เจียงเทียนนึกถึงปัญหาข้อหนึ่งขึ้นมาได้
“พี่โจว ถ้าผมรับตำแหน่งแขกกิตติมศักดิ์นาม”
“จะไม่ขัดกับตำแหน่งของผมในเขตทหารหรือครับ?”
โจวจ้านโบกมือ น้ำเสียงสบาย ๆ
“ไม่หรอก”
“พูดง่าย ๆ แขกกิตติมศักดิ์นามก็แค่มีชื่อไว้เท่านั้น”
“โดยทั่วไป ขอแค่เข้าร่วมภารกิจสักครั้งภายในเวลาที่กำหนดก็พอ”
“เวลาอื่น ๆ กองกำลังระดับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ไม่เข้ามายุ่งกับคุณหรอก”
“ถ้าคุณควรอยู่เขตทหาร ก็อยู่เขตทหารตามเดิม”
“คิดเสียว่าเป็นงานพิเศษก็แล้วกัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงเทียนจึงคลายกังวลได้อย่างหมดจด
เขาประสานมือคำนับโจวจ้าน
“ขอบคุณพี่โจวที่ช่วยไขข้อสงสัย”
ขณะเดียวกัน เจียงเทียนก็ตัดสินใจในใจ
ไม่ว่าจะเพื่อผลกายา
หรือเพื่อหาที่ทางดี ๆ ให้หนูไป๋
เขาจะต้องคว้าแดนลับต้นไม้เทพมาให้ได้!
ราตรีล่วงลึกขึ้นเรื่อย ๆ
ภายในเขตบ้านพักครอบครัวของเขตทหารตะวันออกเฉียงใต้ เงียบสงัดไร้เสียงผู้คน
เจียงเทียนเอนกายบนเก้าอี้โยกในลานบ้าน แกว่งตัวเบา ๆ
ในตอนนั้นเอง
ประตูรั้วถูกผลักเปิดจากด้านนอกอย่างแผ่วเบา
ร่างหนึ่งในชุดขาวก้าวเข้ามา
ไป๋อวี่เหยาเดินผ่านลานเล็กอย่างคุ้นเคย ฝีเท้าเบาสบาย
ทันทีที่เข้ามา เธอก็เห็นท่าทางผ่อนคลายของเจียงเทียน
เมื่อรู้สึกถึงสายตาของเธอ เจียงเทียนก็ละสายตาจากโทรศัพท์มือถือ
เขาเงยหน้ามองเด็กสาวที่ยืนสง่างามอยู่ตรงหน้า ก่อนยิ้มกล่าว
“หนูไป๋ มาแล้วเหรอ”
“คุณปู่เจียงเรียกหนู หนูก็ต้องรีบมาสิคะ”
“คุณปู่เจียงบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับหนู เรื่องอะไรเหรอคะ?”
ไป๋อวี่เหยามองเจียงเทียน แววตาฉายความสงสัยเล็กน้อย
ตอนเจียงเทียนเรียกเธอมา เขาบอกเพียงว่ามีเรื่อง แต่ไม่ได้บอกว่าเรื่องอะไร