บทที่ 52 จูบซืออี่เหิงเหรอ?
ชูอวี๋: “……”
เธอก็รู้อยู่แล้วว่าหนีไม่พ้น
คราวนี้ดันพุ่งเข้าไปหาซืออี่เหิงตรง ๆ
ข่าวดีคือยังรักษาชีวิตน้อย ๆ ไว้ได้ ข่าวร้ายคือหลอกซืออี่เหิงแล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา
สายตาของซืออี่เหิงมองชูอวี๋อย่างตรงไปตรงมา สีหน้าเรียบเฉย ดูไม่สะทกสะท้าน
แต่เย่หนิงรู้จักซืออี่เหิงดี เธอรู้ว่าตอนนี้ซืออี่เหิงกำลังโกรธมาก
ซืออี่เหิงที่กำลังโกรธเรียกชูอวี๋ให้ไปหา เย่หนิงรู้สึกว่าซืออี่เหิงเหมือนเสือที่กินลูกแกะเป็นอาหาร ชูอวี๋เดินเข้าไปก็เท่ากับเดินเข้าปากเสือ
เย่หนิงก้าวออกมาขวางระหว่างซืออี่เหิงกับชูอวี๋ “พี่ เป็นฉันเองที่พาชูอวี๋ออกมาเที่ยว ถ้าจะเอาชีวิตก็เอาชีวิตฉันไป อย่าเอาชีวิตอวี๋เป่าเลย”
ชูอวี๋: “!!!”
เย่หนิงช่างมีน้ำใจจริง ๆ
ในเมื่อเย่หนิงมีน้ำใจขนาดนี้ ชูอวี๋ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไร้น้ำใจ เธอค่อย ๆ ดึงมือเย่หนิงออก “หนิงหนิง อย่าขวางเลย เรื่องนี้เป็นความผิดของฉันเอง”
ซืออี่เหิง: “……”
กลายเป็นว่าเขาเป็นคนร้ายไปเสียแล้ว
ซืออี่เหิงก้าวเข้ามาใกล้ จับมือชูอวี๋เบา ๆ “ตามฉันมา”
ชูอวี๋: “ค่ะ”
เย่หนิงยังอยากเข้าไปขวางซืออี่เหิง แต่ซืออี่เหิงเหลือบมองเธอด้วยสายตาเย็นชา “เย่หนิง เธอคิดว่าตัวเองจะไม่เป็นไรเหรอ?”