“เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ!”
ทันทีที่เห็น「ร่างอมตะ」เย่โว่ก็แสดงสีหน้าราวกับคาดเดาไว้แล้ว
ศพจมน้ำกับซากศพเน่าเปื่อยพวกนี้มีต้นกำเนิดเดียวกัน เรื่องนี้ไม่ได้น่าแปลกใจเลยสักนิด
“พวกนี้เป็นลูกน้องของราชาโจรสลัดกลางทะเลคนนั้นหรือ? เมื่อก่อนหมอนั่นทำอะไรกันแน่? ปล้นมากเกินไปหรือไง?”
เย่โว่สงสัยขึ้นมา
“ขอชีวิตอมตะ แล้วถูกมหาสมุทรสาปแช่ง หรือไม่ก็แค่ปล้นมากเกินไปจริง ๆ”
เธอคิดว่าคงหนีไม่พ้นสักข้อ
ถึงขั้นว่า...
เธอมองศพจมน้ำชั้นยอดหกตัวกับซากศพเน่าเปื่อยตัวนิ่มย้วยอีกสี่ตัว ก่อนพูดติดตลกว่า
“หรือว่าตอนมีชีวิต พวกแกเคยเป็นเพื่อนกันตอนอยู่ใต้บัญชาราชาโจรสลัด?”
ตลกร้ายชะมัด
พรสวรรค์อีกสองอย่างของซากศพเน่าเปื่อย ทั้งหมอกพิษและโรคระบาด กลับใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้เลยเพราะมีหัวใจชำระล้างอยู่
ร่างกายของพวกมันไม่แข็งแกร่ง แถมยังเคลื่อนไหวไม่สะดวก เย่โว่จึงได้แต่ให้พวกมันหาเกราะที่ยังดีอยู่มาสวมพอถูไถ
คราวนี้ดูเหมือนศัตรูจะกลายเป็นมิตรกันแล้ว
ศพจมน้ำชั้นยอดกับร่างเกราะที่ก่อนหน้านี้ยังสู้กันแทบเป็นแทบตาย ต่างก็จับมือสงบศึกกันตรงนั้น
“ดีมาก!”
เย่โว่กวาดตามองสิ่งมีชีวิตประเภทอันเดดทั้งสิบตัวตรงหน้า ก่อนโบกมือใหญ่
“เดินหน้า!”
กึก กึก กึก!
เสียงโลหะเสียดสียังคงก้องสะท้อน แต่คราวนี้เหล่าอันเดดที่เคยต่อสู้เพื่อปกป้องพระราชวังกลับหันเหทิศทาง มุ่งลึกเข้าไปในระเบียงทางเดิน
เมื่อเปรียบเทียบศพจมน้ำชั้นยอดกับซากศพเน่าเปื่อยแล้ว เย่โว่ก็รู้สึกรังเกียจพวกหลังอยู่บ้าง
“ค่าสถานะแย่เกินไปแล้ว”
นี่เป็นเหตุผลที่ก่อนหน้านี้ ตอนซากศพเน่าเปื่อยถูกทุบจนเละ เย่โว่ไม่ได้เลือกตัดโควตาศพจมน้ำชั้นยอดออกหนึ่งตัวเพื่อแทนที่มัน