หลังเก็บอุปกรณ์ช่วยชีวิตทั้งสองชิ้นเรียบร้อยแล้ว
เจียงเทียนเพิ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ปลายนิ้วยังไม่ทันปัดเปิดหน้าแอปนิยายลูกพลับ
เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เจียงเทียนเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย
ก็เห็นร่างในเครื่องแบบทหารที่ยืนสง่าผ่าเผยอยู่ตรงประตู
ชายคนนั้นอายุราวสี่สิบต้น ๆ ใบหน้าคมเข้มราวถูกสลักด้วยมีด
ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายดุดัน ดาวยศบนบ่าทอแสงระยิบระยับ
ทันทีที่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดเจน
เจียงเทียนก็ลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตา
“พลตรีโจว?”
“คุณมาที่นี่ได้ยังไง?”
ผู้มาเยือนไม่ใช่ใครอื่น
แต่เป็นโจวจ้าน ผู้ที่เคยพบหน้ากันครั้งหนึ่งที่ฐานชายแดน
หลังจากนั้น เมื่อเจียงเทียนกลับมาถึงเมืองตงไห่ เขาก็สืบถามเรื่องอีกฝ่ายเป็นพิเศษ
จึงได้รู้ว่าโจวจ้านไม่เพียงเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นแปดตอนกลาง
แต่ยังเป็นพลตรีแห่งกองงานพิเศษ เขตทหารตะวันออกเฉียงใต้อีกด้วย
สถานะไม่ธรรมดาเลย
ดังนั้นเมื่อได้พบอีกฝ่ายในครั้งนี้ เขาจึงไม่กล้าละเลยแม้แต่น้อย
โจวจ้านก้าวเข้ามาในห้องทำงาน พลางยิ้มบาง ๆ
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ สหายเจียงเทียน”
“ที่ผมมาวันนี้ มีเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งจะบอกคุณ”
เรื่องสำคัญงั้นหรือ?
แม้เจียงเทียนจะสงสัย แต่ก็เชิญโจวจ้านเข้ามาในห้องทำงาน แล้วเชิญให้นั่งลง
จากนั้นเขาก็รินชาแก้วหนึ่ง วางไว้ตรงหน้าโจวจ้าน
“พลตรีโจว เชิญดื่มชาครับ”
โจวจ้านพยักหน้า รับถ้วยชาไป แล้วเพิ่งนั่งลงบนโซฟา
แต่มือที่ถือถ้วยชากลับชะงักไปทันที
เขาเงยหน้าขึ้นฉับพลัน สายตาจับจ้องไปยังเจียงเทียน
แววตาคู่นั้นฉายความตกตะลึงขึ้นมาวูบหนึ่ง
“เดี๋ยวก่อน สหายเจียงเทียน”