บทที่ 3 ที่รัก แฟนของคุณกำลังแอบฟังคุณทะเลาะ
ทิ่ดาน：【ฮวี๋เป่า อย่ากลัวไปเลยนะ! ฉัน...】จะปกป้องคุณเอง
เสียงจากโทรศัพท์ดังลั่นเกินเหตุ ชูอวี๋พลันได้ยินเสียงคนพูดคุย เกือบจะขนลุกซ่า หัวใจกระตุกวูบ รู้สึกราวกับถูกมนุษย์เข้าโจมตีอย่างรุนแรง
ชูอวี๋ร้อนรนจนมือไม้พันกัน วางสายไป และบล็อกอีกฝ่ายเสีย
บล็อกแม่แท้ ๆ ของเจ้าของร่างเดิมแล้ว ชูอวี๋ก็รีบหาเบอร์พ่อของเจ้าของร่างเดิม แล้วบล็อกพ่อ จากนั้นหาเบอร์น้องชาย แล้วบล็อกน้องชาย
ในที่สุดโลกก็เงียบสงบ
ชูอวี๋ถอนหายใจโล่งอก หายใจได้อีกครั้ง ยิ้มแสนหวานหันไปหาทิ่ดาน "ทิ่ดาน เมื่อกี้จะพูดอะไรน่ะ"
ทิ่ดานค่อนข้างอึ้งงัน ราวกับว่าชูอวี๋ไม่ต้องการให้มันปกป้องเลยสักนิด
มันนึกว่าโฮสต์ผู้อ่อนแอของมันจะถูกพ่อแม่ดูดเลือดข่มขู่ แล้วเลยต้องเอาเงินที่พึ่งคว้ามาได้เป็นแสนให้พวกครอบครัวดูดเลือดพวกนั้นเสียอีก
ไม่คิดเลยว่าชูอวี๋จะพลิกกลับมาบล็อกเกลี้ยง ไม่ยอมให้โอกาสครอบครัวดูดเลือดได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ
ทิ่ดาน：【ไม่เป็นไรแล้ว ฉันแค่รู้สึกว่า ดูเหมือนคุณจะจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้ดีเชียวนะ】
ชูอวี๋เอนตัวลงบนเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุม นอนนิ่งหลับตาลง "ฉันจัดการปัญหาไม่เป็นหรอก อุปสรรคอะไรก็ตามสามารถปราบฉันได้ เรื่องอะไรฉันก็อยากหนีทั้งนั้น"
"แค่ฉันซ่อนตัว อุปสรรคก็หาฉันไม่เจอแล้ว"
"แค่ไม่ออกไปอยู่ต่อหน้ามนุษย์ ชีวิตก็ไม่โดนข้อศอกใส่"
ทิ่ดานเงียบไปนาน 【ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น】
ชูอวี๋นิ่งสงบ "ทิ่ดาน ฉันเหนื่อยมากเลย ฉันจะนอนพักหน่อยนะ"
ก่อนเข้านอนชูอวี๋รู้สึกเสมอว่าตัวเองลืมอะไรไปนิดหน่อย เลยลืมตาขึ้นมากวาดตามองรอบ ๆ พื้นที่เล็ก ๆ นี้มีแค่เธอคนเดียวที่ยังมีชีวิต
แม้แต่แสงสว่างก็ไม่มีเลยสักนิด ชูอวี๋จึงหลับตาลงอย่างวางใจอีกครั้ง
ขณะที่ชูอวี๋กำลังหลับใหลไม่รู้เหนือรู้ใต้ ประตูทางเข้าก็ดังขึ้น ต่อด้วยเสียงพูดคุย
ชูอวี๋สะดุ้งลุกจากเตียงในบัดดล หนังศีรษะเหมือนจะระเบิด
ชูอวี๋รู้แล้วว่าตัวเองลืมอะไรไป เธอลืมไปว่าตอนนี้เธอเป็นนักศึกษาสาว ยังพักในหอพัก แถมยังมีเพื่อนร่วมห้องอีกสามคน
ชูอวี๋：แย่แล้ว!
เอาคนขี้อายไปไว้ในหอพักสี่คน นี่มันจะเอาเธอถึงตายเลยหรือไง?
ชูอวี๋นึกทบทวนเนื้อเรื่อง รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมไม่เป็นที่ชื่นชอบในหอพัก แถมยังถูกกีดกันตลอด
สาเหตุหลักมาจากการใช้ชีวิตที่เข้ากันไม่ได้ เจ้าของร่างเดิมมีเงินก็ไม่ยอมใช้จ่ายกับตัวเอง ทั้งขี้เหนียวทั้งพูดไม่เป็น ทั้งขี้น้อยใจและอ่อนไหว แถมยังไม่มีหน้าตาโดดเด่นหรือความสามารถแข็งแกร่ง
พอได้พบปะกันไม่กี่ครั้ง เพื่อนร่วมห้องก็เกลียดเจ้าของร่างเดิมเข้าไส้
ส่วนใหญ่แล้วเจ้าของร่างเดิมในหอพักก็เหมือนตัวโปร่งใสที่ไม่มีใครนึกถึง
นาน ๆ ครั้งจะเป็นที่จับตามองบ้างก็ตอนเพื่อนร่วมห้องทำให้เจ้าของร่างเดิมอับอาย
ชูอวี๋ถึงกับรู้สึกว่านี่มันเปิดเรื่องได้ย่อยยับที่สุด
ชูอวี๋ฟังเสียงข้างนอกแล้วแทบจะแตกละเอียด
วินาทีนั้นเอง เพื่อนร่วมห้องกู้วิ่นจิ้งก็ตบที่เตียงของชูอวี๋ "ชูอวี๋ บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเอาของเธอไปไว้ในตู้เสื้อผ้า เธอฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง"
ชูอวี๋ซ่อนตัวอยู่ที่เตียงเล็ก ๆ ของตน ยังตั้งสติไม่ทัน
เสียงของชูอวี๋เบายิ่งนัก กู้วิ่นจิ้งกรอกตา "น่าหงุดหงิดชะมัด ตาสีตาสา"
เพื่อนร่วมห้องอีกสองคนปลอบกู้วิ่นจิ้ง "เอาล่ะ เธอเองก็พูดให้น้อยลงหน่อย ก็อยู่หอเดียวกันนั่นแหละ ต่างฝ่ายต่างยอม ๆ กันไป"
กู้วิ่นจิ้ง："ทำไมฉันต้องยอมให้เธอด้วย? ไม่พอใจหอนี้ก็ไปอยู่ข้างนอกเองสิ จะเสแสร้งเป็นดอกบัวขาวทำไม? หอเล็กจะตายเหมือนที่อยู่ของแมลงสาบอยู่แล้ว เธอยังจะจองที่อีก รำคาญชะมัด?"
ชูอวี๋ซ่อนตัวที่เตียงของตน เอ่ยเน้นเบา ๆ "ใครเรื่องมากก็ออกไป ถึงจะออก ก็เธอนั่นแหละที่ต้องออกไป"
กู้วิ่นจิ้งขึงตาเบิกกว้างในบัดดล ชูอวี๋กล้าพูดกับเธอแบบนี้ อดีตชูอวี๋ถูกด่าก็ไม่ยอมพูดอะไร
กู้วิ่นจิ้งโมโหนัก หมายจะไปกระชากม่านเตียงของชูอวี๋ ชูอวี๋ร้อนรนจนมือไม้พันกันฉุดรั้งม่านเตียงสุดแรง ไม่ยอมให้กู้วิ่นจิ้งเปิดออก
ชูอวี๋เป็นพวกน้ำตาง่าย พอกู้วิ่นจิ้งพูดประโยคแรก ชูอวี๋ก็อยากร้องไห้แล้ว
แล้วตอนนี้กู้วิ่นจิ้งก็มาจะดึงม่านเตียงของเธออีก ชูอวี๋ถึงกับน้ำตาพรั่งพรู
ชูอวี๋ไม่ทันสังเกตว่าตัวเองเผลอกดปุ่มโทรออกไปหาซืออี่เหิงในจังหวะมือไม้ยุ่งเหยิง
ซืออี่เหิงได้ยินเสียงที่ดังมาจากมือถือ จึงถามว่า："เกิดอะไรขึ้น?"
ทว่าชูอวี๋ไม่ตอบรับเขา ที่ตอบรับเขาคือน้ำเสียงสะอื้นของชูอวี๋
กู้วิ่นจิ้งไม่เคยถูกชูอวี๋โต้แย้ง คนที่ไม่เคยเถียงมาก่อนพลันลุกขึ้นต่อต้าน กู้วิ่นจิ้ง："ชูอวี๋ แก่ว่าอะไรนะ?"
เบ้าตาของชูอวี๋ท่วมด้วยน้ำตา เสียงสะท้านตะกุกตะกัก "ฉันบอกว่า เป็นเธอนั่นแหละที่ไม่พอใจฉันก่อน ไม่พอใจรังเกียจหอเล็ก จะย้ายออกก็เธอนั่นแหละที่ต้องย้ายออก ใครมีนิสัยคุณหนูก็คนนั้นแหละย้ายออกไป"
ถึงแม้จะไม่เกิดเหตุขัดแย้ง ชูอวี๋ก็ไม่อยากอยู่หอกับคนตั้งมากขนาดนี้อยู่แล้ว
แต่ในเมื่อคนอื่นรังแกมาถึงหน้า ถูกแกล้งก็จะกลายเป็นคนไร้ค่าตัวดี
เธอถึงไม่ยอมเป็นเจ้าคนไร้ค่าหรอก
กู้วิ่นจิ้งเดือดดาลขึ้นมาทันใด เมือง A คือเมืองหลวง โรงเรียนของพวกเธอก็ยิ่งได้ชื่อว่าเป็นศูนย์กลางจักรวาล ต่อให้จะเช่าห้องก็ใช่ว่าราคาจะเป็นที่คนธรรมดาทั่วไปแบกรับไหว
แล้วเธอจะเป็นไปได้อย่างไรถึงจะหาห้องเช่าใกล้โรงเรียนอยู่
แต่คำพูดของชูอวี๋น่ะสิ ที่จับเธอแขวนไว้จนขยับไปไหนไม่ถูก
กู้วิ่นจิ้งหันไปเล่นงานต่อทันควัน "ก็แก่นั่นแหละที่เอาของไปวางมั่วก่อน"
"ฉันเปล่านะ! นั่นก็ตู้ของฉัน ฉันปล่อยให้เธอใช้ก็เพราะยอมให้ ก่อนนี้ฉันยอมให้ ตอนนี้ฉันไม่ยอมให้เธอใช้แล้ว เอาของเธอไปซะ!" ชูอวี๋ก็จัดการเรียงลำดับความคิดจากความทรงจำได้ นั่นเป็นของเจ้าของร่างเดิมแต่แรก
กู้วิ่นจิ้งถูกชูอวี๋โต้แย้งอีกครั้ง เสียหน้า จึงใจร้อนฮึดฮัด จับมือชูอวี๋ไว้ แล้วหมายจะตีชูอวี๋
ทิ่ดาน：【ฮวี๋เป่า ถีบมันเร็วเข้า มันจะตีคุณแล้ว】
พอมีคำเตือนของทิ่ดาน ชูอวี๋ก็ถีบเข้าให้เต็มแรงหนึ่งที ครานี้ชูอวี๋ออกแรงอย่างหนัก
กู้วิ่นจิ้งถูกถีบล้มลงพื้น กระแทกก้นเจ็บร้าวไปหมด
กู้วิ่นจิ้งยิ่งไม่อยากเชื่อ ชูอวี๋นี่มันบ้าไปแล้วหรือไง?
ถึงกับลงไม้ลงมือ
กู้วิ่นจิ้ง："ชูอวี๋ แกคอยดู ฉันจะเอาเรื่องแกให้ได้"
ชูอวี๋พึมพำเบา ๆ น้ำตาไหลติ๋ง ๆ "อ้อ งั้น งั้นฉันรอเธอนะ"
กู้วิ่นจิ้ง："..."
กู้วิ่นจิ้งตวาดร้องให้เพื่อนร่วมห้องสองคนพาไปห้องพยาบาล ในหอพักก็เหลือเพียงชูอวี๋อีกครั้ง
ชูอวี๋ถึงได้ทรุดลงนั่งบนเตียง ควบคุมตัวเองไม่อยู่ต่อไปอีกแล้ว "หนูจะกลับบ้าน"
"หนูไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริง ๆ หนูจะตายตอนนี้เลยได้ไหม"
อยากเก็บตัวคนเดียวให้มิด อย่าให้ใครหาเจอ ไม่ต้องสื่อสารกับมนุษย์อีก อืออืออือ การข้ามเข้านิยายเรื่องนี้ช่างไม่เป็นมิตรเลยสักนิด เลิกข้ามได้ไหม
ซืออี่เหิงฟังกระบวนการที่ชูอวี๋สู้กับเพื่อนร่วมห้องอย่างสู้เงียบ ๆ จบสิ้น
ฟังชูอวี๋ร้องไห้ไปพลางพูดเหตุผลไปพลางด้วย อ้อ ดูเหมือนว่านาทีสุดท้ายจะลงไม้ลงมือด้วย
ลงมือแล้วยังกลับทำให้ตัวเองโกรธจนร้องไห้อีก
ซืออี่เหิงพลันรู้สึกว่าแฟนสาวของตนคนนี้คล้ายคลึงกับแมวขี้กลัวตัวหนึ่ง กลัวคนชัด ๆ แต่ก็ยังจะยื่นอุ้งเท้าออกมาข่มขวัญให้อีกฝ่ายหวาดหวั่น
ทิ่ดานอยากจะปลอบใจชูอวี๋มาก แต่มันรู้สึกว่าตอนนี้มีเรื่องที่สำคัญกว่าให้บอกกับชูอวี๋
【ฮวี๋เป่า เอ่อคือ เมื่อครู่ดูเหมือนคุณจะเผลอกดโทรหาซืออี่เหิงนะ】
【ที่รัก แฟนของคุณกำลังแอบฟังคุณตีกัน】