ต่างจากชาติก่อนที่เสียงของเธอถูกเครื่องดื่มอัดลมทำลายจนร้องเพลงไม่ตรงคีย์
ทันทีที่เสียงใสกังวานราวเสียงสวรรค์จากร่างนี้ขับขาน เย่โว่ก็จมดิ่งไปกับมันในพริบตา
“อา～ อา～ อาอา～ อาอาอา～”
เสียงใสราวกับเสียงจากฟากฟ้า บริสุทธิ์และกระจ่างกังวาน
ราวสายน้ำไหลเอื่อยซึมเข้าสู่จิตวิญญาณ ชำระล้างหัวใจ ทั้งยังทะลุทะลวงอย่างยิ่ง
ผ่านไปครู่ใหญ่
เย่โว่ถึงได้รู้สึกตัว
“แค่ก ๆ ร้องเพลินไปหน่อย”
ถึงจะพูดอย่างนั้น บนใบหน้าของเธอก็ยังมีแววอาลัยอาวรณ์อยู่เล็กน้อย
“ดูท่าฉันจะเป็นอัจฉริยะด้านดนตรีจริง ๆ! เมื่อก่อนยังมีเพื่อนแย่ ๆ บอกว่าฉันร้องเพี้ยน ฮึ ต้องอิจฉาฉันแน่ ๆ!”
หลังจากหลงใหลในตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง เย่โว่ก็แทรกพลังจิตของตนเข้าไปในบทเพลง
ชั่วพริบตาเดียว
สัตว์ทะเลขนาดใหญ่ที่ได้ยินเสียงเพลงต่างพากันมารวมตัว
ตัวที่มาถึงก่อนคือโลมาหนึ่งตัว
เย่โว่ลูบหัวโลมาเบา ๆ “เด็กดี เชื่อฟังจริง ๆ”
โลมาส่งเสียงร้องอย่างร่าเริง ตอบรับเย่โว่
เย่โว่พอจะสัมผัสอารมณ์ของสิ่งมีชีวิตในทะเลได้อยู่บ้าง
อารมณ์ของฝูงปลาตัวเล็ก ๆ ก่อนหน้านี้ต่ำต้อยเกินไป จึงไม่ชัดเจนนัก
แต่กับโลมากลับเห็นได้ชัดมาก
“เด็กดี อยากจะ... หืม? เดี๋ยวก่อน?”
“แกอยากผสมพันธุ์กับฉันเหรอ?”
เย่โว่เบิกตากว้าง
สะบัดหางฟาดอีกฝ่ายกระเด็นไปในทันที
“เธอ ๆ เธอเป็นแม่ลูกสองแล้วแท้ ๆ ยังไม่รู้จักอายอีก!”
เย่โว่รังเกียจจนแทบแย่ รีบไล่มันให้ออกห่างจากตัว
ไปให้ไกล ๆ เลย!
“เฮ้อ”
คิดดูแล้ว เย่โว่ก็แทรกข้อความหนึ่งเข้าไปในบทเพลงด้วย: ยกเว้นโลมา อยู่ให้ห่างจากฉัน!
ไม่นานนัก ฉลามขาวตัวใหญ่หลายตัวก็มาถึง
เย่โว่ตาเป็นประกาย แต่ก็ยังเว้นระยะห่างไว้ “อืม ๆ ดีมาก ดีมาก! ดูก็รู้ว่าดุร้าย”
จู่ ๆ เย่โว่ก็สัมผัสได้ว่าฉลามขาวกำลังหวาดกลัว
เพียงแต่เพราะเย่โว่กดข่มพวกมันไว้ พวกมันถึงไม่กล้าหนี
“หืม?”
อาศัยสัมผัสผ่านเส้นผม เย่โว่ก็รู้ทันทีว่าผู้มาเยือนเป็นใคร
เห็นเพียงสัตว์ทะเลตัวหนึ่งที่ลำตัวยาว 8 เมตร มีสีดำสลับขาว ว่ายเข้ามาอย่างเชื่องช้า ราวกับนักเลงข้างถนนแห่งท้องทะเล
วาฬเพชฌฆาต!
ยอดนักล่าแห่งมหาสมุทรในชาติก่อน แม้ในทะเลต่างโลกแห่งนี้จะไม่ใช่เช่นนั้น แต่จัดการศพจมน้ำสักสองสามตัวก็เหลือเฟือ
ไม่แปลกที่ฉลามขาวจะกลัว
ฉลามขาวเป็นหนึ่งในอาหารของวาฬเพชฌฆาต
เย่โว่ยื่นมือไปลูบหน้าผากของวาฬเพชฌฆาต มันก็ถูไถกับมืออย่างเชื่องเชื่อ
รออีกครู่หนึ่ง ก็มีฉลามชนิดอื่นอีกหลายตัวและหมึกยักษ์หนึ่งตัวมาถึง
เย่โว่โบกมือใหญ่
“พอแล้ว ปลาอื่นพักไว้ก่อน”
“กำลังพลตอนนี้จัดการศพจมน้ำได้สบาย ๆ!”
พูดจบ เย่โว่ก็สั่งให้เหล่าสัตว์ทะเลบุกโจมตี
จัดขบวนเป็นแถว ราวกับรถบรรทุกที่พุ่งชนไม่ยั้ง
ศพจมน้ำที่เร่ร่อนอยู่ใกล้หีบสมบัติเหล็กดำตลอดทาง ถูกชนกระเด็นไปหมด!
“นึกว่าเป็นลูกระนาดเสียอีก”
“พวกเราก็พยายามเอาชีวิตรอดกันอยู่ทั้งนั้น”
เหมือนขบวนรถบรรทุกไม่มีผิด
เย่โว่เก็บหีบสมบัติเหล็กดำมาได้อย่างง่ายดาย 10 ใบ
เมื่อหัวใจชำระล้างสยบพิษร้ายแรงที่สุดของศพจมน้ำได้ การต่อสู้ก็ไร้ข้อกังขา
เหลือบดูเวลาแล้ว เย่โว่ก็จัดขบวนสัตว์ทะเลคู่หู บุกโจมตีกลุ่มศพจมน้ำที่อยู่ใกล้หีบสมบัติทองแดงต่อ
คราวนี้ยากขึ้นมาหน่อย แต่ก็แค่นิดเดียว อาศัยพละกำลังมหาศาลของวาฬเพชฌฆาตและความสามารถในการควบคุมอันแข็งแกร่งของหมึกยักษ์
สุดท้ายก็ยังยึดหีบสมบัติทองแดงมาได้ 3 ใบ
“หรือว่า...”
เย่โว่ใจกล้าขึ้นมา
ยังไงเธอก็แค่รอเก็บผลประโยชน์อยู่แล้ว
ลองหีบสมบัติเงินใบนั้นดูดีไหม?
ดวงอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้ว แต่เย่โว่คิดว่ายังพอมีเวลาลองอีกสักครั้ง
หลังปล่อยให้เหล่าสัตว์คู่หูพักผ่อน เย่โว่ก็โบกมือใหญ่
“ไปต่อ! ออกศึกไกล!”
……
แสงใต้ทะเลอ่อนลงเรื่อย ๆ ทัศนวิสัยต่ำ สภาพแวดล้อมก็ซับซ้อนพอสมควร
เย่โว่ลูบคาง
จากข้อมูลที่ได้รับผ่านสัมผัสแห่งมหาสมุทร เธอรู้ว่ามีตัวอันตรายอยู่ใกล้หีบสมบัติเงิน
แต่ไม่แน่ใจว่ามันคือตัวอะไรกันแน่ และอันตรายแค่ไหน
“นี่พวกเธอ มานี่หน่อย!”
เย่โว่เรียกปลากระโทงหลายตัวเข้ามา
“พวกเธอเห็นเจ้าตัวนั่นไหม? ไปยั่วมันหน่อย!”
ปลากระโทงไม่เข้าใจคำว่ายั่ว แต่ยังเข้าใจคำสั่งง่าย ๆ อย่างให้ว่ายไปข้างหน้า
ฟึ่บ ๆ!
แหวกน้ำทะเล พุ่งออกไปดุจลูกธนูหลุดจากสาย ความเร็วสูงมาก
เย่โว่จ้องเป้าหมายเขม็ง
ในจังหวะที่ใกล้จะถึงหีบสมบัติ!
ตูม!
ทรายใต้ทะเลระเบิดกระจาย มือข้างหนึ่งยื่นออกมา
โชคดีที่ปลากระโทงเร็วพอ มันพุ่งหลบไปได้ในพริบตา
เย่โว่จ้องเขม็ง แม้ทรายจะบดบังสายตา แต่ทัศนวิสัยที่ใช้ร่วมกันกับสัตว์ทะเลก็ทำให้เธอมองเห็นเงาของอีกฝ่าย
เป็นศพจมน้ำเหมือนกัน
แต่สูงถึงสามเมตรกว่า! ครึ่งตัวยังฝังอยู่ในทราย
มันสวมหมวกโจรสลัดขาดรุ่งริ่ง ในดวงตาข้างเดียวมีแสงสีแดงประหลาดวูบไหว
“ซี๊ด รู้สึกว่าจัดการยากแฮะ”
ถ้าวัดกันที่ขนาดตัว วาฬเพชฌฆาตใหญ่กว่าอีกฝ่ายไม่น้อย
แต่วาฬเพชฌฆาตก็เป็นแค่สัตว์ธรรมดาตัวหนึ่ง ส่วนอีกฝ่ายดูท่าจะไม่ธรรมดา
แม้จะมีหัวใจแห่งมหาสมุทร สมบัติวิเศษที่ข่มศพจมน้ำได้ เย่โว่ก็ยังไม่กล้าประมาท
แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น มุมปากของเย่โว่กลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“รู้แล้วว่าแกเป็นตัวอะไร แบบนี้ก็จัดการง่ายขึ้น”
นี่มันโลกจริง ไม่ใช่เกม ใครบอกว่าต้องฆ่าบอสถึงจะเอาหีบสมบัติได้?
“ไป! กวนน้ำให้ขุ่น!”
เย่โว่ออกคำสั่ง เหล่าสัตว์ทะเลตัวอื่นก็พากันกวนทรายอย่างบ้าคลั่ง บดบังทัศนวิสัย จากนั้นเธอจึงสั่งให้วาฬเพชฌฆาตโจมตี
เมื่อเร่งความเร็วถึงขีดสุด มันก็พุ่งชนเข้าไป!
โครม!
ท่ามกลางความชุลมุนที่ทรายฟุ้งกระจาย เสียงเนื้อกระแทกกันดังทึบขึ้น!
ด้วยความแตกต่างของน้ำหนักตัว ศพจมน้ำขนาดใหญ่ถูกชนกระเด็นไป!
แต่สัญชาตญาณของเย่โว่ถูกต้อง ศพจมน้ำตัวใหญ่นี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ มันคว้าลำตัววาฬเพชฌฆาตไว้ด้วยมือเดียว นิ้วทั้งห้าจิกฝังลงไป ก่อนออกแรงฉีกกระชาก
แคว่ก!
เลือดเนื้อกระจาย!
วาฬเพชฌฆาตส่งเสียงร้องโหยหวน
แต่มันก็ทำหน้าที่ของตัวเองสำเร็จแล้ว!
หมึกยักษ์อาศัยความชุลมุน ฉวยหีบสมบัติเงินแล้วหนีไปทันที
“ของได้มาแล้ว! อีกฝ่ายมือหนัก ถอนกำลัง!”
เย่โว่โบกมือใหญ่ เหล่าปลาต่างพากันคุ้มกันหมึกยักษ์ถอยหนี
วาฬเพชฌฆาตฝืนทนความเจ็บปวดแสนสาหัสจากบาดแผลฉีกขาด สะบัดหางฟาดศพจมน้ำตัวใหญ่ให้กระเด็นออกไป
ศพจมน้ำตัวใหญ่คิดจะไล่ตาม แต่ทันใดนั้นปลาหมึกยักษ์และหมึกหลายตัวก็พ่นหมึกออกมาอย่างบ้าคลั่ง จนใบหน้าของมันเลอะเทอะไปหมด มองอะไรไม่เห็น
สุดท้ายทุกตัวก็ถอนกำลังได้สำเร็จ!
เมื่อเย่โว่กลับถึงแพไม้เล็ก ๆ ของตัวเอง เธอก็ถอนหายใจยาว
“เยส! ถอนกำลังได้อย่างสมบูรณ์แบบ! ฉันนี่มันเก่งชะมัด!”
เย่โว่เท้าเอว
หลังวางหีบสมบัติเงินลงบนแพ เธอก็กระโดดลงน้ำ อาศัยพลังเสริมจากจี้หัวใจแห่งมหาสมุทรบนหน้าอก ชำระล้างพิษของเหล่าปลา
โดยเฉพาะวาฬเพชฌฆาต นี่เป็นผู้สร้างผลงานชิ้นใหญ่เลย
“เด็กดี ไม่เจ็บแล้วนะ ไม่เจ็บแล้ว ความเจ็บปวดปลิวหายไปแล้ว”
เย่โว่ลูบหัววาฬเพชฌฆาตเบา ๆ พร้อมชำระล้างพิษร้ายและเลือดคั่งที่น่ากลัวตรงบาดแผล
แม้จะรักษาให้หายไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ช่วยไม่ให้อาการทรุดลง
วาฬเพชฌฆาตสงบลง ดื่มด่ำกับการปลอบโยนจากเจ้าหญิงเงือก
หลังปลอบขวัญเหล่าสัตว์เพื่อนรักตัวอื่น ๆ และช่วยคลายความรู้สึกต่อต้านลงเล็กน้อย เย่โว่ก็กลับขึ้นไปบนแพไม้เล็ก
หางปลากลายเป็นขาคู่ที่อ่อนแรงไร้ประโยชน์
“มืดแล้วสินะ”
เย่โว่มองออกไปไกล ลมทะเลอ่อน ๆ พัดผ่านเส้นผมข้างหู ขอบดวงอาทิตย์บนเส้นขอบฟ้าไกลลิบค่อย ๆ ลับต่ำลงไปตามปอยผม
จนกระทั่งทุกสิ่งกลับสู่ความเงียบงัน ราตรีคลี่คลุมลงมา
ยามค่ำคืนมาเยือน!