（ใจเย็น ๆ ฉันคือด็อกเตอร์ซอมบี้คิง ฝากสมองของคุณไว้ที่นี่ได้เลย）
（แนวทุกคนเอ็นดูตัวเอก อ่านสบาย ชวนขำ จะไม่มีฉากตัวประกอบไร้สมองออกมาถากถาง）
———
「เกมเอาชีวิตรอดกลางทะเลกำลังจับคู่ผู้เล่น」
「กติกามีดังนี้:
1. ผู้เล่นแต่ละคนจะได้รับแพไม้ขนาด 2*2 หนึ่งลำและคันเบ็ดเริ่มต้นหนึ่งคัน
2. สามารถรวบรวมวัสดุมาอัปเกรดแพ ค่อย ๆ พัฒนาให้กลายเป็นเรือ
3. การตกปลาเป็นวิธีหาเสบียงที่เสี่ยงน้อยที่สุด
4. ยิ่งทะเลลึก หีบสมบัติที่ซ่อนอยู่ก็ยิ่งล้ำค่า แต่ก็มีสิ่งมีชีวิตที่อันตรายกว่าแหวกว่ายอยู่เช่นกัน
5. ผู้เล่นทุกคนจะได้รับพรสวรรค์พิเศษแบบสุ่มคนละหนึ่งอย่างตั้งแต่เริ่มต้น
……」
「จับคู่สำเร็จ!」
「มหาสมุทรผลึก!」
「กำลังส่งผู้เล่นลงสู่ทะเลเริ่มต้นหมายเลข 3799……
1/10000……
9999/10000……
ส่งผู้เล่นสำเร็จ!」
「เกมเริ่มต้น!」
———
เย่โว่ลืมตาขึ้นแล้วลุกนั่งบนแพ
แสงแดดจ้าจนแสบตา เขาหรี่ตาลงตามสัญชาตญาณ ยกมือขึ้นบังแสง
ข้อมูลที่ระบบยัดใส่สมองทำให้เขาปะติดปะต่อสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว
ถึงจะเข้าใจแล้ว แต่เขาก็ยังมึนงงอยู่บ้าง
เหลือบมองช่องแชตพื้นที่ก่อนดีกว่า ดูว่าคนอื่นคิดยังไง
「อะไรวะเนี่ย? เอาชีวิตรอดกลางทะเล?」
「ล้อเล่นหรือเปล่า? พรุ่งนี้ลูกฉันยังต้องไปเรียนอยู่นะ ม.4 เป็นปีที่สำคัญที่สุดเลย!」
「ได้ ๆ เดี๋ยวฉันหิ้วนมไปสองลังแล้วไปคุยกับระบบ」
「หวังเย่าจู่! หวังเย่าจู่! เห็นแล้วอย่าลืมทบทวนเนื้อหาที่เรียนเมื่อวานก่อนนะ! อีกแค่ 800 กว่าวันก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว! วางเกมบ้าอะไรนี่ไว้ก่อน เฮ้อ เกมนี่มันทำร้ายคนจริง ๆ!」
「666 แถมยังเปิดโปงกันอีก หวังเย่าจู่ แม่แกบอกให้ทบทวนบทเรียนก่อน ได้ยินไหม!」
「คนนี้เป็นมารไปแล้ว เป็นคนมารชัด ๆ」
「วันสิ้นโลกเอาชีวิตรอดกันอยู่ ยังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีก? อยากกินปิ้งย่างไหม เดี๋ยวฉันย่างไข่ให้ฟองหนึ่ง!」
「หลอกน่า ไข่สักฟองก็ไม่ย่างให้หรอก」
……
ช่องแชตคึกคักสุด ๆ ถ้าไม่หยุดอ่านแป๊บเดียวก็ไหลผ่านไปเป็นร้อยข้อความแล้ว
ดูเหมือนคนหนุ่มสาวจะเป็นฝ่ายคุมวง หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะคนอายุน้อยชอบพิมพ์มากกว่า
เย่โว่ส่ายหน้า ดึงความคิดกลับมาสู่ความเป็นจริง
“มาถึงขั้นนี้แล้ว สุ่มพรสวรรค์ก่อนแล้วกัน”
คิดเช่นนั้นแล้ว เย่โว่ก็กดเปิดหน้าสุ่มพรสวรรค์
เขาสังเกตเก่ง ไม่นานก็เห็นตัวอักษรเล็ก ๆ สองบรรทัดตรงมุมซ้ายล่าง
「คำแนะนำจากระบบ: พรสวรรค์แบ่งเป็นระดับ S, SS, SSS, X, EX」
“หืม?”
เย่โว่ชะงักไป
“ทำไมเริ่มจาก S ล่ะ?”
เขามองไปยังบรรทัดที่สองตามสัญชาตญาณ
「คำแนะนำจากระบบ: แต่เดิมเรียงเป็น DCBAS แต่เนื่องจากมีคนจำนวนมากอยากได้ระดับ S ระบบจึงปรับชื่อเล็กน้อย」
ปรับชื่ออย่างนั้นเหรอ?
งั้น S ตอนนี้ก็คือ D ในระบบเดิม ส่วน EX ถึงจะเป็น S เดิมสินะ?
เย่โว่: ……
เขาหันไปมองช่องแชตพื้นที่ทันที
สังหรณ์ใจว่าเดี๋ยวคงมีเรื่องให้ขำแน่
「เชี่ย! ฉันได้ S! ฉันได้ S! ในที่สุดดวงก็เข้าข้างฉันสักที! ฮ่า ๆ ๆ!」
「โอเค ๆ ทุกคนรู้แล้วว่านายได้ S」
「? นี่มันระดับ S นะ! พวกนายรู้ไหมว่ามันมีค่าขนาดไหน! พวกบ้านนอก! ต่อให้ฉันไม่ใช่ผู้ถูกเลือกแห่งโชคชะตา อนาคตก็ต้องเป็นยอดคนแน่นอน ตอนนี้ดูถูกฉันเหรอ? หึ! คอยดูก็แล้วกัน」
「โอ้โห เก่งจังเลย ต้องให้มอบรางวัลไหม?」
「เฮ้อ ช่างเถอะ พูดกับพวกนายก็ไม่เข้าใจ S ก็คือ S, A ก็คือ A นับจากนี้ไปพวกเราอยู่กันคนละโลกแล้ว」
「A มาจากไหนล่ะ?」
「ระดับ S เก่งมากเหรอ? ฉันได้ระดับ SS!」
「? หรือว่านายคือตัวเอกกันแน่?」
「หึ ๆ แค่ดับเบิลเอสเอง ฉันนี่สิระดับสูงสุด ทริปเปิลเอส! กุ้ยเสีย! เรียก!」
「ซี้ด! น่ากลัวจริง ๆ!」
「มันแปลก ๆ แล้วนะ?」
「ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ทริปเปิลเอสกล้ามาอวดเบ่ง? ของฉันนี่ระดับ X! X ขั้นสุดยอด!
เอาละ เกมเล่นขายของจบแค่นี้
สามวัน อย่างมากฉันจะเล่นกับพวกแกแค่สามวัน ครบสามวันแล้ว เราจะเริ่มกวาดล้างทั้งแผนที่」
「?」
「เดี๋ยวนะ พวกนายพูดเรื่องอะไรกันเนี่ย? มันใช่เหรอ?」
ระดับ X ก็คือระดับ A ในระบบเดิม
สามวันเป็นช่วงคุ้มครองมือใหม่ ครบสามวันแล้วจะกวาดล้างทั้งแผนที่งั้นเหรอ?
มั่นใจขนาดนั้นเชียว? พรสวรรค์ของหมอนั่นต้องแข็งแกร่งแค่ไหนกัน
อ่านแชตไปมา เย่โว่ก็เริ่มตั้งตารอขึ้นมา
ถ้าเธอสุ่มได้ EX ขึ้นมาล่ะ?
คิดแล้วใจก็อดเต้นแรงไม่ได้
สูดหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง
“ต้องปรับใจให้สงบ ระดับ S ก็รับได้ แค่นั้นแหละ”
ลดความคาดหวังลง
ถ้าผลออกมาไม่ดี อย่างน้อยก็จะได้ไม่ผิดหวังมาก
ในทางกลับกัน ยิ่งคาดหวังต่ำ เวลามีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นก็ยิ่งประหลาดใจ
แต่สิ่งที่เย่โว่ไม่ทันสังเกตก็คือ ในวินาทีก่อนที่เธอจะกดสุ่ม
บนหน้าจอมีตัวอักษรเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมาหนึ่งบรรทัด
「คำแนะนำจากระบบ: เนื่องจากมีผู้เล่นจำนวนมากแจ้งว่าการตั้งชื่อแบบนี้ไม่สมเหตุสมผล ระบบจะย้อนคืนการเปลี่ยนชื่อ」
เย่โว่ไม่มีทางเห็นข้อความนี้แน่นอน สายตาของเขาจับจ้องอยู่กับภาพเคลื่อนไหวตอนสุ่มรางวัลทั้งหมด
ใต้ท้องฟ้าสีครามและปุยเมฆ แสงสีทองสายหนึ่งฉีกผ่านชั้นเมฆ พุ่งทะลุจอออกมาในพริบตา สว่างจ้าจนพร่าตา
แสบตาชะมัด เย่โว่ยกมือขึ้นบังโดยไม่รู้ตัว
จากนั้นแสงก็พุ่งเข้าใส่เขา!
“เอ๊ะ?”
ในความพร่าเลือน เธอเหมือนเห็นเงาปลาตัวหนึ่งอยู่ในแสง?
มันพุ่งชนเธอแรงราวกับรถบรรทุก!
ร่างทั้งร่างหมดสติไปทันที ฟุบลงบนแพ
ระหว่างที่เย่โว่หมดสติและร่างกายเริ่มเปลี่ยนแปลง ช่องแชตพื้นที่ก็มีข้อความจากระบบปรากฏขึ้น
「คำแนะนำจากระบบ: ย้อนคืนการแก้ไขชื่อระดับพรสวรรค์แล้ว」
ชั่วพริบตา ช่องแชตก็ระเบิดขึ้น!
「อะไรนะ! พรสวรรค์ระดับ S บนหน้าสถานะของฉันกลายเป็นระดับ D ได้ยังไง? มีเส้นสาย! ต้องมีเบื้องหลังแน่ ๆ!」
「เชี่ย! ดับเบิลเอสของฉันล่ะ! นี่มันดับเบิลเอสเลยนะ! หายไปแบบนี้ได้ไง! ระดับ C นี่มันอะไรกัน?」
「อย่าเพิ่งโวยวาย พวกนายดูสิว่าคำอธิบายพรสวรรค์กับผลจริงเปลี่ยนไปหรือเปล่า?」
「ไม่……」
「งั้นก็จบ ชื่อก็แค่ชื่อ」
「แต่ฉันก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดี! ระดับ S! ระดับ S ของฉัน!」
……
“ชิ! ใครมันยิงแสงแฟลชระเบิดใส่เนี่ย?”
เสียงเด็กสาวที่เจือความขุ่นเคืองเล็กน้อยดังขึ้น
เย่โว่ที่กำลังขยี้ตาชะงักไป
เดี๋ยวนะ ทำไมมีเสียงผู้หญิง? หรือมีคนเก็บฉันไป?
พอคิดดูอีกที
ไม่ใช่!
เสียงนี้เหมือนจะมาจากตัวเธอเอง!
เขาสะดุ้งตื่นเต็มตา กวาดตามองรอบตัว
ท้องฟ้าสีคราม ปุยเมฆ และมหาสมุทรสุดลูกหูลูกตา แค่มองก็ทำให้รู้สึกถึงความเล็กจ้อยของตัวเองอย่างสุดขีด
ส่ายหน้า ดึงตัวเองออกจากความรู้สึกว่างเปล่านั้นอย่างรวดเร็ว แล้วหันมาสนใจร่างกายตัวเอง
เท้าหยกขาวเนียนเรียวคู่หนึ่ง เปื้อนหยดน้ำทะเลระยิบระยับเล็กน้อย ปรากฏขึ้นในสายตา
“หืม?”
เย่โว่กะพริบตา
ในแง่ความรู้สึก เธอหวังว่านี่จะเป็นเท้าของคนอื่น แต่ในแง่เหตุผล เธอรับรู้ได้ว่านี่คือเท้าของตัวเอง
“เดี๋ยวสิพี่ชาย?”
พี่ชายอะไรล่ะ ไม่ใช่พี่ชายแล้วจริง ๆ
เย่โว่เริ่มคลำบนคลำล่างตามสูตรสำเร็จ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ไม่มีแล้ว ไม่มีแล้ว……”
เย่โว่ทำหน้าเหมือนอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา
สูดหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง
เธอระบุตัวการได้ทันที!
「สุ่มพรสวรรค์สำเร็จ ขอแสดงความยินดี คุณได้รับพรสวรรค์: ราชวงศ์เงือก (SSS)」