รถประจำตำแหน่งแล่นอยู่บนถนนขากลับสู่เมืองตงไห่
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างเคลื่อนถอยหลังอย่างรวดเร็ว
เจียงเทียนเอนกายพิงเบาะหนังแท้ด้านหลัง เพียงขยับความคิด
แหวนมิติสองวงที่มีรูปลักษณ์ต่างกันก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ
วงหนึ่งเป็นสีดำสนิท มีลวดลายสีเลือดละเอียดสลักอยู่บนหน้าแหวน
อีกวงเป็นสีเงินหม่น รูปแบบเรียบเก่า ดูไม่สะดุดตา
วงแรกเป็นของเซวี่ยสือซาน ส่วนวงหลังเป็นของหลี่ชาง
“ขอดูของนักฆ่าหออสูรคนนี้ก่อนแล้วกัน”
เจียงเทียนพึมพำเบา ๆ ญาณของเขาแผ่เข้าไปในแหวนสีดำราวกับเส้นด้าย
พื้นที่ภายในแหวนไม่เล็กนัก มีขนาดประมาณครึ่งห้อง
แต่ของข้างในกลับทำให้มุมปากเจียงเทียนกระตุกเล็กน้อย
นอกจากชุดปฏิบัติการรัดรูปสำหรับเปลี่ยนอยู่ไม่กี่ชุด เสบียงแห้งกับน้ำสะอาดจำนวนหนึ่ง
ก็มีเพียงมีดสั้นสำรองหนึ่งเล่มกับยาแก้บาดเจ็บไม่กี่ขวด
นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีก
“สมกับเป็นนักฆ่าจริง ๆ”
“เกลี้ยงเกลาเสียยิ่งกว่าอะไร”
เจียงเทียนอดบ่นไม่ได้ ก่อนส่ายหน้า
เดิมทีเขาคิดว่าจะค้นของดีจากตัวคนคนนี้ได้บ้าง
สุดท้าย นอกจากมีดสั้นเล่มนั้นที่พอจะนับเป็นอาวุธขั้นแปดได้ ที่เหลือล้วนเป็นของธรรมดา
เจียงเทียนตัดใจแล้วหยิบแหวนสีเงินหม่นขึ้นมา
นี่คือของที่หลงเหลือจากหลี่ชาง
ผู้พิทักษ์ใหญ่แห่งลัทธิวันสิ้นโลก ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นแปด
อย่างน้อยก็น่าจะมีทรัพย์สมบัติที่เข้าท่าบ้างกระมัง?
ญาณของเจียงเทียนแทรกเข้าไปอีกครั้ง ดวงตาพลันเป็นประกาย
พื้นที่ภายในแหวนวงนี้ใหญ่กว่าของเซวี่ยสือซานหลายเท่า
สิ่งของข้างในก็มีมากมายกว่ามาก
เหรียญดาวโลกเรียงซ้อนกันเป็นตั้ง ๆ อย่างเป็นระเบียบ แทบจะกองสูงเป็นภูเขาเล็ก ๆ