หล่อนกล้าได้อย่างไร?
จะมีผู้เล่นสักคนไหนที่กล้าพูดต่อหน้าทวยเทพในวินาทีที่พวกเขาลงมาถึงโลก ว่าจะ "แอบดู" พวกเขาตรง ๆ กัน?
นายคิดว่านี่คือการฝันหรือไง?
แม้ว่าบ่ายวันนั้นจะถูกคนจำนวนมากมองว่าเป็นเพียงความฝัน แต่ถึงยังไงมันก็คือฝัน เมื่อยังไม่มีความสามารถจะตื่นขึ้นมา แล้วนายเป็นกำลังใจส่วนไหนที่กล้าเผชิญหน้ากับ "ผู้สร้างความฝัน" ตรง ๆ ล่ะ?
เฉิงสือชาไปทั้งตัว หนังศีรษะสยองซ่าน
เขามองคนตาบอดที่ยืนอยู่เฉยเมยอยู่ตรงหน้า ดวงตานั้นเหมือนมองเห็นสิ่งมีชีวิตประหลาด
น้ำเสียงของหล่อนช่างเรียบนิ่งเสียนี่กระไร เล่าเรื่องน่าสะพรึงนั้นออกมาราวกับพูดถึงเรื่องธรรมดา
ใช่ การทำนายเห็นเทพเจ้าด้วยตัวเองก็เพียงพอแล้วที่จะน่าขนลุก แต่เมื่อเป้าหมายของการทำนายคือองค์ผู้ครอบครอง[โชคชะตา]ผู้ประทานพลังการทำนายลงมา ความน่าสะพรึงนั้นแค่คิดก็ทุลักทุเลถึงขีดสุดแล้ว
ทว่าการกระทำอันลบหลู่ของคนตาบอดก็มีราคาที่ต้องจ่าย การจ้องเข้าไปใน[ความว่างเปล่า]โดยตรง คือหล่อนไม่มีวันมองเห็นสิ่งใดอีกนอกจากความมืดมิดตลอดไป ถ้าเรื่องแบบนี้ตกอยู่กับใครก็ตาม คงเป็นรอยด่างตลอดชีวิต แม้วินาทีนั้นเองอาจเป็นจุดจบของชีวิตผู้ลบหลู่ผู้นี้ก็ได้
แต่หล่อนก็ฝ่ามันมาได้ ไม่เพียงเท่านั้น ยังกลายเป็นผู้ถูกเลือกขององค์นั้นอีกด้วย
ฮืม—
ผู้ถูกเลือกคนนี้... โหดไม่เล่นเรื่องนะ
"เสียใจไหม?" เฉิงสือถามด้วยน้ำเสียงซับซ้อน
"เสียใจอะไร?"
"[ความว่างเปล่า]แย่งสายตาของเธอไป"