“จุ๊ ๆ”
“ไม่นึกเลยว่าเมืองไป๋เหอเล็ก ๆ จะมีผู้ปลุกร่างกายพิเศษได้ด้วย”
สายตาของพี่ใหญ่จับจ้องไป๋อวี่เหยา
เขาแลบลิ้นเลียริมฝีปากแห้งแตก แววตาฉายความตื่นเต้น
“ถ้าผู้ปลุกร่างกายพิเศษต้องมาตายที่นี่สักคน”
“มณฑลเจียงหนานคงเจ็บปวดไปอีกนานสินะ?”
สิ้นเสียง
เขาก็กำหมัดขวาแน่น
พลังวิญญาณสีแดงคล้ำควบแน่นขึ้นบนกำปั้น
“ตายซะ!”
เขาตวาดลั่น ก่อนปล่อยหมัดกระแทกลงมา
ปราณหมัดสีแดงคล้ำสายใหญ่พุ่งลงมาจากฟากฟ้า
หอบเอาคลื่นลมอันน่าสะพรึงกลัว พุ่งเข้าใส่ไป๋อวี่เหยากับโจวหมิงอวี่จากเบื้องบน
ปราณหมัดยังมาไม่ถึง ลมคลั่งก็พัดมาถึงก่อน
แผ่นอิฐบนเวทีประลองถูกแรงกดจนแตกร้าวเป็นใยแมงมุม
ไป๋อวี่เหยาเงยหน้ามองปราณหมัดที่ใกล้เข้ามาทุกที รูม่านตาหดวูบ
มือที่จับกระบี่ของเธอสั่นระริก
ระหว่างขั้นสองกับขั้นหกนั้นห่างกันราวฟ้ากับเหว
เมื่อต้องเผชิญความแตกต่างมหาศาลเช่นนี้ เธอถึงกับขยับตัวไม่ได้
ราวกับถูกพลังไร้รูปร่างตรึงไว้กับที่
“ลุยพร้อมกัน!”
“ห้ามปล่อยให้พวกมันทำสำเร็จเด็ดขาด!”
ในช่วงคับขัน
ซูอวี้เป็นคนแรกที่ได้สติ
เธอชักดาบออกมาทันที ก่อนทะยานขึ้นเวทีประลอง
เสียงตวาดนั้นทำให้อีกสามคนได้สติกลับคืนมาเช่นกัน
พวกเขารีบตามซูอวี้ไป
แทบจะพร้อมกัน ทั้งสี่ก็เข้าขวางหน้าไป๋อวี่เหยากับโจวหมิงอวี่
“หมัดภูผาเหล็ก!”
“ฝ่ามือสลายเวหา!”
“ฟันแสงวาบ!”
“ดาบเทียนกัง!”
ทั้งสี่ตะโกนก้องพร้อมกัน
พวกเขาใช้ท่าสังหารที่แข็งแกร่งที่สุด โจมตีใส่ปราณหมัดสีแดงคล้ำสายนั้น
ปัง!
เสียงทึบสนั่นขึ้น คลื่นลมพลุ่งพล่าน