ซุนเหอไถลลงมาจากผนังที่ยุบเป็นแอ่ง
เขาคุกเข่าข้างหนึ่ง กุมหน้าอกไว้ มุมปากมีเลือดซึมออกมาเป็นสาย
ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“อยู่ขั้นเจ็ดสมบูรณ์เหมือนกันแท้ ๆ...”
“พลังที่แฝงอยู่ในหมัดเมื่อครู่ ไม่ใช่สิ่งที่ฉันจะต้านทานได้เลย”
“แต่ทำไมเขาถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?”
ซุนเหอกัดฟัน ในใจปั่นป่วนราวคลื่นซัด
เขาบ่มเพาะอยู่ในขั้นเจ็ดสมบูรณ์มาหลายปี มั่นใจว่ารากฐานพลังของตนแน่นหนา
แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหมัดที่เจียงเทียนปล่อยออกมาอย่างไม่ใส่ใจ กลับไม่ต่างจากมดปลวกที่คิดโค่นต้นไม้ใหญ่
ความรู้สึกไร้กำลังเช่นนี้ทำให้แผ่นหลังของเขาเย็นวาบ
ในบรรดาผู้คนที่อยู่ที่นี่ มีเพียงโจวจ้านที่มองเห็นเงื่อนงำอยู่บ้าง
เขาลูบคาง พลางจ้องเจียงเทียนด้วยแววตาลุ่มลึก
“พละกำลังของร่างกายเจียงเทียนแน่นแกร่งจนน่ากลัวจริง ๆ”
ในฐานะผู้ฝึกยุทธ์ขั้นแปดช่วงกลาง เขาย่อมดูออก
ในปราณหมัดที่เจียงเทียนปล่อยออกมา อัดแน่นด้วยพละกำลังของร่างกายมหาศาลเพียงใด
นั่นคือพลังขั้นสุดยอดที่ต้องผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงนับครั้งไม่ถ้วน จึงจะหลอมรวมขึ้นมาได้
นั่นหมายความว่าเจียงเทียนไม่ได้ฝึกเพียงวิชาบำเพ็ญร่างกายเท่านั้น
แต่ยังมีความชำนาญในวิชาบำเพ็ญร่างกายอย่างลึกซึ้งอีกด้วย
เมื่อคิดเช่นนั้น แววตาที่โจวจ้านมองเจียงเทียนก็ยิ่งทวีความจริงจัง
อย่างไรเสีย เขารู้ดีว่านี่ยังไม่ใช่พลังทั้งหมดของเจียงเทียน
อย่าลืมว่าเจียงเทียนฝึกจนเกิดเค้าเจตจำนงกระบี่แล้ว
เพียงปล่อยหมัดตามสบายยังทรงพลังถึงเพียงนี้
แล้วหากใช้กระบี่สุดกำลัง จะมีอานุภาพขนาดไหนกัน?
แค่คิดโจวจ้านก็รู้สึกหนังศีรษะชาวาบ