"จัดแนวรบ! ปรานปราบให้หมด...... อือ... อะ......"
คำยังไม่ทันจบปลายปาก หัวหน้าหน่วยย่อยคนนี้ก็ชะงักหน้าด้วยความสยดสยอน โอบคอตัวเองล้มลงไปตรงนั้น
ถึงตายเขาก็ไม่อาจคลี่คลายได้ว่าผู้รุกรานที่ถูกปลายดาบนับไม่ถ้วนตรึงพื้นไว้นั้น ไสหัวมาประชิดหน้าเขาได้อย่างไรภายในพริบตา
ยิ่งไม่เข้าใจใหญ่ว่าแสงเงินวาบที่พลันผ่านบนมืออีกฝ่ายนั้นคืออาวุธวิเศษชนิดใด ถึงได้แม่นยำเพียงให้เขารักษาสติค้างไว้ได้อีกไม่กี่วินาทีก่อนตาย
"ปัง——"
ศพร่วงลงกระแทกพื้น เลือดกระเซ็นเต็มพื้น
แม้ว่าเสียงล้มนั้นดังขึ้น เฉิงสือก็เริ่มเคลื่อนไหว ราวกับฟองเลือดที่พุ่งกระเซ็นจากศพ เขาปรากฏตัวต่อเนื่องข้างหลังอัศวินทุกคนที่อยู่ในที่นั้น มีดผ่าตัดในมือลากเป็นเส้นแสงเบา ๆ แล้วจากไปทันที ไม่หลงเหลือความผูกพันใด ๆ
ภายในพริบตาเดียว คอของอัศวินทุกคนก็เพิ่มรอยแดงเข้มยาวขึ้นมาหนึ่งเส้น เส้นแดงฉูดฉาดนั้นกับหมอกเลือดที่ฟุ้งกระจายในอากาศและแสงเงินหักเหซึ่งยังไม่จางหาย สานร้อยกันเป็นวง ๆ เหมือนมีใครลงมือวาดขึ้นกลางอากาศเป็นบรรทัดโน้ตเพลง ณ ชั่วขณะหนึ่ง เคล้ากับเสียงฮัมเบา ๆ ในลำคอของเฉิงสือ บรรเลงบทเพลงอันร้อนแรงแห่งการพลิกผันของโชคชะตาขึ้น
และเครื่องหมายปิดท้ายของบทเพลงนี้ คือเสียงร่างร่วงกระแทกพื้นดังต่อเนื่อง "ปัง ปัง ปัง ปัง"
ในยามนั้น ตัวตลกผู้สง่างามได้กล่าวสรรเสริญ[โชคชะตา]ด้วยการแสดงอันวิจิตรหนึ่งรอบ และได้เชิญมอบให้แก่[ความตาย]
แต่การแสดงยังไม่ลงม่าน เพราะกำลังสนับสนุนจากชั้นล่างมาถึงแล้ว
เฉิงสือมองทางเดินบันไดที่ไหลบ่าออกมาเป็นหน่วยแล้วหน่วยเล่าของเหล่าอัศวิน พร้อมตะโกนว่า "ขอพระองค์[ระเบียบ]ทรงคุ้มครอง" กอดีกำเข้ามาสังหารเขา เขาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ แล้วตั้งท่าขึ้นใหม่ พร้อมขึ้นเวทีแสดงต่อ
แต่พอดีจังหวะนั้นเอง กำลังสนับสนุนของเขาก็มาถึงเช่นกัน