แต่ไม่ช้า สายตาของหงหลินก็กลับไปมองลูกเต๋าในฝ่ามือของเฉิงสืออีกครั้ง เมื่อเห็นว่ามันยังคงมีแค่หกด้านเท่าเดิม รอยยิ้มของเธอยิ่งสดใสขึ้นไปอีก
ได้ยินเสียงหัวเราะที่แสบแก้หูนั้น ใบหน้าของเฉิงสือดำมืดลงทันที
ไง มีด้านเยอะกว่าแล้วเริ่ดขนาดนั้นเลยรึไง?
เฉิงสือเบ้ปากมองลูกเต๋า 24 ด้านในฝ่ามือของหงหลิน ถึงปากจะแข็งแต่แววตาอิจฉาหลอกใครไม่ได้หรอก เขาอิจฉาจริง ๆ เหมือนกับตอนที่ได้ยินว่าเฮงจางตาเฉียงมีพรสวรรค์ถึง 9 อย่างนั่นแหละ
สักครู่ ในที่สุดเขาก็อดใจกับความอยากรู้ไม่ไหว พึมพำเสียงเบาว่า
"ลูกเต๋านายเนี่ยด้านเยอะขนาดนี้ ความน่าจะเป็นที่จะเข็ดได้แต้มเต็ม......ต่ำมากใช่ไหม?"
หงหลินโค้งมุมปาก ส่งสายตาเฉียงมาให้ กดขำแล้วพยักหน้า
"จริง แต่เราก็ไม่ค่อยได้ใช้ลูกเต๋าหรอก ตั้งแต่ได้มาก็ใช้ไปแค่สามครั้งเอง
ครั้งหนึ่งได้ 21 แต้ม สองครั้งได้ 22 แต้ม ก็ยังไม่เคยเข็ดได้เต็มจริง ๆ"
"???"
ได้ยินแบบนี้แล้วเฉิงสืออยากตบปากตัวเองเต็มแรง
นายไปถามคนที่ถูกความโชคดีคุ้มครองอยู่ซึ่งเป็นสาวก[โชคชะตา]ทำไมกันเนี่ย?
นี่มันหาเรื่องขวัญเสียตัวเองชัด ๆ?
หางตาของเขากระตุกแรง ๆ สองครั้ง แล้วเงียบงันเดินออกไปข้างนอกจากศาลพิพากษาใหญ่
หงหลินเห็นดังนั้นก็หัวเราะก๊ากใหญ่
หล่อนเรียกอวี่มู่ทาสไม้ยืนต้นออกมาอย่างง่ายดาย ให้พรานผู้นี้ออกไปสำรวจทางข้างนอก แล้วจึงเดินตามตัวตลกที่จิตใจพังยับนั้นไปอย่างชักช้า
แน่นอนในสายตาของหงหลิน เฉิงสือไม่ใช่ตัวตลกหรอก เขายังคงเป็นผู้ถักทอโชคชะตาผู้คอยปะเย็บชะตากรรมไปทั่วสารทิศอยู่เสมอ
เพียงแต่ลูกเต๋าของผู้ถักทอโชคชะตาผู้นี้มันมีด้านน้อยไปหน่อยเท่านั้นเอง
"ที่นี่น่าจะเป็นศาลพิพากษาเขตตะวันออก ตอนกลางวันเราเห็นประชาชนที่มาฟังการพิจารณาคดีแต่งตัวหรูหรา คนรวยที่มีแต่เขตตะวันออกถึงจะออกแบบนี้ เฉิงสือ นายจะไปไหน?"