ปากถ้ำกว้างพอสมควร สูงห้าหกเมตร กว้างเจ็ดแปดเมตร จึงไม่ต้องกังวลว่าจะชนหัว
ตะพาบเพลิงร้อนเคลื่อนที่บนบกไม่เร็วเท่าไรนัก แต่ก็ยังเร็วกว่าพวกเย่โว่เยอะ
เดิมทีเธอยังไม่ค่อยเข้าใจว่าความเร็วบนบก 0.6 หมายถึงอะไร ปกติเดินไปมาก็ไม่ได้ลำบาก
แต่พอวิ่งจริง ๆ กลับยิ่งวิ่งยิ่งรู้สึกขัดเขิน แถมยังสะดุดล้มหน้าคะมำบนชายหาดอีกต่างหาก
ถึงจะฝืนวิ่งได้ แต่แค่วิ่งไปสักพักก็หอบแล้ว ความเร็วก็ไม่น่าไว้ใจ
ระยะสั้นคงแก้ไม่ตก จึงทำได้เพียงเลือกใช้ตะพาบเพลิงร้อนเป็นพาหนะ
“ต่อไปอาจผูกเบาะไว้บนหลังมันได้ไหมนะ?”
เท้าเล็กไร้มลทินของเย่โว่ลอยห้อยอยู่กลางอากาศ แกว่งไปมาโดยไม่รู้ตัว
“ก๊าบ ๆ!”
กองทัพปูออกสำรวจเส้นทางก่อน ส่วนฝูงนกนางนวลรับหน้าที่ส่งข่าว
“หืม? ข้างหน้าไม่มีทางไปแล้วเหรอ?”
ศพจมน้ำชั้นยอดสูงสามเมตรหกตนล้อมอยู่รอบด้าน คอยป้องกันกับดักหรืออาวุธลับที่อาจซ่อนอยู่ พวกมันจะใช้ร่างกายเป็นโล่กำบัง
สุดปลายถ้ำมีประตูหินบานหนึ่ง ประณีตงดงาม แต่เห็นได้ชัดว่าขาดการซ่อมบำรุงมานาน
แต่สัตว์ตัวเล็กสติปัญญาไม่สูง จึงคิดว่าเป็นทางตัน
“น่าสนใจ ยังไม่ต้องรีบเปิดประตู”
เย่โว่โบกมือ ส่งสัญญาณให้พวกแมงมุม ตะขาบ และสิ่งมีชีวิตที่ชำนาญการมุดช่องแคบลองดูว่าจะเข้าไปได้หรือไม่
ข่าวดีคือ แม้ประตูจะสมบูรณ์ไร้รอยแตก แต่ตรงมุมกำแพงข้าง ๆ มีอุโมงค์ที่หนูขุดไว้
ข่าวร้ายคือ จู่ ๆ ก็มีม่านโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงปากอุโมงค์ แม้แต่หนูที่เคยเข้าออกได้อย่างคล่องแคล่วก็ผ่านไปไม่ได้
“จี๊ด ๆ จี๊ด ๆ”
“เอ๊ะ? จู่ ๆ ก็มีม่านกั้นเพิ่มขึ้นมาเมื่อไม่นานนี้เหรอ? เลยขังเธอไว้จนกลับบ้านไม่ได้สินะ”
เย่โว่ลูบคาง “ส่วนใหญ่คงเป็นฝีมือระบบเอาชีวิตรอด”