ได้ยินคำพูดของไป๋อวี่เหยา เจียงเทียนกับมู่ชิงหานก็หันไปมองเธอพร้อมกัน
ไป๋อวี่เหยาสูดหายใจลึก ก่อนเอ่ยทีละคำ
“อาจเป็นไป๋หมิงเซวียน”
“หรือไม่ก็น้องชายของเขา ไป๋หมิงหยาง”
เมื่อได้ยินสองชื่อนี้ เจียงเทียนกับมู่ชิงหานก็เผยสีหน้าฉงนเล็กน้อย
แม้ทั้งคู่จะมีชื่อเสียงอยู่บ้างในค่ายฝึกพิเศษ
แต่สำหรับปรมาจารย์ใหญ่ขั้นเก้าอย่างเจียงเทียนและมู่ชิงหานแล้ว
พวกเขาไม่เคยสนใจคนรุ่นเยาว์สองคนนี้เลย
เห็นเช่นนั้น ไป๋อวี่เหยาจึงอธิบายต่อ
“พวกเขาเป็นนักเรียนในค่ายฝึกพิเศษเหมือนฉัน”
“แล้วก่อนหน้านี้เราก็เคยมีเรื่องบาดหมางกัน”
“ถ้าจะให้คิดว่าใครมีโอกาสลงมือกับฉันมากที่สุด ก็คงมีแค่สองคนนั้น”
ระหว่างพูด นิ้วมือของเธอก็กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เมื่อได้ฟังคำอธิบายของไป๋อวี่เหยา มู่ชิงหานก็พยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะไปตรวจสอบสองคนนั้นเดี๋ยวนี้”
พูดจบ มู่ชิงหานก็เดินออกจากห้องเก็บตัวฝึกฝน
ร่างของเธอวูบไหว ก่อนหายลับไปนอกประตู
ภายในห้องเก็บตัวฝึกฝนจึงเหลือเพียงเจียงเทียนกับไป๋อวี่เหยาสองคน
หลังเงียบกันไปครู่หนึ่ง เจียงเทียนจึงเอ่ยถาม
“สองพี่น้องนั่นแซ่ไป๋เหมือนกัน”
“ความสัมพันธ์กับเธอคงไม่ธรรมดาสินะ”
เจียงเทียนรู้สึกมาตลอดว่าที่มาของไป๋อวี่เหยาไม่ธรรมดาแน่
พอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ก็ยากที่จะไม่คิดอะไรไปไกล
ไป๋อวี่เหยาถอนหายใจแผ่วเบาเมื่อได้ยินคำถาม
เธอก้มตาลง ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย
“คุณปู่เจียงเดาถูกแล้วค่ะ”
“ไป๋หมิงเซวียนกับไป๋หมิงหยางเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันจริง ๆ”