สายตาของคนตระกูลไป๋รอบข้างต่างจับจ้องไป๋หมิงเซวียนพร้อมกัน
“ผู้อาวุโสท่านนี้หมายความว่าอย่างไร?”
“คุณชายใหญ่ไปทำอะไรไว้?”
เสียงกระซิบดังระงมไปทั่ว ราวกับฝูงยุงบินหึ่ง
ไป๋เจิ้นเทียนขมวดคิ้วแน่น ก่อนหันไปมองลูกชาย
ไป๋หมิงเซวียนริมฝีปากสั่นระริก พูดอะไรไม่ออกสักคำ
เจียงเทียนปรายตามองเขาอย่างเย็นชา จากนั้นพลิกมือขึ้น
ผงสีเทาหม่นเม็ดหนึ่งปรากฏขึ้นกลางฝ่ามืออย่างไร้ที่มา
ผงนั้นละเอียดราวฝุ่น ลึกลับด้วยประกายประหลาด
“สิ่งนี้เรียกว่าเห็ดหลินจืออสูร”
“เป็นวัตถุวิญญาณที่มนุษย์สร้างขึ้น ใช้ล่อให้สัตว์ร้ายคลุ้มคลั่ง”
“แค่เพียงเล็กน้อย ก็ทำให้สัตว์ร้ายในรัศมีหลายลี้คลั่งและพากันมารวมตัวได้”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจ้องไป๋หมิงเซวียนด้วยสายตาคมกริบราวคมมีด
“คุณชายใหญ่ของพวกคุณโปรยสิ่งนี้ใส่ตัวอวี่เหยาที่ชายแดนสหพันธรัฐ”
“ไม่เพียงทำให้สัตว์ร้ายรอบ ๆ แตกตื่น”
“ยังล่อสัตว์ร้ายขั้นเก้าอย่างราชางูเกล็ดดำมาอีกด้วย!”
สิ้นคำ ทั้งลานก็ฮือฮาขึ้นทันที
“อะไรนะ?!”
“เห็ดหลินจืออสูร?”
“โปรยใส่ตัวไป๋อวี่เหยา? นี่มันคิดจะฆ่าคนชัด ๆ!”
สีหน้าของคนตระกูลไป๋เปลี่ยนไปทันที เสียงวิพากษ์วิจารณ์ระเบิดขึ้นทั่วบริเวณ
ในหมู่พวกเขา มีหลายคนที่เคยได้ยินเรื่องเห็ดหลินจืออสูรมาบ้าง
แค่โปรยลงไปเพียงเล็กน้อย ก็เพียงพอจะล่อสัตว์ร้ายจำนวนมหาศาลมาได้แล้ว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสถานที่อย่างชายแดนสหพันธรัฐ!
“นั่นมันชายแดนสหพันธรัฐ ดินแดนที่สัตว์ร้ายเพ่นพ่าน!”
“แถมยังล่อสัตว์ร้ายขั้นเก้ามาอีก...”
“นี่คิดจะทำให้คนตายไปตั้งเท่าไร?!”