หลังทักทายพูดคุยกับทุกคนอยู่ครู่หนึ่ง
เจียงเทียนกับโจวจ้านก็เดินออกจากห้องฝึกด้วยกัน
“พี่โจว ผมอยากรู้ว่าแดนลับต้นไม้เทพเป็นสถานที่แบบไหนครับ?”
เมื่อเดินห่างออกมาแล้ว
เจียงเทียนจึงหันไปมองโจวจ้าน เอ่ยถามข้อสงสัยในใจ
“นายไม่รู้เหรอ?”
โจวจ้านประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น
เขาเรียบเรียงคำพูด ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ
“แดนลับต้นไม้เทพเป็นมิติพิสดารแห่งหนึ่งในนครจิงตู”
“ภายในนั้นมีสิ่งมีชีวิตพิสดารที่เรียกว่าต้นไม้เทพกายาอยู่ต้นหนึ่ง”
“ต้นไม้นี้ออกผลทุก 10 ปี ผลกายาที่เกิดขึ้นมีสรรพคุณมหัศจรรย์”
“ผู้ที่มีพรสวรรค์ทางร่างกายอยู่แล้ว หากดูดซับผลเข้าไป ก็จะช่วยยกระดับพรสวรรค์ของตนได้”
“ส่วนคนที่ยังไม่ตื่นรู้พรสวรรค์ทางร่างกาย หากดูดซับเข้าไป ก็จะปลุกพรสวรรค์ขึ้นมาได้ในคราวเดียว”
“มีเพียงผู้ครอบครองป้ายผ่านเท่านั้นถึงจะเข้าไปแย่งชิงได้”
ขณะพูด น้ำเสียงของโจวจ้านก็เจือความอิจฉาอยู่เล็กน้อย
หลินเจิ้นเยว่จะมอบสิ่งนี้ให้เจียงเทียนเป็นรางวัล เป็นเรื่องที่เขาคาดไม่ถึงจริง ๆ
ต้องรู้ว่าแดนลับต้นไม้เทพเปิดขึ้นแต่ละครั้ง มีโควตาเพียงไม่กี่สิบที่เท่านั้น
ป้ายแต่ละใบล้วนทำให้ตระกูลใหญ่และขุมกำลังนับไม่ถ้วนในนครจิงตูแย่งชิงกันจนแทบหัวแตก
ส่วนที่จะตกถึงมือพวกเขานั้นยิ่งมีน้อยเต็มที
เจียงเทียนได้ป้ายมาครอบครองหนึ่งใบ นับเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่
ยกระดับพรสวรรค์ทางร่างกาย!
ปลุกพรสวรรค์ทางร่างกาย!
หลังฟังคำอธิบายของโจวจ้าน เจียงเทียนจึงเข้าใจ
ว่าทำไมตอนหลินเจิ้นเยว่หยิบป้ายใบนั้นออกมา ทุกคนถึงได้ตกตะลึงกันนัก