“อาจารย์ใหญ่ซู!”
“ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ!”
“เมื่อครู่ผมติดธุระอยู่ ปล่อยให้คุณรอนานเลย”
เสียงทุ้มกังวานดังมาจากหน้าประตู
เจียงเทียนหันไปตามเสียง
ชายวัยกลางคนใบหน้าแดงก่ำเดินเข้ามาอย่างกระฉับกระเฉง
เขาสวมสูทสีดำตัดเย็บประณีต
ข้อมือสวมนาฬิกาทองเรือนหนึ่ง
สะท้อนแสงระยิบระยับใต้โคมไฟ
ชายผู้นี้คือหยุนเฉิน ประธานหอการค้าตระกูลหยุน
เมื่อเห็นอีกฝ่าย เจียงเทียนก็หรี่ตาลงเล็กน้อย
ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหก
ทำให้เขาได้กลิ่นน้ำหอมเข้มข้นจากตัวหยุนเฉิน ทั้งที่ยังอยู่ห่างกันหลายก้าว
กลิ่นนั้นหวานเลี่ยนฉุนจมูก ทั้งยังปนกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่ติดอยู่จาง ๆ
เห็นได้ชัดว่าเรื่องที่ประธานหยุนกำลังยุ่งอยู่เมื่อครู่ ไม่ใช่ธุระที่จริงจังอะไรเลย
ซูอวี้ก็ได้กลิ่นนั้นเช่นกัน
ความขุ่นเคืองในดวงตายิ่งเข้มข้นขึ้น
เธอกับเจียงเทียน คนหนึ่งขั้นห้า อีกคนขั้นหก
นั่งรอหยุนเฉินอยู่ที่นี่ครึ่งชั่วโมง
ที่แท้เขาไปทำเรื่องแบบนั้นมาหรือ?
แต่ถึงอย่างไรพวกเธอก็มีเรื่องต้องขอความช่วยเหลือ ซูอวี้จึงไม่ได้ระเบิดอารมณ์ออกมา
เธอข่มความโกรธไว้แล้วพูดเข้าประเด็นทันที
“ประธานหยุน ที่ฉันมาวันนี้ก็เพราะอยากคุยเรื่องทรัพยากรชุดที่แล้วกับคุณค่ะ”
หยุนเฉินนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์
เขามองซูอวี้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนเอ่ยช้า ๆ
“คุยกันได้ คุยกันได้”
“อาจารย์ใหญ่ซูเตรียมเงินมาครบแล้วหรือครับ?”
สายตาของเขากวาดผ่านเจียงเทียนที่นั่งอยู่ข้างซูอวี้ ก่อนจะเบนกลับไปอย่างรวดเร็ว