“หัวหน้าทีมเจียง”
“เรื่องลูกชายของผม ผมขออภัยแทนเขาด้วย”
“คุณต้องการค่าชดเชยอะไร เชิญเรียกมาได้เลย”
“ผมขอแค่ให้คุณเมตตาสักครั้ง ปล่อยลูกชายผมไปเถอะ”
เมื่อได้สติกลับมา หลี่หยวนก็เอ่ยกับเจียงเทียนด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อม
ช่วยไม่ได้
เขาเองก็เพิ่งอยู่ขั้นเจ็ดช่วงต้นเท่านั้น
อีกทั้งบรรพชนตระกูลหลี่ของเขาก็อยู่ขั้นเจ็ดช่วงปลายเช่นกัน
แต่แม้แต่อู๋หยวนยังตายด้วยกระบี่ของเจียงเทียน
เขาจึงไม่กล้ารับรองอะไรแทนบรรพชนของตน
ส่วนหลี่เซี่ยงก็เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของเขา
เขาทำได้เพียงพยายามหาทางช่วยชีวิตหลี่เซี่ยงไว้ให้ได้
เบื้องล่าง
เหล่าสมาชิกตระกูลหลี่ต่างกลั้นหายใจ
ไม่มีใครกล้าหายใจแรงแม้แต่น้อย เกรงว่าจะไปรบกวนเทพสังหารบนท้องฟ้า
เจียงเทียนทอดสายตามองหลี่หยวน แววตาสงบนิ่งดุจผิวน้ำ
“หลี่เซี่ยงส่งคนมาลอบสังหารหลานสาวของผม”
“ฆ่าคนก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต เป็นเรื่องสมควรแล้ว”
“ผมไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น”
“ผมต้องการแค่ชีวิตของเขา”
เสียงของเจียงเทียนไม่ดังนัก แต่กลับชัดเจนจนทุกคนได้ยิน
น้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าความเย็นเยียบที่แฝงอยู่กลับทำให้ไม่มีใครกล้าคัดค้าน
“หัวหน้าทีมเจียง...”
เมื่อเห็นเจียงเทียนเด็ดขาดเช่นนี้ สีหน้าของหลี่หยวนก็พลันหม่นหมอง
เขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรต่อ
แต่ยังไม่ทันเอ่ยจบ เจียงเทียนก็ขัดขึ้นเสียก่อน
“วันนี้ ไม่เขาก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต”
“ไม่อย่างนั้น ผมจะฆ่าทุกคนที่ขวางทาง แล้วค่อยฆ่าเขา”
ทันทีที่สิ้นเสียง