การสื่อสารระหว่างผู้เล่นไม่ได้มีแค่ช่องแชตพื้นที่ ยังมีเว็บบอร์ดด้วย ช่องแรกเน้นความรวดเร็ว ส่วนช่องหลังเหมาะกับการแบ่งปันข้อมูลมากกว่า
ตอนนี้เย่โว่เปิดเข้าไปดูด้วยความสงสัย สิ่งแรกที่เห็นคือกระทู้หนึ่ง
【ช็อก! สงสัยมีปีศาจทะเลปรากฏตัว!】
「ตกใจแทบตาย! ไหนบอกว่าสามวันแรกเป็นช่วงคุ้มครองมือใหม่ไง ฉันเกือบถูกเสียงร้องของปีศาจทะเลล่อลวงให้ลงทะเลแล้ว!」
“ปีศาจทะเล? เสียงร้องเหรอ? ฟังดูไม่เห็นจะสู้เสียงฉันได้เลย!”
เย่โว่เท้าเอว พูดอย่างภาคภูมิใจ
เธออ่านต่อ
「ใช่ น่ากลัวมาก โชคดีที่จู่ ๆ ในเสียงร้องช่วงหลังมีความรู้สึกบางอย่างส่งมา... โลมากับมนุษย์ ห้ามเข้ามา」
「ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน!」
เย่โว่พยักหน้า “รังเกียจโลมาก็ปกติอยู่แล้ว แต่ปีศาจน้ำตัวนี้ดูเหมือนจะรังเกียจมนุษย์ด้วยนะ?”
“เดี๋ยวก่อน!”
“ไม่ใช่สิ!”
เย่โว่เพิ่งนึกขึ้นได้
“ที่พวกนี้พูดถึงคือฉันนี่หว่า!”
ตอนนั้นเธอรังเกียจโลมาอยู่แล้ว แถมยังบอกให้สัตว์ที่มีแต่สีเขียวถอยห่างไปด้วย แล้วเผลอพ่วงมนุษย์เข้าไปด้วยหรือเปล่า?
“ซี้ด ที่แท้ความเข้ากันได้กับสิ่งมีชีวิตก็ใช้กับมนุษย์ได้เหมือนกันเหรอ?”
เย่โว่ประหลาดใจเล็กน้อย
ดันทำเรื่องดี ๆ โดยไม่ตั้งใจ ช่วยไม่ให้พวกเขาเสียเวลาไปกับการอพยพ
「แต่ฉันก็ยังอยากรู้อยู่ดีว่าปีศาจทะเลหน้าตาเป็นยังไง」
「โว่เก่งมาก: ไม่ใช่ปีศาจทะเล เป็นเงือกต่างหาก ฉันเคยเห็นแวบหนึ่งจากไกล ๆ」
「ซี้ด จริงเหรอเนี่ย?」
「เงือกแบบไหน ท่อนบนเป็นปลา ท่อนล่างเป็นคนหรือเปล่า?」
เย่โว่ชะงัก
「โว่เก่งมาก: เงือกบ้านไหนจะหน้าตาแบบนั้นวะ? นั่นมันมนุษย์ปลา!」
「เงือกที่นายพูดถึงเป็นผู้หญิงเหรอ สวยไหม?」
เย่โว่เหลือบมองขาเรียวของตัวเอง
ถึงจะอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง แต่แค่มองมือกับรูปร่าง เย่โว่ก็มั่นใจว่าเธอไม่มีทางขี้เหร่แน่นอน
เธอจึงตอบอย่างมั่นใจ
「โว่สวยมาก: สวยสุด ๆ!」
「ทำไมชื่อของเธอถึงเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ล่ะ?」
「โว่ไม่รู้: ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน」
「เซ็กซี่ไหม เงือกใช้ดาวทะเลเป็นเสื้อผ้าหรือเปล่า?」
「อิจฉาดาวทะเลจัง」
เย่โว่ชะงักไป คำถามนี้เกินคาดจริง ๆ
เซ็กซี่ไหม?
เธอก้มลงมองแล้วขมวดคิ้ว
“ของเกะกะนี่จะทำให้ฉันว่ายช้าลงหรือเปล่า?”
ก้อนกลมโตถูกเกล็ดปลาปกคลุม เปล่งประกายสีฟ้าอ่อน
เมื่อมองไปยังบริเวณอื่น ก็เห็นเกล็ดประปรายโผล่ขึ้นมาเป็นครั้งคราว นอกนั้นล้วนเป็นผิวมนุษย์ขาวเนียนละเอียด
“ซี้ด! ที่แท้ฉันแต่งตัววาบหวิวขนาดนี้เลย!”
เย่โว่ร้องด้วยความตกใจ
แต่...
นางเงือกในละครก็แต่งตัวไม่ต่างกันเท่าไรนี่นา?
เธอจิ้มหน้าท้องน้อยที่โผล่พ้นออกมา “ไม่มีเกล็ดป้องกันตรงนี้แล้วรู้สึกเปราะบางชะมัด”
ถ้ามีคนฟันเอวเธอขาดขึ้นมาจะทำยังไง?
เย่โว่พลันหนาวสั่น
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตอบไปว่า
「โว่ไม่พอใจ: ไม่มีดาวทะเลหรือเปลือกหอย มีแต่เกล็ดปลา ส่วนเซ็กซี่ไหม ฉันไม่ได้สังเกต」
เธอคงไม่ถึงกับพูดว่าเซ็กซี่สุด ๆ หรอกนะ?
「โว่ไม่พอใจ: เอาละ ไม่คุยแล้ว ฉันจะไปนอน」
“เมื่อกี้ฉันจะทำอะไรนะ? อ้อ ใช่ ๆ!”
เย่โว่นึกถึงความคิดก่อนหน้านี้ แล้วหยิบคันเบ็ดบนแพไม้ขึ้นมา จากนั้นก็เอาหีบเงินแขวนไว้กับคันเบ็ด
“อืม สมบูรณ์แบบ! ถ่ายรูปหน่อย”
ถ่ายเสร็จ เธอก็โพสต์ลงช่องแชตพื้นที่ทันที
「ฉันว่าศพจมน้ำตัวนี้ต้องจัดการแบบนี้แหละ...」
「ท่านประธานช่างปราดเปรื่อง」
「โว่โชคดี: รูปภาพ.jpg พวกนายรู้ได้ยังไงว่าฉันตกหีบสมบัติได้?」
「เชอะ แค่ตกหีบเหล็กดำได้ สำหรับมือโปรด้านตกปลาอย่างฉันก็เรื่องกล้วย ๆ... เดี๋ยวนะ! นี่มันหีบอะไรเนี่ย?」
「??」
「??」
「บอกทีสิว่าตกลงนายตกอะไรขึ้นมาได้วะ?」
「หีบเงิน? ตกขึ้นมาได้ด้วยเหรอ?」
「ขำทั้งน้ำตา ฉันตกปลามาทั้งบ่าย ได้หีบเหล็กดำมาใบเดียว」
「ฉันไม่มีแม้แต่หีบเหล็กดำ!!!」
「ไม่ไหวแล้ว! เจ้าหน้าที่ดูแลสุขภาพจิต ฉันไม่ไหวแล้ว!」
「งั้นจะมัวพูดอะไรอีก กระโดดลงไปสิ ยกให้เลย!」
เมื่อเห็นคอมเมนต์อิจฉาริษยาเต็มไปหมด เย่โว่ก็เท้าเอวหัวเราะลั่น
ถ้าบอกว่าหีบนี้ขโมยมา คงไม่สะใจเท่าบอกว่าตกขึ้นมาได้หรอก
“มิน่าชาติก่อนถึงมีพวกตกปลาไม่ได้สักตัวไปซื้อปลาที่ตลาดสด ที่แท้มันสะใจขนาดนี้นี่เอง?”
เห็นคอมเมนต์เปรี้ยวจี๊ดพวกนั้นแล้ว เธอก็อดแค่นเสียงหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้
「พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ อยากรู้จังว่าในหีบมีอะไรบ้าง ขอเปิดดูได้ไหม? ตอนนี้เปิดได้แล้วนะ」
“อ้อ จริงด้วย เปิดหีบสมบัติ”
เย่โว่รีบนึกขึ้นได้
เธอยังมีหีบทองแดงอีก 3 ใบ กับหีบเหล็กดำ 10 ใบ
ตอนกลางวันเปิดหีบสมบัติไม่ได้ ต้องรอให้ความมืดมาเยือนอย่างสมบูรณ์ก่อน
“เริ่มเลย เปิดรวดเดียว 10 ใบ!”
「ขนมไหว้พระจันทร์*1
น้ำดื่มบรรจุขวด*5
กระดาษทิชชู*1
ร่มกันแดด*1
พัดกลม*1
ห่วงชูชีพ*1」
“ขยะทั้งนั้น” เย่โว่พูดอย่างผิดหวัง
เธอแกะขนมไหว้พระจันทร์กินไปด้วย เป็นไส้ธัญพืชห้าชนิด ใช้ได้เลย ไส้เยอะดีด้วย
เหลือบมองช่องแชต แม้คนส่วนใหญ่จะชอบเก็บของดีไว้เงียบ ๆ แต่ก็ยังมีบางคนชอบอวดอยู่เหมือนกัน
“ซี้ด พวกเขาเปิดหีบเหล็กดำได้ของดีขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เย่โว่เริ่มสงสัยโชคของตัวเอง
หรือว่าเธอโชคร้ายจริง ๆ?
เงือกไม่ใช่ที่รักของท้องทะเลหรอกเหรอ?
เมื่อนึกถึงทะเล เย่โว่ก็ลองสื่อสารกับมหาสมุทรโดยไม่รู้ตัว
“ช่วยทำให้ฉันโชคดีสุด ๆ ได้ไหม!”
ทะเลบริเวณนี้ส่งคำตอบกลับมา
“เอ๊ะ! ได้จริงด้วย!”
เย่โว่ตาเป็นประกาย ร้องออกมาด้วยความยินดี
วิธีแก้ปัญหาที่มหาสมุทรมอบให้ไม่ใช่การทำให้เธอโชคดีขึ้นอย่างเดียว แต่เป็นการสะสมโชค เหมือนสะสมยอดเพื่อรับรางวัลการันตี
“เข้าใจแล้ว ๆ!”
เย่โว่เข้าใจในทันที แล้วเปิดหีบทองแดงทั้ง 3 ใบรวดเดียวโดยไม่แม้แต่จะมอง
「ชุดเดรสโลลิต้า*1
รองเท้าส้นสูงวาเลนติโน*1
ถุงน่องบาเลนเซียกา*1」
ดูเหมือนแย่มากใช่ไหม? แต่ยิ่งแย่ก็ยิ่งดี
เย่โว่สัมผัสได้เลือนรางว่าโชคกำลังสะสมขึ้น!
ยิ่งของที่เปิดได้ก่อนหน้านี้แย่เท่าไร ตอนที่ดวงระเบิดออกมาก็จะยิ่งได้โชคดีมากขึ้นเท่านั้น
“ลองคิดดูสิ ยังมีวิธีไหนสะสมได้อีกนะ?”
สายตาของเย่โว่ตกลงบนคันเบ็ด
“เออจริงด้วย! ลองดู!”
คิดแล้วก็ลงมือ เย่โว่นั่งลงตรงขอบแพไม้ หย่อนขาทั้งสองลงไปในน้ำ แกว่งไปมาเบา ๆ ก่อนเหวี่ยงคันเบ็ดออกไปตกปลา
...
“รองเท้าพัง ๆ เหรอ?” เย่โว่โยนมันทิ้งไปทันที
“ยังมีถุงเท้าขาดอีกเหรอ?”
เย่โว่โยนมันทิ้งอย่างรังเกียจ ปล่อยให้ฝูงปลาลากมันลอยออกไปไกล ๆ
การตกปลานี่ช่างพิลึกจริง ๆ ทั้งที่ใต้น้ำไม่มีอะไรเลย ก็ยังตกของระเกะระกะขึ้นมาได้ตั้งกอง
ผลงานตกปลาย่ำแย่มาก บ่อยครั้งที่ตกอะไรไม่ได้เลย
แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ เย่โว่ก็ยิ่งคาดหวัง
เธอไม่ได้ตั้งใจมาตกปลาอยู่แล้ว
แค่ใช้การตกไม่ได้อะไรเลยมาสะสมโชคเท่านั้น
สองชั่วโมงต่อมา ดวงจันทร์สว่างไสว ท่ามกลางหมู่ดาวประปราย
เย่โว่ก็ยังอดใจไม่ไหว เก็บคันเบ็ดเข้าที่
“น่าจะพอแล้ว การันตีใหญ่!”
เธอมองหีบเงิน แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
แม้ตามจริงแล้ว โชคที่เธอสะสมไว้จะมีไม่มากนัก
แต่อย่างน้อยคงไม่เปิดได้ของห่วยเกินไปใช่ไหม?
แต่ถ้าเดิมทีโชคก็แย่อยู่แล้ว แล้วโชคที่สะสมไว้ยังไม่พอให้เปิดของดีล่ะ?
เย่โว่พลันนึกขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
“ฟู่ ช่างมันเถอะ! เปิดดูก่อนว่ามีอะไร!”
เย่โว่สูดหายใจลึก ๆ แล้วเปิดหีบสมบัติทันที
ชั่วพริบตา แสงสีเงินจากหีบเงินก็สว่างวาบออกมา
“ว้าว! ของระดับตำนานสีเงิน!”
เย่โว่หรี่ตามองอย่างคาดหวัง
「คลื่นน้ำขึ้นลงแห่งทะเลลวง (สีน้ำเงิน)
ระดับแนะนำ: เลเวล 20
หมายเหตุ: “มหาสมุทรจะจดจำทุกสิ่ง”
...」