แสงจันทร์คล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก
ห้องอธิการบดี
กลิ่นชาค่อย ๆ อบอวลไปทั่วห้อง
หลังจากจิบชาและพูดคุยทักทายกันอยู่พักหนึ่ง
เย่เจิ้นมองเจียงเทียน ในที่สุดก็อดสงสัยไม่ได้ จึงเอ่ยถามขึ้น
“ไม่ทราบว่าคุณเจียงทำงานอยู่ที่ไหนหรือ?”
“จะเรียกว่าทำงานก็ไม่เชิง”
เจียงเทียนยิ้มน้อย ๆ นิ้วลูบขอบถ้วยชาเบา ๆ
“แค่พักผ่อนอยู่ในโรงเรียนเท่านั้น”
“พักผ่อนอยู่ที่นี่หรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของเย่เจิ้นพลันหดวูบ
“ฝีมือบำเพ็ญเพียรของคุณเจียง หรือว่าฝึกฝนมาด้วยตัวเองทั้งหมด?”
เจียงเทียนพยักหน้า
ระบบเป็นคนให้มา
ก็เท่ากับเขาฝึกฝนเองนั่นแหละ
ฟังดูสมเหตุสมผลใช่ไหม?
เย่เจิ้นมองเขาอยู่นานโดยไม่พูดอะไร
ครู่หนึ่งต่อมา เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ความตกตะลึงในดวงตาแทบเอ่อล้นออกมา
บำเพ็ญเพียรจนถึงขั้นเจ็ดได้ในเมืองไป๋เหออย่างนั้นหรือ?
นี่เป็นพรสวรรค์ระดับใดกัน!
ต้องรู้ว่าเส้นทางยุทธ์นั้น
พรสวรรค์กับทรัพยากรต่างขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปไม่ได้
เมืองไป๋เหอเป็นเพียงพื้นที่ห่างไกลแห่งหนึ่งในมณฑลเจียงหนาน
ทรัพยากรขาดแคลน พลังวิญญาณเบาบาง
ด้วยเหตุนี้ ขีดจำกัดของผู้ฝึกยุทธ์ที่นี่จึงแทบถูกกำหนดไว้ที่ขั้นห้าสมบูรณ์
หากคิดจะทะลวงขั้นหก ก็ยากเสียยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์
แต่เจียงเทียนกลับทะลวงถึงขั้นเจ็ดได้ในสถานที่แห่งนี้!
แถมยังมีฝีมือสังหารจ้าวหมิงด้วยกระบี่เพียงครั้งเดียว!
หากเขาเข้าร่วมกองตรวจการณ์เมืองมณฑลเจียงหนานได้
ฝีมือของเขาจะไปถึงระดับใดกัน?
แค่คิดถึงเรื่องนี้ เย่เจิ้นก็อดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้
เขาวางถ้วยชาลง จ้องเจียงเทียนด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนถามอย่างไตร่ตรอง