เสิ่นชิงฮั่นกำลังยืนอยู่ด้านหลังซืออี่เหิง รูปภาพส่งมาถึงก็ปรากฏขึ้นในสายตาของซืออี่เหิงและเสิ่นชิงฮั่นทันที
ซืออี่เหิงกดปิดหน้าจอมือถืออย่างรวดเร็ว
เสิ่นชิงฮั่นยังคงมีภาพของขาในรูปเมื่อครู่ติดอยู่ในใจ ต้นขาอวบสมส่วน กระดูกหัวเข่าเล็กน่ารัก ข้อเท้าเรียวเล็กจนรู้สึกว่าเพียงแค่กำมือเบาๆ ก็จะล้อมรอบได้
สวมถุงเท้าผ้าฝ้ายสีขาว สวยมาก ทั้งยังดูบริสุทธิ์
หูของเสิ่นชิงฮั่นแดงก่ำไปหมด
พอดีนึกออกว่าตัวเองเห็นอะไรไป เสิ่นชิงฮั่นจึงพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ "รูปเน็ตรูปหนึ่ง ชูอวี๋ใช้รูปเน็ตมาหลอกนายจริงๆด้วย"
ซืออี่เหิงไม่มีสีหน้าแสดงออกมามากนัก
ในใจของเสิ่นชิงฮั่นก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ครุ่นคิดถึงน้ำเสียงที่ชูอวี๋ส่งข้อความหาซืออี่เหิง แล้วก็นึกถึงรูปถ่ายเมื่อกี้
ความทรงจำที่เสิ่นชิงฮั่นมีต่อชูอวี๋ไม่ใช่แบบนี้ เธอมีตัวตนน้อยมาก และสามารถทำอะไรก็ได้เพื่อเงินแค่นิดหน่อย
จืดชืดและไร้ชีวิตชีวา แถมในคำบอกเล่าของกู้อวิ๋นจิ้งยังน่ารำคาญอีกด้วย
แต่ตอนนี้ชูอวี๋กลับดูสดใสมีชีวิตชีวา
มีความกล้าได้กล้าเสียอย่างถึงขนาดกล้าอ้าปากขอเงินจำนวนมากจากซืออี่เหิง
เสิ่นชิงฮั่นจ้องหน้ากันพูดกับซืออี่เหิงอย่างเสียดสี "พวกนายสนิทกันดีนะ ถึงขั้นดูขากันได้แล้ว"
"ฉันนี่เชียร์ให้ได้กันแล้วล่ะ"
ซืออี่เหิงยังคงไม่มีสีหน้าแสดงออกมา
เสิ่นชิงฮั่นเห็นท่าทีของซืออี่เหิงก็พูดต่อ "สวยดีใช่ไหมล่ะ สวยจะตายเลยใช่ไหม"
"ชูอวี๋คงรักนายจะตายไปเลยใช่ไหม ไม่งั้นคงไม่เอารูปเน็ตมาหลอกนายหรอก"
ซืออี่เหิงเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นชิงฮั่น "แกพูดอะไรนะ"
ซืออี่เหิงเริ่มมีปฏิกิริยาขึ้นมา เสิ่นชิงฮั่นจึงเอนตัวพิงโซฟาอย่างอิดโรย "ฉันบอกว่าเธอเอารูปเน็ตมาหลอกนายไง"