บทที่ 54 คุณชายซือน้อยกำลังจัดรังรัก
ชูอวี๋รู้สึกว่าซืออี่เหิงกำลังแตะศีรษะของเธอ
ชูอวี๋อยากพูดเหลือเกินว่า อย่าลูบหัวสิ เดี๋ยวไม่สูงขึ้นนะ
แต่พอคิดดูแล้ว ตอนนี้เธอก็คงสูงขึ้นไม่ได้อีกแล้ว ชูอวี๋จึงขี้เกียจจะถือสา ลูบก็ลูบไปเถอะ
จังหวะนั้นเอง ชูอวี๋ได้ยินซืออี่เหิงถามว่าอยากมาอยู่ด้วยกันไหม
ชูอวี๋หลังแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับ แล้วเรียกเถี่ยต้านในใจ “เถี่ยต้าน ได้ยินไหม ซืออี่เหิงชวนฉันไปอยู่ด้วยกัน”
เถี่ยต้าน: 【ได้ยินแล้ว ได้ยินแล้ว!】
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องทำภารกิจ เถี่ยต้านคงเริ่มจิ้นคู่นี้ไปแล้ว
แต่เถี่ยต้านยังพอมีสติ จึงทำงานต่อ 【ในพล็อตเดิม แม้จะเจอกันเร็วขนาดนี้ก็ยังไม่มีฉากอยู่ด้วยกัน รอฉันตรวจดูก่อนว่าพล็อตที่เปลี่ยนไปจะส่งผลต่อภารกิจหรือเปล่า】
【เธอรับมือซืออี่เหิงไปก่อน】
ชูอวี๋: “รู้แล้ว”
ชูอวี๋พูดเสียงเบาอย่างประหม่าเล็กน้อย “ขอเวลาฉันคิดสักหน่อยนะ”
ซืออี่เหิงลูบผมนุ่มฟูของชูอวี๋อีกครั้ง “อืม ค่อย ๆ คิดก็ได้”
ชูอวี๋มองดอกราตรีกานต์ “ถ้าฉันไม่ไปอยู่กับคุณ คุณจะโกรธไหม”
ซืออี่เหิง: “ไม่โกรธ”
ซืออี่เหิงคิดว่า ถ้าชูอวี๋เป็นแมว เธอคงเป็นแมวสามสีที่นิสัยดีที่สุด ซ่อนตัวเร่ร่อนอยู่ตามซอกมุมทุกวัน พอเจอคนที่อยากพากลับบ้านก็คงแค่พูดคุยอย่างอ่อนโยนว่าไม่อยากกลับบ้านกับมนุษย์
ราวกับว่าถ้ามนุษย์ยืนกรานอีกสักนิด ชูอวี๋ก็จะยอมกลับบ้านไปด้วย
ซืออี่เหิง: “เวลาตัดสินใจ ไม่ต้องคำนึงว่าคนอื่นจะพอใจไหม เธอมีสิทธิ์ปฏิเสธ”