ปราณหมัดสายหนึ่งพุ่งทะยานออกมาอย่างควบแน่น
ความเร็วสูงจนฉีกอากาศ ส่งเสียงระเบิดทุ้มต่ำ
รอยยิ้มบนใบหน้าหยุนเฉินยังไม่ทันจางหาย
ปราณหมัดสายนั้นก็พุ่งมาถึงตรงหน้าเขาแล้ว
ปัง!
ปราณหมัดกระแทกเข้าใส่ใบหน้าหยุนเฉินอย่างแม่นยำ
ในชั่วพริบตา ใบหน้าของหยุนเฉินถูกซัดจนแบนยุบ
จมูกบุ๋มลงไป โหนกแก้มยุบเป็นแอ่ง
ใบหน้าทั้งหน้าราวกับถูกแผ่นเหล็กฟาดเข้าใส่
แรงมหาศาลทำให้ร่างของเขาหมุนคว้างกลางอากาศสามรอบ
ราวกับก้อนหินที่ถูกเตะกระเด็น ก่อนจะตกกระแทกพื้นอย่างแรง
“อึก…อ๊าก…”
หยุนเฉินครางด้วยความเจ็บปวดอย่างอู้อี้
เขานอนคว่ำอยู่บนพื้น รู้สึกเพียงว่าในหัวอื้ออึงไปหมด
เลือดอุ่น ๆ สองสายไหลออกจากจมูก หยดลงบนกระเบื้องมันวาว สีแดงสดเด่นชัด
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงค่อย ๆ ได้สติ
ยกมือขึ้นข้างหนึ่งอย่างสั่นเทา คลำไปยังใบหน้าของตัวเอง
พอแตะโดน ก็เจ็บแปลบไปถึงขั้วหัวใจ
“นะ…นายกล้าต่อยฉันเหรอ?”
หยุนเฉินเงยหน้าขึ้น จ้องเจียงเทียนเขม็ง
แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ตั้งแต่พ่อของเขา หยุนฉางเทียน บรรลุขั้นห้าระดับสมบูรณ์
เขาก็วางอำนาจบาตรใหญ่ไปทั่วเมืองไป๋เหอ
เหล่าผู้มีอำนาจในเมืองไป๋เหอคนไหนบ้างที่ไม่ยิ้มต้อนรับเมื่อเจอเขา?
แม้แต่ซูอวี้ อธิการบดีมหาวิทยาลัยยุทธ์ไป๋เหอ
เขายังกล้าปล่อยให้อีกฝ่ายรออยู่ในห้องรับรองแขกนานถึงครึ่งชั่วโมง
แต่ตอนนี้
ชายชราที่แต่งตัวเรียบง่ายและไม่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง กลับกล้าต่อยเขาอย่างนั้นหรือ?!
“แล้วต่อยนายจะทำไม?”
เจียงเทียนก้มมองหยุนเฉินที่นอนคว่ำอยู่บนพื้น พลางยิ้มเย็น