บทที่ 51 ซืออี่เหิง: ชูอวี๋ มานี่
บนถนนคดเคี้ยวเลียบไหล่เขา เย่หนิงขับรถโดยเปิดกระจกลง
ไฟบรรยากาศสีชมพูในรถกะพริบระยิบระยับ เย่หนิงร้องคลอตามเพลงที่เปิดอยู่ในรถเป็นระยะ
สายลมยามค่ำคืนบนถนนเลียบเขาป่าเถื่อนกว่าสายในเมือง พัดหวีดหวิวออกมาจากป่าเขา ก่อนทะลักเข้ามาทางหน้าต่างรถอย่างไร้ความเกรงใจ พัดผ่านใบหน้าของชูอวี๋จนเส้นผมปลิวไสว
สายลมเป็นอิสระ พวกเธอก็เป็นอิสระเช่นกัน
รอยยิ้มแต้มบนใบหน้าชูอวี๋ เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเย่หนิงถึงชอบแข่งรถขนาดนั้น
เพราะมันอิสระจริง ๆ นี่นา
เย่หนิงเลี้ยวโค้ง เหยียบเบรกเบา ๆ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “อวี๋เป่า ฉันรู้สึกว่าเบรกของฉันมันกะพริบ ๆ อยู่นะ”
ชูอวี๋กำลังมีความสุข จึงไม่ได้คิดอะไรกับคำพูดของเย่หนิง เธอตอบกลับไปอย่างลื่นไหลว่า “งั้นก็สว่างระยิบระยับเลยสิ”
ผ่านไปครึ่งนาที ชูอวี๋ถึงได้เงยหน้าขึ้น มองเย่หนิงอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เย่หนิงยิ้มอย่างจนปัญญา
“อืม ก็อย่างที่เธอคิดนั่นแหละ”
ชูอวี๋รีบคว้าเข็มขัดนิรภัยไว้แน่น “ตอนนี้ชีวิตฉันก็กะพริบระยิบระยับเหมือนกัน”