“บ้าจริง!”
“คงต้องสู้สุดชีวิตแล้ว!”
ไป๋อวี่เหยากัดฟันแน่น แววตาฉายประกายเด็ดเดี่ยว
เธอสูดหายใจลึก พลังวิญญาณในกายหลั่งไหลเข้าสู่กระบี่ชิงเฉวียนอย่างบ้าคลั่ง
กายกระบี่เหมันต์สวรรค์ถูกเร่งพลังจนถึงขีดสุด ไอเย็นทะลักออกมาราวคลื่นน้ำ
“เพลงกระบี่ชางอวิ๋น!”
เธอตวาดลั่น แล้วพุ่งเข้าเผชิญหน้าโดยไม่รอช้า
แสงกระบี่แผ่คล้ายเมฆา พลุ่งพล่านไม่ขาดสาย
ภายใต้แรงกดดันมหาศาลในช่วงเป็นตาย
กระบวนท่ากระบี่ของไป๋อวี่เหยาที่เดิมยังติดขัดอยู่บ้าง พลันราบรื่นและกระจ่างแจ้งขึ้นในชั่วขณะนี้
เมื่อกระบี่ฟาดออก ปราณกระบี่ก็พลุ่งพล่านดุจทะเลเมฆ ซ้อนทับเป็นชั้น ๆ ต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
เพลงกระบี่ชางอวิ๋นของเธอกลับทะลวงพันธนาการในจังหวะนี้ บรรลุถึงขั้นเชี่ยวชาญเบื้องต้น!
อานุภาพอันแข็งแกร่งระเบิดออกทันที
ปราณกระบี่สีฟ้าน้ำแข็งหอบหุ้มไอเย็นอันน่าสะพรึง กลายเป็นกระแสเชี่ยวกรากพุ่งกระแทกเข้าใส่กระบวนท่าของหวังอ้าวกับหวงจื่อป๋ออย่างรุนแรง
แสงกระบี่และเงาดาบของทั้งคู่แตกสลายทีละชิ้นเมื่อปะทะกับปราณกระบี่สายนี้ ราวน้ำแข็งบางต้องเปลวไฟ
ปราณกระบี่ยังคงพุ่งต่อไปอย่างไม่ลดทอน กดกระแทกเข้าที่หน้าอกของทั้งสองอย่างหนักหน่วง
ปัง! ปัง!
เสียงทึบสองครั้งดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน
ร่างของหวังอ้าวกับหวงจื่อป๋อลอยกระเด็นไปกระแทกกับลำต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไปกว่าสิบจั้งอย่างแรง
กลางเวหา
เจียงเทียนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติด้านล่างทันที
สีหน้าเขาเปลี่ยนฉับพลัน ร่างกลายเป็นลำแสงพุ่งลงไปทางไป๋อวี่เหยาอย่างรวดเร็ว
ในวินาทีที่เขาลงถึงพื้น ตัวอักษรสีทองแถวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า