ตอนกลางของสหพันธรัฐแคว้นเซี่ย
ภายในหุบเขาลึก
หมอกหนาทึบปกคลุมเทือกเขาทั้งผืนแน่นขนัด ไม่เคยจางหายตลอดปี
กระท่อมหินที่ดูไม่สะดุดตาหลังหนึ่งฝังตัวอยู่ในผนังหน้าผาครึ่งหนึ่ง
ภายในกระท่อมมีแสงสลัว
อินจิ่วนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ก้มหน้ามองโทรศัพท์มือถือ
ใบหน้าซูบตอบของเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
“ท่านมหาบาทหลวง”
“ผู้น้อยไร้ความสามารถ”
“ตอนนี้ยังอยู่ระหว่างสืบหาตัวคนร้ายที่สังหารเย่จี”
เสียงของเขาแหบพร่า สั่นเครือเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่ออก
เวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน
ผู้พิทักษ์ใหญ่ใต้บังคับบัญชาของเขาสองคนกลับสิ้นชีพติดต่อกัน
เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าควรอธิบายกับท่านมหาบาทหลวงอย่างไร
ในเวลานี้
หน้าจอโทรศัพท์ของอินจิ่วมีเพียงความมืดมิดลึกล้ำ
ในความมืดนั้นพอมองเห็นเงาร่างคล้ายมนุษย์เลือนราง
แต่กลับมองไม่เห็นใบหน้าและเครื่องหน้า
มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ปรากฏวูบวาบอยู่ในความมืด
ท่ามกลางความตึงเครียดอย่างถึงที่สุดของอินจิ่ว
ท่านมหาบาทหลวงส่ายหน้า
“เรื่องเย่จีไม่สำคัญ”
เสียงของท่านมหาบาทหลวงดังออกมาจากโทรศัพท์
ทุ้มต่ำ แหบพร่า และแฝงความประหลาดยากจะบรรยาย
คล้ายเสียงสะท้อนที่ดังมาจากก้นหุบเหว
“เรื่องที่ฉันให้แกไปจัดการ เป็นอย่างไรบ้าง?”
อินจิ่วรีบรวบรวมสติ ก่อนตอบอย่างนอบน้อม
“เรียนท่านมหาบาทหลวง”
“ผมออกคำสั่งเรียกประชุมแล้ว”
“คนขององค์กรในละแวกนี้กำลังเดินทางมา”
“คาดว่าพรุ่งนี้จะรวบรวมกำลังได้ครบทั้งหมด”
ดวงตาคู่นั้นในความมืดหรี่ลงเล็กน้อย
จากนั้นก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“ดี”