ในเวลาเดียวกัน
เหนือชั้นเมฆที่อยู่ไกลออกไป
หลี่ชางมีสายตาคมกริบราวเหยี่ยว จ้องทะลุม่านเมฆหมอกหลายชั้นไปยังส่วนลึกของเทือกเขาเฮยเฟิง
นั่นคือทิศทางที่เจียงเทียนและคนอื่น ๆ มุ่งหน้าไป
“หึ น่าสนใจ”
“ไม่ต้องให้ฉันลงมือเองด้วยซ้ำ”
“พวกเขากำลังเดินไปสู่ทางตายด้วยตัวเอง”
มุมปากของหลี่ชางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน
เขากอดอก มองด้วยแววตาครุ่นคิดปนขบขัน
ในฐานะผู้ฝึกยุทธ์ขั้นแปด ญาณของเขาแข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเจ็ดหลายเท่า
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า บริเวณส่วนลึกของเทือกเขาเฮยเฟิงมีสัตว์ร้ายขั้นเจ็ดมากกว่าสิบตัวซุ่มอยู่
แถมพวกมันยังอยู่กันอย่างหนาแน่นยิ่ง
ด้วยฝีมือของทั้งห้าคน
หากพุ่งเข้าไปตรง ๆ ก็ไม่ต่างอะไรกับการไปตาย!
“แต่ใครจะตายก็ได้”
“ยกเว้นเจียงเทียนคนนั้น”
“ฉันยังรอเอาร่างพิเศษของเขาอยู่”
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ สีหน้าของหลี่ชางก็จริงจังขึ้นเล็กน้อย
เขาเตรียมลงมือในช่วงเวลาสำคัญ
อย่างไรเสีย เขาจะดูดซับร่างพิเศษของเจียงเทียนได้ก็ต่อเมื่ออีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่
อีกด้านหนึ่ง
เจียงเทียนกับพวกอีกสี่คนไม่รู้เลยว่าอันตรายกำลังใกล้เข้ามา
พวกเขาทะยานผ่านป่าโบราณอันรกทึบ
ภาพตรงหน้าพลันเปิดโล่ง
กลางหุบเขา สัตว์ร้าย 4 ตัวกำลังกัดแทะซากสัตว์ยักษ์
นายทหารหญิงยกมือขวาขึ้น ทั้งห้าคนจึงหยุดค้างกลางอากาศพร้อมกัน
เธอกวาดตามองสถานการณ์อย่างรวดเร็ว
“ขั้นเจ็ดช่วงปลาย 2 ตัว ขั้นเจ็ดช่วงกลาง 1 ตัว และขั้นเจ็ดช่วงต้น 1 ตัว”
“พวกเราสามคนจัดการขั้นเจ็ดช่วงปลาย 2 ตัว”
“อีก 2 ตัว พวกคุณแบ่งกันเอง”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง
เธอก็พานายทหารอีก 2 นายพุ่งดิ่งลงไป
พลังของทั้งสามประสานเป็นหนึ่ง พุ่งตรงเข้าหาสัตว์ร้ายขั้นเจ็ดช่วงปลาย 2 ตัวนั้น