“ไม่ได้จะทำอะไรหรอก แค่ถ่ายคลิปแล้วเอาไปลงเน็ต แกกับฉันก็อย่าหวังว่าจะหนีรอด”
ระหว่างพูด สวี่อิงฮุยก็เดินเอื่อย ๆ ไปข้างหวังเจ๋อ
แล้วฉวยมีดทำครัวในมืออีกฝ่ายมา
ได้ยินคำพูดของสวี่อิงฮุย หวังเจ๋อก็กลัวจนหน้าซีด “นาย...”
“นายอะไร? ตอนนี้ฉันยังไม่ได้ฟันแกก็นับว่าฉันใจเย็นแล้ว!”
สวี่อิงฮุยหัวเราะเยาะ ก่อนเก็บมีดทำครัวไว้
เขานั่งลงบนโซฟา ไขว่ห้างอย่างสบายใจ
“ไอ้เด็กเวร แกนี่ไม่ค่อยยุติธรรมเลยนะ? จ่ายมาแค่ 5,000 หยวนก็คิดจะให้ฉันไปจัดการผู้ตื่นพลังคนหนึ่งแล้วเหรอ?”
“หน้าด้านไปหรือเปล่า?”
“ฉัน...” หวังเจ๋อพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เรื่องนี้เขามีเจตนาปิดบังจริง ๆ นั่นแหละ เพราะถ้าบอกว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ตื่นพลัง ใครจะกล้าไปหาเรื่องพวกเขาอีกล่ะ?
แต่ถึงจะปิดบังไว้ก็เถอะ
หวังเจ๋อไม่เคยคิดเลยว่าสวี่อิงฮุยจะจับหลินอวี่มัดไว้แบบนี้!!
เขาก็ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้สักหน่อย!
ในความคิดของหวังเจ๋อ สวี่อิงฮุยอย่างมากก็แค่ใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างปล่อยข่าวลือหรือทำให้การนัดเดตล่มสักสองสามครั้ง...
แค่ทำให้เสิ่นเจียอีกับหลินอวี่เลิกกันก็ถือว่าจบงานแล้ว
ส่วนหวังเจ๋อก็ได้ระบายแค้น จ่ายเงินส่วนที่เหลือ แล้วต่างคนต่างไป ไม่ต้องมาเจอกันอีก
แต่สวี่อิงฮุยดัน...
หมอนี่กินดีหมีหัวใจเสือมาโตหรือไง?!
แถมสวี่อิงฮุยยังยื่นมีดให้เขา แล้วยังถ่ายคลิปอีก เห็นชัด ๆ ว่าตั้งใจลากเขาลงเรือไปด้วย...
ตอนนี้หวังเจ๋อแทบร้องไห้ไม่มีน้ำตา กลัวจนแทบจะตายอยู่แล้ว
สถานการณ์แบบนี้ ต่อให้โง่แค่ไหนก็รู้ว่าแค่พลาดนิดเดียว ชีวิตทั้งชีวิตของเขาคงพังไม่เป็นท่า!
แถมพ่อแม่ของเขาก็ต้องโดนเขาลากไปซวยด้วย!
พอคิดถึงตรงนี้...
“ตุบ!”
หวังเจ๋อทรุดลงคุกเข่ากับพื้นทันที อ้อนวอนว่า “คุณสวี่ ปล่อยผมไปเถอะ ผมยังเป็นนักศึกษาอยู่เลย เดี๋ยวผมจ่ายเงินส่วนที่เหลือให้คุณทันที!”
“ทำเหมือนผมไม่เคยมาที่นี่ได้ไหม?”
“ขอร้องล่ะ ลบคลิปทิ้งเถอะ!”
นักศึกษา?
สวี่อิงฮุยได้ยินแล้วก็หัวเราะ “นักศึกษาเหรอ? ต่อให้แกเป็นสัตว์เดรัจฉานก็ยังใช้ไม่ได้!”
“แกจ่ายเงิน ฉันก็ทำงาน ต่างคนต่างได้สิ่งที่ต้องการ”
“แต่แกเล่นตุกติกแบบนี้แล้วจะให้ฉันตามใจแกหรือไง?”
“ฉันไม่ใช่พ่อแกนะ จะได้เห็นแกเป็นแก้วตาดวงใจ”
โตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเอง
ถ้าหวังเจ๋อเล่าเรื่องให้ชัดตั้งแต่แรก สวี่อิงฮุยคงพิจารณาก่อนว่าจะรับงานหรือไม่
ส่วนใหญ่แล้วถ้าเกี่ยวข้องกับผู้ตื่นพลัง เขาคงไม่รับ
ต่อให้มีโอกาสน้อยที่เขาจะรับงานนี้
ถ้าทำไม่สำเร็จ สวี่อิงฮุยก็ยอมรับว่าเป็นเพราะตัวเองไม่เก่งพอ
สถานการณ์ก่อนหน้านี้มีโอกาสเกิดปัญหาได้ง่ายมาก
ถ้าหลินอวี่ไม่ใช่ไอ้กระจอก แต่เป็นผู้ตื่นพลังที่เก่งกาจล่ะ?
ถ้าวั่งไฉบังเอิญไม่ได้เอาท่อเหล็กมาด้วยล่ะ?
ถ้าวั่งไฉฟาดท่อเหล็กลงไปแล้วทำหลินอวี่ล้มไม่ได้ล่ะ?
พูดได้เลยว่า...
ก่อนหน้านี้ที่ป่าละเมาะ แค่เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมาสักนิดเดียว สวี่อิงฮุยกับวั่งไฉก็ต้องซวยแน่
แถมยังเป็นการซวยโดยไม่รู้ตัวด้วย!
ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห!!
สวี่อิงฮุยลุกขึ้นแล้วเตะเข้าหน้าหวังเจ๋อเต็มแรง “ไปตายซะ! แกคิดว่าฉันเป็นไอ้โง่หรือไง!”
“อ๊าก!!”
เสียงร้องโหยหวนดังออกจากปากหวังเจ๋อ เขากุมหน้า ดิ้นทุรนทุราย เลือดกำเดาไหลออกมาทันทีจากแรงเตะครั้งนี้
พอเตะเสร็จ สวี่อิงฮุยก็เดินไปนั่งยอง ๆ ข้างหวังเจ๋อ “อ้าว ขอโทษที ลืมไปว่าแกยังเป็นนักศึกษาอยู่”
“ฉันแค่โมโหไปหน่อย อย่าถือสาเลย”
“อ๊า! ขอโทษ! ขอโทษ! ผมผิดไปแล้ว! ปล่อยผมไปเถอะ...ฮือ...ฮือ...ฮือ...”
น้ำตาปนเลือดกำเดา ภาพของหวังเจ๋อดูน่าเวทนาเหลือเกิน
“แกอย่าร้องดีกว่า ร้องแล้วฉันรำคาญ เดี๋ยวก็โดนซ้อมอีก!”
พอพูดจบ
หวังเจ๋อก็ไม่กล้าส่งเสียงจริง ๆ ได้แต่จ้องสวี่อิงฮุยด้วยสีหน้าหวาดกลัว
ตอนนี้เขาเสียใจจนแทบอยากกัดลิ้นตัวเองให้ขาด!
หวังเจ๋อไม่น่าเล่นแง่ฉลาดแกมโกงแบบนี้เลย
ขณะเดียวกัน ความเกลียดที่เขามีต่อเสิ่นเจียอีก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุด
เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น! เป็นเพราะผู้หญิงหน้าด้านคนนั้น!
ไม่อย่างนั้นเรื่องจะบานปลายมาถึงขนาดนี้ได้ยังไง?!
ความชั่วร้ายในจิตใจคนก็เป็นแบบนี้
ขอแค่หาแพะรับบาปได้ ตัวเองก็ไม่ต้องรับผิดอะไรทั้งนั้น
สวี่อิงฮุยมองสีหน้าเคียดแค้นของหวังเจ๋อ ก็พอจะเดาออกว่าไอ้เด็กนี่กำลังคิดอะไรอยู่
แต่เขาไม่สนใจสักนิด
เกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ
สวี่อิงฮุยตบแก้มหยั่งเชิงของหวังเจ๋อเบา ๆ แล้วชี้ไปที่ท่อเหล็กตรงมุมห้อง “ผู้ตื่นพลังคนนี้ใกล้จะฟื้นแล้ว อึดใช้ได้เลยนะ”
“เดี๋ยวพอมันฟื้น แกก็ฟาดมันอีกที จำไว้ว่าตีตรงกระหม่อม ออกแรงเยอะ ๆ ไม่ตายหรอก”
“ถ้าแกไม่ตี ฉันจะเอาคลิปไปลงเน็ต แล้วถ้ามันได้สติเต็มที่ คงดิ้นหลุดแล้วฆ่าแกแน่”
“ฉันออกไปข้างนอกแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวกลับมา แกจัดการเองแล้วกัน”
พูดจบ
สวี่อิงฮุยก็พาวั่งไฉออกจากบ้านไป
ทิ้งหวังเจ๋อที่ทำอะไรไม่ถูกให้อยู่ในห้องเพียงลำพัง สติแทบแตกกระเจิง
……
สวี่อิงฮุยกับวั่งไฉไม่ได้ไปไหนไกล
ทั้งคู่แค่นั่งอยู่ตรงโถงบันได แล้วใช้มือถือดูภาพจากกล้องวงจรราคาถูกที่ติดไว้ในบ้าน
ขอแค่หวังเจ๋อลงมือ พวกเขาก็จะตกที่นั่งลำบากด้วยกันทั้งหมด
ส่วนเรื่องหลังจากนั้น ค่อยหาทางเอาทีหลัง
ถ้าหวังเจ๋อไม่กล้าลงมือ แถมยังคิดจะหนี
งั้นก็ช่วยไม่ได้
แพะรับบาปคดีฆ่าหลินอวี่ หวังเจ๋อรับไปเต็ม ๆ!
ใช่แล้ว ถึงตอนนั้นสวี่อิงฮุยจะฆ่าหลินอวี่ แล้วให้หวังเจ๋อเป็นแพะรับบาปแทน
ส่วนเขากับวั่งไฉก็จะหนีไปเลย
เรื่องจะโยนความผิดให้หวังเจ๋อได้สำเร็จหรือเปล่ายังไม่ต้องพูดถึง
อย่างน้อยก็ถ่วงเวลาไปได้พักหนึ่งแน่นอน
เขากับวั่งไฉไม่มีอะไรเลย แม้แต่ตัวตนก็ไม่มี แถมซิมโทรศัพท์ของสวี่อิงฮุยก็เป็นซิมเถื่อนที่ซื้อมาอีก
แค่หนีเข้าไปในป่าลึก การจะตามหาพวกเขาก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว
“ชาติที่แล้วก็เคยหนีมาแล้ว จะกลัวบ้าอะไร!”
……
ภายในบ้าน
หวังเจ๋อตัวสั่นงันงกขณะเก็บแว่นของตัวเองที่แตกไปครึ่งหนึ่งขึ้นมา
คำพูดของสวี่อิงฮุยยังคงดังก้องอยู่ในหู
พอมองหลินอวี่ที่ถูกมัดจนแน่น หวังเจ๋อก็กลัวจนแทบเสียสติ!
ชั่วขณะหนึ่ง เขารู้สึกน้อยใจจนอยากร้องไห้ออกมา
เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้!
หวังเจ๋อล้วงมือไปในกระเป๋ากางเกง หามือถือโดยไม่รู้ตัว
เขาอยากแจ้งตำรวจ!
เขาอยากมอบตัว!!
แต่เขา...
เขาเป็นผู้ตื่นพลังนะ!!
ต่อให้ตำรวจปล่อยเขาไป หลินอวี่ก็ไม่ปล่อยเขาไว้แน่ สถาบันอวี้หยวนยิ่งไม่มีทางปล่อยเขาไป!
แถมสวี่อิงฮุยยังถ่ายคลิปไว้อีก!!
ถ้าคลิปหลุดออกไป เขาคงแก้ตัวอย่างไรก็ไม่มีใครเชื่อแล้ว!
“สวรรค์! ทำไมต้องทำกับผมแบบนี้ด้วย!”
หวังเจ๋อแทบจะสติแตก เขามองท่อเหล็กตรงมุมห้อง แล้วเดินไปหยิบมันขึ้นมา
ถ้าฟาดลงไปจริง ๆ ล่ะก็...
ชีวิตเขาคงพังพินาศแน่
ตอนนี้หวังเจ๋อเหมือนไส้ครีมในคุกกี้ ไม่ว่าจะถูกกัดจากด้านไหน เขาก็เจ็บทั้งนั้น
เขาไม่มีทางขัดขืนได้เลย
ในจังหวะนั้นเอง
“อืม...” หลินอวี่ที่หมดสติอยู่ส่งเสียงครางเบา ๆ ขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เขากำลังจะฟื้นแล้ว!
เขากำลังจะฟื้นแล้ว!!
พอได้ยินเสียงนั้น ขนแขนของหวังเจ๋อก็ลุกชัน
มือที่กำท่อเหล็กอยู่ก็กำแน่นยิ่งกว่าเดิม
เขาเดินไปอยู่ตรงหน้าหลินอวี่ ยกท่อเหล็กขึ้น แต่ก็ยังทำใจลงมือไม่ได้
ขณะที่หวังเจ๋อกำลังลังเล
หลินอวี่ก็ลืมตาขึ้นกะทันหัน แล้วฝืนเงยหน้ามองหวังเจ๋อ “เป็น...เป็นนาย...”
หวังเจ๋อได้ยินดังนั้น รูม่านตาก็หดเล็ก ความหวาดกลัวมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วร่าง!
สติขาดผึงในทันที!!
เขาฟาดท่อเหล็กลงไปที่กระหม่อมของหลินอวี่อย่างแรง!
“ไม่ใช่ฉัน!”
ครั้งที่หนึ่ง!
“ไม่ใช่ฉัน!!”
ครั้งที่สอง!!
“นายจำผิดแล้ว! ไม่ใช่ฉันนะ!!”
ครั้งที่สาม...ครั้งที่ห้า...ครั้งที่เจ็ด...
หวังเจ๋อตีจนหมดแรงไปทั้งตัว หลินอวี่ถูกตีจนหมดสติไปอีกครั้ง เลือดไหลนองศีรษะ...
หวังเจ๋อถึงได้หยุดมือ เขาตาลอย ล้มพับลงกับพื้นแล้วพึมพำกับตัวเอง
“ไม่...”
“ไม่ใช่ฉัน...ไม่ใช่ฉันจริง ๆ...”
“นายจำผิดแล้ว...จำ...จำผิดแล้ว...อ๊ากกก!!!”