แต่สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญอะไรหรอก สิ่งที่หล่อนต้องการตั้งแต่ต้นไม่ใช่การบังคับให้เฉิงสือยอมรับพฤติกรรมอะไร แต่เป็นการสัมผัสถึงท่าทีของอีกฝ่าย เพียงแค่ผู้ถักทอโชคชะตาหนุ่มไม่ปฏิเสธความจริงที่ว่าตนเคยช่วยเหลือผู้อื่น ก็เพียงพอแล้วที่จะพิสูจน์ว่าเขาอย่างน้อยก็ไม่ใช่คนไม่ดี
และยิ่งบทสนทนาลึกซึ้งขึ้นเท่าไหร่ คนตาบอดก็ยิ่งรู้สึกว่าเฉิงสือเหมาะสมกับการเป็นผู้ส่งผ่านไฟมากขึ้นเท่านั้น
แน่นอน ในการถามตอบครั้งนี้ เฉิงสือเองก็ไม่ได้ไร้ซึ่งผลตอบแทน อย่างน้อยการทดสอบของเขาก็ได้ผล
กระบวนการการทดสอบที่เขามั่วแต่งขึ้นไม่ได้ถูกคนตาบอดหักล้างแต่อย่างใด นั่นหมายความว่าหล่อนไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับการทดสอบของเหล่าผู้ส่งผ่านไฟ หล่อนรู้แค่เพียงว่าตนเคยช่วยเหลือผู้ส่งผ่านไฟไว้เท่านั้น
ดังนั้น คำตอบทั้งหมดจึงอยู่ที่สมาคมคนธรรมดาครั้งนั้น และช่องทางตีจากก็คือท่าทีของเขาที่มีต่อชุยชิวสือ!
เฉิงสือรู้สึกตัวสั่นในใจ ตักเตือนตัวเองเงียบ ๆ ว่าครั้งหน้าถึงเจอคนที่ความจำหายไปอีก ห้ามแสดงพฤติกรรมแปลก ๆ ฝ่ายเดียวแบบนี้เด็ดขาด
"ตอนนี้ถึงคิวฉันอีกแล้วสินะ?"
คนตาบอดพยักหน้าเบา ๆ
"ฉันรู้ว่านายอยากรู้อะไร ไม่ต้องถามก็ได้ ฉันจะเล่าให้ฟังตรง ๆ เลย
สมาคมคนธรรมดา คำตอบทั้งหมดอยู่ในสมาคมคนธรรมดาครั้งนั้น
การชุมนุมครั้งนั้น เราเดาว่าน่าจะถูกจุดชนวนขึ้นโดยสาวกแห่ง[ความโง่เขลา]บางคน แต่สุดท้ายกลับถูกเหล่าผู้ส่งผ่านไฟหยิบมาใช้วางกับดัก
พวกเราใช้ความฝันตกแต่งเวทีอันสนิมเกาะกร่อนนั้น แล้ว......"
คนตาบอดไม่ปิดบังอะไรเลย หล่อนเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในสมาคมคนธรรมดาครั้งนั้นออกมาครบถ้วนทุกประเด็น จนกระทั่งตอนที่เฉิงสือดึงทุกสิ่งที่มองเห็นเข้าไปในความแค้นของโกลิส เรื่องราวที่ยังไม่จบก็ถูกหล่อนเล่าอย่างชัดเจนหมดจด