หลายวันต่อมา
เมืองตงไห่ เมืองหลวงมณฑลเจียงหนาน
ภายในคฤหาสน์หรูใจกลางเมือง
แสงแดดสาดผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในห้องโถง
ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดลำลองเอนกายอยู่บนโซฟาหนังแท้ สีหน้าท่าทางเกียจคร้าน
เขาดูอายุราวยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี ใบหน้าสะอาดสะอ้าน
ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับเผยแววลึกล้ำและเย็นชา
ข้างกายเขายังมีเด็กหนุ่มหน้าตาอ่อนเยาว์กว่า นั่งอยู่อีกคนหนึ่ง ใบหน้ามีเสน่ห์แฝงความชั่วร้าย
ในเวลานี้
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาทั้งสองอย่างนอบน้อม
เขาก้มศีรษะ หลังค้อมต่ำ น้ำเสียงก็เบาลงอย่างมาก
“เรียนท่านผู้พิทักษ์”
“พวกเราตรวจสอบแล้วว่าเฉินหู่กับพวกอีกสองคน ตายอยู่ในเมืองไป๋เหอจริงครับ”
“ถูกผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหกคนหนึ่งจากมหาวิทยาลัยยุทธ์ไป๋เหอสังหารครับ”
“นอกจากนี้ ยังมีนักศึกษาคนหนึ่งของมหาวิทยาลัยยุทธ์ไป๋เหอที่ปลุกพลังของร่างกายพิเศษได้ด้วยครับ”
“ผู้ปลุกร่างกายพิเศษงั้นหรือ?”
“น่าสนใจ”
ชายหนุ่มท่าทางเกียจคร้านไม่ได้เอ่ยอะไร
แต่ดวงตาของเด็กหนุ่มผู้มีเสน่ห์ชั่วร้ายกลับเป็นประกายขึ้นมาทันที
เขาพลันนั่งตัวตรง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“พรสวรรค์ทางกายภาพของเขาอยู่ระดับไหน?”
ชายวัยกลางคนส่ายหน้า
“ยังตรวจสอบระดับที่แน่ชัดไม่ได้ครับ”
“แต่จากข้อมูลที่ได้รับในตอนนี้ อีกฝ่ายน่าจะไม่ต่ำกว่าระดับบีครับ”
“ไม่ต่ำกว่าระดับบี...”
“สำหรับผมแล้ว นั่นเป็นของบำรุงชั้นดีเลยนะ”
เด็กหนุ่มเลียริมฝีปาก ดวงตาเผยแววปรารถนา
เขาแลบลิ้นเลียริมฝีปากบนช้า ๆ ราวกับหมาป่าหิวโซที่ได้กลิ่นคาวเลือด
เขาหันไปมองชายหนุ่มท่าทางเกียจคร้านข้างกาย แล้วเอ่ยเสนอตัว