ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น
แม้แต่ศิษย์หอเจินอู่สองคนที่ยังสู้ได้ในสนามรบ
ตอนนี้ก็มองเจียงเทียนราวกับเห็นผี
ในฐานะศิษย์หอเจินอู่ พวกเขาเดินทางไปทั่ว ได้พบเห็นยอดฝีมือมานับไม่ถ้วน
แต่ยามนี้เมื่อมองเจียงเทียน
บนใบหน้าของทั้งสองเหลือเพียงสีหน้าเดียว
นั่นคือความตื่นตะลึง
“ฟันปรมาจารย์ขั้นแปดตายได้ในกระบี่เดียว...”
“นี่มันฟันปรมาจารย์ขั้นแปดเหมือนฟันแตงโมเลยนะ”
คนหนึ่งกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
อีกคนอ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ถึงทั้งคู่จะพบเห็นเรื่องราวมามาก แต่ภาพที่เหนือสามัญสำนึกเช่นนี้ก็เป็นครั้งแรกที่ได้เห็น
“ต่อให้เป็นศิษย์จอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหกคนที่มีพรสวรรค์โดดเด่นที่สุด”
“ตอนอยู่ขั้นแปด ก็คงทำได้แค่นี้กระมัง?”
ทั้งสองสบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
ต้องรู้ก่อนว่าผู้ที่จะได้เป็นศิษย์ของจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์
ล้วนเป็นผู้มีพรสวรรค์โดดเด่นที่สุด
แม้จะมองไปทั่วสหพันธรัฐแคว้นเซี่ยอันกว้างใหญ่ ก็มีอยู่เพียงไม่กี่คน
เจียงเทียนแสดงฝีมือได้ทัดเทียมกับคนเหล่านั้น
นับว่าเปิดหูเปิดตาพวกเขาจริง ๆ
อีกด้านหนึ่ง
หลังสถานการณ์เริ่มสงบลง
เจียงเทียนกลับขมวดคิ้ว
ญาณของเขาแผ่ขยายออกไปราวกับคลื่นน้ำ ปกคลุมทั่วทั้งสนามรบ
เห็นเพียงร่างของผู้พิทักษ์ใหญ่สองคนที่บินห่างออกไปแล้ว
ที่ใต้รักแร้ของพวกเขาแต่ละคนยังหนีบศิษย์ขั้นเจ็ดของหอเจินอู่เอาไว้คนละคน
ศิษย์ทั้งสองบาดเจ็บสาหัส ใบหน้าซีดเผือด
ทำได้เพียงมองตัวเองถูกผู้พิทักษ์ใหญ่ทั้งสองพาหนีห่างออกไป