“กลับมาทำไม?” เฉียวจี๋เย่เอ่ยขึ้นก่อนด้วยสีหน้าหม่นคล้ำ น้ำเสียงเจือคำตำหนิและคำเตือน
ซุนเหมยส่งสายตาให้เฉียวจี๋เย่อย่างลับ ๆ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นอ่อนโยนมีเมตตา
“ดูสิ มีแขกคนสำคัญมาที่บ้าน ซูซูกลับมาก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว”
เธอไม่อาจปล่อยให้คนนอกพูดได้ว่าแม่เลี้ยงอย่างเธอใจร้าย
เฉียวซูยังคงจมอยู่กับความตกตะลึงเมื่อครู่ เธอพยุงตัวกับกรอบประตูอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะยืนมั่นคง
เมื่อเห็นซุนเหมยเดินเข้ามาหา เธอก็ฝืนยิ้มบาง ๆ อยากรู้จากปากอีกฝ่ายว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร
“คุณน้าซุน แขกคนสำคัญท่านนี้คือใครเหรอคะ?”
“พี่สาม” คงไม่ได้เกี่ยวข้องกับตระกูลเผยจริง ๆ หรอกนะ?
ซุนเหมยใช้เส้นสายส่วนตัวไม่น้อยกว่าจะเชิญเผยเยี่ยนเจิงมาได้ ตอนนี้จึงอดยิ้มอย่างภาคภูมิใจไม่ได้ “แขกคนสำคัญท่านนี้ไม่ธรรมดาเลย เขาคือคุณเผยจากจิงเป่ย...”
“เราไม่รู้จักกันหรือ?” ชายหนุ่มที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา “คุณเฉียวซู?”
ชื่อของเธอหลุดจากปากเขาอย่างแผ่วเบา ราวกับไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร
ไม่ใช่ซูจ่าน!
เฉียวซูจับได้ถึงน้ำเสียงเยาะเย้ยและซักถามที่ปลายประโยคของเขา
ครั้งนั้นที่ภาคตะวันตกเฉียงใต้ เฉียวซูใช้นามแฝงว่า “ซูจ่าน” เพื่อปกปิดตัวตน ระหว่างเธอกับเขาต่างก็ได้ในสิ่งที่ต้องการ ไม่ถามถึงอดีตหรืออนาคต
แต่ด้วยฐานะของเขาในภาคตะวันตกเฉียงใต้ตอนนั้น เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลเผย
หรือเขาจะเป็นลูกชายคนเล็กของตระกูลเผยสายหลักจริง ๆ? สีหน้าของเฉียวซูซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย
“พวกคุณรู้จักกันเหรอ?” เฉียวหย่าเวยตกตะลึงอย่างมาก สายตากวาดมองคนทั้งสองสลับกันไปมา
“เราไม่ได้สนิทกันมาก...” เฉียวซูพูดจบก็เงยหน้ามองชายหนุ่มตรง ๆ ในดวงตามีทั้งคำเตือนและการอ้อนวอน
เธอรู้อยู่แล้วว่าผู้ชายคนนี้อันตรายแค่ไหน
แต่เขาก็ยังคงไม่ยอมอ่อนข้อให้ใครเหมือนเดิม มือหนึ่งลูบเครื่องเล่นแผ่นเสียงเบา ๆ ขณะมองตอบเธออย่างสนอกสนใจ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ
“เราไม่ได้แค่รู้จักกันหรอก คุณว่าไหม คุณเฉียว?”
ถ้าสายตาฆ่าคนได้ เฉียวซูคงสับเขาเป็นหมื่นชิ้นไปแล้ว!
ชั่วขณะหนึ่ง เฉียวซูถึงกับคิดจะปล่อยให้ทุกอย่างพังไปตามเรื่อง
ระหว่างพวกเขาก็แค่เรื่องบนเตียงไม่ใช่หรือ ใครยังไม่เคยนอนกับคนเฮงซวยบ้างล่ะ?
แต่เธอไม่อยากเปิดเผยความสัมพันธ์ของพวกเขาในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้
ขณะที่บรรยากาศตึงเครียดราวกับพร้อมปะทุ ป้าหลิวก็เดินออกมาจากห้องครัวพอดี ช่วยคลี่คลายความอึดอัดลงได้
“คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง อาหารเย็นเตรียมพร้อมแล้วค่ะ ไม่ทราบว่า...”
พูดจบเธอก็แอบมองเฉียวซู พร้อมส่งสายตาปลอบใจให้
“ไม่เห็นหรือไงว่าพวกเรากำลังคุยธุระกันอยู่?!” เฉียวหย่าเวยปรายตามองป้าหลิวอย่างไม่พอใจ คนรับใช้บ้าเอ๊ย ไม่รู้จักเลือกเวลาเลยจริง ๆ!
ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเฉียวซูกับเผยเยี่ยนเจิงไม่ธรรมดา
ยัยนี่เกาะตระกูลจิ้นได้แล้วยังไม่พอ ยังจะมาแย่งตระกูลเผยกับเธออีกหรือไง?
ซุนเหมยเองก็อดหวั่นใจไม่ได้ อุตส่าห์สร้างเส้นสายกับเขาได้ทั้งที อย่าให้ยัยเฉียวซูมาชุบมือเปิบไปเสียล่ะ!
เธอรีบเอ่ยรั้งแขกไว้ “คุณเผยคะ เตรียมอาหารเย็นไว้พร้อมแล้ว หย่าเวยกลัวว่าคุณจะกินอาหารซงหูไม่คุ้น เลยตั้งใจหัดทำอาหารจิงเป่ยไว้หลายอย่าง คุณช่วยอยู่รับประทานด้วยกันได้ไหมคะ?”
พูดจบ เธอก็ผลักเฉียวหย่าเวยเบา ๆ จากด้านหลัง
เฉียวหย่าเวยเข้าใจทันที เธอรีบยิ้มแย้มแล้วขยับเข้าไปหา “พี่เยี่ยนเจิงคะ ฉันอุตส่าห์ตั้งใจเรียนทำอาหาร คุณอยู่ลองชิมสักหน่อยนะคะ...”
ระหว่างพูด เฉียวหย่าเวยก็ลอบมองเผยเยี่ยนเจิงไปด้วย ไม่ต้องพูดถึงอำนาจของตระกูลเผยที่อยู่บนจุดสูงสุดของแวดวงผู้ดี แค่ใบหน้านี้ก็มีผู้หญิงคนไหนบ้างที่จะไม่ตกหลุมรัก
ผู้ช่วยถานปฏิเสธแทนเจ้านายอย่างสุภาพและเป็นทางการเหมือนเคย
“ขอโทษทุกท่านด้วยครับ อีกสักครู่มีประชุมทางไกลระหว่างประเทศที่สำคัญมาก พวกเราต้องไปเดี๋ยวนี้ ก่อนมาที่นี่ตกลงกันแล้วว่าจะอยู่แค่สิบนาทีครับ”
จากที่เขารู้จักเผยเยี่ยนเจิง เจ้านายของเขาเกลียดการร่วมงานเลี้ยงในครอบครัวทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นบ้านตัวเองหรือบ้านคนอื่น
รอยยิ้มของเฉียวจี๋เย่กับซุนเหมยแข็งค้าง ส่วนเฉียวหย่าเวยก็หน้าซีดลง
แต่สายตาของเผยเยี่ยนเจิงกลับมองข้ามทุกคนไปหยุดอยู่บนใบหน้าของเฉียวซู เขาเห็นขนตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยเพราะความประหม่า เห็นปลายนิ้วที่กำชายเสื้อไว้แน่นอย่างลับ ๆ แล้วก็อดรู้สึกขบขันไม่ได้
เขาหัวเราะในใจ ก่อนเอ่ยว่า “เลื่อนประชุมทางวิดีโอออกไปก่อนก็ใช่ว่าจะไม่ได้”
ผู้ช่วยถานชะงักไปนิดหนึ่ง แต่ก็รีบไปจัดการทันที
เฉียวซูมองตัวต้นเหตุจนแทบกัดฟันกรามแตก
เธออยากหันหลังเดินหนีไปเสียเดี๋ยวนั้น แต่จะปล่อยให้เฉียวจี๋เย่กับซุนเหมยได้ดังใจไม่ได้
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เธอจึงจำใจนั่งลงที่โต๊ะอาหาร
เผยเยี่ยนเจิงนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ส่วนเฉียวซูนั่งอยู่ปลายโต๊ะ ระหว่างพวกเขามีโต๊ะอาหารสำหรับสิบคนคั่นกลาง
เฉียวจี๋เย่กับซุนเหมยคอยยกแก้วชนและพยายามตีสนิท ส่วนเฉียวหย่าเวยก็หาโอกาสตักอาหารให้เผยเยี่ยนเจิงเป็นระยะ แสดงความกระตือรือร้นสนิทสนมเต็มที่
แต่เผยเยี่ยนเจิงกลับเย็นชาอยู่ตลอด มีเพียงบางครั้งที่ตอบรับอย่างขอไปที
เฉียวซูก้มหน้าตลอดเพื่อไม่ให้ใครสนใจ ทว่าเธอกลับสัมผัสได้ชัดเจนถึงสายตากดดันของชายหนุ่มที่ทอดมาหาเป็นระยะ ราวกับมีแต่เหมือนไม่มี
เมื่อเต้าหู้อัลมอนด์ถูกยกขึ้นโต๊ะ เฉียวหย่าเวยก็ไม่ลืมลุกขึ้นเอาใจ “พี่เยี่ยนเจิงคะ นี่ฉันทำเองกับมือเลย ลองชิมดูนะคะ”
เผยเยี่ยนเจิงไม่แสดงท่าทีตอบสนอง แต่เมื่อเห็นคนรับใช้ยกเต้าหู้อัลมอนด์ไปวางตรงหน้าเฉียวซู เขาก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน “เธอแพ้อัลมอนด์”
สิ้นคำ ทุกคนบนโต๊ะก็หันมามองเฉียวซู
คำโกหกทั้งหมดที่เฉียวซูพูดไว้เมื่อครู่พังทลายลงทันที!
บอกว่าไม่สนิทกัน ทั้งที่เขายังจำได้แม้กระทั่งอาหารที่เธอแพ้ ซึ่งคนในครอบครัวเธอเองยังจำไม่ได้!
เฉียวซูถลึงตามองเผยเยี่ยนเจิง เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามืออีกครั้งจนความเจ็บชาด้าน
แววเย็นเยียบที่แทบสังเกตไม่เห็นวาบผ่านดวงตาของซุนเหมย ทว่าบนใบหน้ากลับแสดงท่าทีห่วงใย “ลูกสาว” อย่างเต็มที่
“ไม่คิดเลยว่าพวกคุณจะสนิทกันขนาดนี้ ซูซูรู้จักคุณเผยมานานแค่ไหนแล้วคะ แล้วเจอกันที่ไหน?”
เฉียวซูสบสายตาซักถามของซุนเหมย เธอไม่คิดจะพูดถึงเมืองหมาง
ตอนนั้นเธอแอบไปเมืองหมางโดยไม่บอกใคร เพื่อไปหาคุณตาและเหมืองเพชรที่เขาทิ้งไว้ให้
ถ้าซุนเหมยรู้เข้า เธอคงถูกรีดเอาทุกอย่างจนไม่เหลือแม้แต่ขนสักเส้น
นี่คือไพ่ตายใบสุดท้ายที่เฉียวซูใช้ทวงเครื่องประดับตระกูลซูกลับคืนมา
เฉียวซูยิ้มบาง ๆ พยายามรักษาน้ำเสียงให้สงบนิ่ง
“ตอนเรียนปริญญาตรี ฉันฝึกงานที่โรงพยาบาลจิงเป่ย แล้วเคยเจอคุณเผยในงานเลี้ยงครั้งหนึ่ง ไม่คิดเลยว่าคุณเผยจะความจำดีขนาดนี้”
พูดจบ เธอก็เหลือบมองเผยเยี่ยนเจิงอย่างไม่รู้ตัว พลางภาวนาในใจว่าเขาอย่าได้เปิดโปงเธอเลย
เผยเยี่ยนเจิงวางมีดกับส้อมในมือลงอย่างไร้สีหน้า เครื่องใช้บนโต๊ะอาหารสีเงินสะท้อนแสงไฟเหนือศีรษะจนเกิดประกายเย็นเยียบ แววตาลึกล้ำของเขามีร่องรอยขบขันวาบผ่าน
ชายหนุ่มรับผ้าเช็ดปากจากผู้ช่วยมาเช็ดอย่างสง่างาม ก่อนจะเอ่ยขึ้นเนิบช้า
“ผมเพิ่งกลับจากต่างประเทศมาจิงเป่ยเมื่อสองปีก่อน ไม่ทราบว่าคุณเฉียวไปฝึกงานปีไหน...”
“อ๊ะ!”
เขายังพูดไม่ทันจบ เฉียวซูก็กรีดร้องขึ้นกะทันหัน
ตอนยกมือ เธอเผลอไปชนขนมหวานบนถาดจนหก เค้กเลอะเปื้อนเสื้อผ้าไปหมด
“ขอโทษค่ะ” ป้าหลิวรีบวางถาดแล้วหยิบผ้าเช็ดปากเข้ามาให้
เฉียวซูโบกมือ “ฉันไม่ระวังเองค่ะ ขอขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องก่อนนะคะ ขอตัวค่ะ”
เฉียวซูเดินขึ้นชั้นบนโดยไม่หันกลับมา จนพ้นสายตาทุกคนแล้ว เธอถึงได้พิงราวบันไดและหอบหายใจลึก ๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะขนมถูกยกมาได้จังหวะพอดีจนช่วยให้เธอหาโอกาสผละออกมาได้ ไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนั้นจะพูดอะไรออกมาอีก!
เธอกลับถึงห้อง ประตูยังปิดไม่สนิทก็ถูกคนจากด้านนอกผลักเปิด
จากนั้นประตูก็ล็อกลง เฉียวซูยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกกดติดกับบานประตู
กลิ่นไม้จันทน์เย็นคุ้นเคยโอบล้อมเข้ามาอย่างรุกเร้า เฉียวซูเพิ่งจะอ้าปากถาม ชายหนุ่มก็บดจูบลงมาอย่างเผด็จการ ไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ
ริมฝีปากบางของเขาเย็นชื้นเหมือนตัวเขา ทว่าลิ้นที่รุกล้ำเข้ามากลับร้อนแรงอย่างผิดคาด
เขาไม่คิดทะนุถนอม เอาแต่ไล้ตวัดอย่างอำเภอใจ ราวกับกำลังลงโทษเธอด้วยความร้ายกาจบางอย่าง
เฉียวซูหายใจลำบาก พยายามดิ้นรนสุดแรง แต่ต้นขาของชายหนุ่มเบียดกั้นอยู่ด้านนอกขาทั้งสองข้างของเธอ แผงอกแข็งแกร่งแนบชิดกับร่างเธอจนไม่มีช่องว่าง
เธอไม่อาจต้านทานได้เลย รู้สึกเพียงว่ากระดูกทั้งร่างอ่อนยวบลงเรื่อย ๆ
กลิ่นนี้ ความรู้สึกนี้ ช่างห่างหายไปนานเหลือเกิน!
ภาพความทรงจำที่พวกเขาเคยพัวพันกันในความมืดคืบคลานเข้าจู่โจมจิตใจของเฉียวซูอย่างชั่วร้าย ร่างกายของเธอก็ยิ่งไม่อาจควบคุมตัวเอง ค่อย ๆ พ่ายแพ้ให้กับการรุกล้ำของชายหนุ่ม
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งจากด้านหลัง ก่อนเสียงของเฉียวจี๋เย่จะดังแทรกขึ้นมาอย่างไม่ถูกกาลเทศะ
“เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็รีบออกมา ฉันมีเรื่องจะถาม!”