ”
เฉียวหย่าเวยทำหน้าไม่อยากเชื่อ “แม่คงไม่ได้ไปซื้อวัตถุดิบปลอมมาจริง ๆ หรอกนะ...”
“ชู่!” ซุนเหมยปิดปากลูกสาว แล้วหันไปตรวจดูรอบ ๆ อีกครั้ง “แกรู้ไว้นะ ที่แม่ทำทั้งหมดก็เพื่อแก รอแกแต่งเข้าตระกูลเผย คนตระกูลเฉียวจะมาเช็ดรองเท้าให้แก แกยังรังเกียจว่าสกปรกเลย!”
ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม
กลางดึกบนถนน เฉียวซูห่อตัวด้วยเสื้อคลุม เดินไปอย่างไร้จุดหมาย
ภาพต่าง ๆ ที่ผุดขึ้นมาในหัวล้วนเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนในครอบครัวยังอยู่พร้อมหน้า เสียงหัวเราะและความสุขอบอวลไปทั่วบ้าน
แก้มขวาของเธอบวมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเจ็บแสบร้อนแผ่ลามไปทั่วศีรษะด้านขวา
ลมหนาวพัดพาฝนปรอยเข้ามากระหน่ำ เฉียวซูกระชับปกเสื้อขึ้น พลางนึกถึงนัดหมายกับเผยเยี่ยนเจิง จึงลังเลว่าควรไปหรือไม่
โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นและดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ป่านนี้คงเป็นจิ้นหมิงดื่มจนเมาแล้วโทรมาให้เธอไปรับอีกแน่
เฉียวซูเลื่อนหน้าจออย่างหงุดหงิด โดยไม่แม้แต่จะมองก็เปิดปากด่าทันที
“จะเอายังไงกันแน่? บ้านคุณไม่มีคนขับรถหรือแม่บ้านหรือไง ถ้าไม่มีฉันแล้วกลับบ้านไม่ถูกหรือไง?”
ปลายสายเงียบไปหลายวินาที เฉียวซูรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงก้มมองหน้าจอ
เป็นเบอร์แปลก
ไม่นานนัก เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบของชายหนุ่มก็ดังออกมาจากลำโพง
“เฉียวซู ตอนนั้นไม่แม้แต่จะบอกลาก็เดินจากไป เพื่อไปเป็นคนขับรถกับแม่บ้านให้ผู้ชายคนอื่นอย่างนั้นเหรอ?”
เฉียวซูพูดไม่ออกไปชั่วขณะ “ทำไมถึงเป็นคุณล่ะ?”
เสียงของชายหนุ่มเย็นเยียบถึงขีดสุด “มานี่ ขึ้นรถ”