"หล่อนทรมานเกินไปแล้ว ฉันช่วยให้หล่อนได้รับการปลดปล่อยชั่วคราวก็แล้วกัน เช่นนี้พวกเราก็มีแรงงานครบสามคน
เสียดายแค่ก้อนเส้นด้ายของฉัน สูญเปล่าไปนิดหนึ่ง
มองอะไรน่ะ ฉันใจดีแบบนี้มาตลอด ไม่ต้องชมฉันหรอก เอาคำสรรเสริญทั้งหมดไปถวายแด่องค์ผู้อุปถัมภ์ของเราเถอะ พระองค์ต่างหากที่ทรงชี้นำให้ฉันทำเช่นนี้
ไปกันเถอะเพื่อน ๆ ตอนนี้ต่างหากที่เป็นแผนที่มีประสิทธิภาพที่สุด
ส่วนเจ้า อาลัวม่านนี ฉันเชื่อว่าเจ้าจะเชื่อฟังและอยู่ที่นี่ช่วยพวกเรารวบรวมข้อมูลที่เป็นประโยชน์เท่าที่จะทำได้ ใช่ไหม"
อาลัวม่านนีตกใจสุดขีด ใบหน้าเผือดซีดพยักหน้ารัวอย่างไม่หยุดหย่อน ดุจลูกไก่จุกข้าว
"ฉันชอบเขตกระท่อม เพราะคนที่นี่คุยง่ายจริง ๆ"
เรื่องคุยง่ายหรือไม่ง่ายมันคิดกันแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?
คนตาบอดรู้สึกอึดอัดใจ นางส่ายหน้าถอนใจ "ทุกครั้งที่ฉันเริ่มเห็นภาพของเจ้าชัดขึ้นนิด ๆ เจ้าก็จะเปลี่ยนมันและปกปิดมันทันที เฉิงสือ เจ้าระมัดระวังแบบนี้มาตลอดเหรอ?"
"ระมัดระวัง? ระมัดระวังอะไร? ที่นี่มีศัตรูหรือ?"
"......เอาเถอะ บางทีเจ้าอาจเป็นแบบนี้มาตลอดก็ได้ แต่ผู้ส่งผ่านไฟไม่ควรทำให้เจ้าต้องเสียสติปัญญามากมายขนาดนี้ ฉินซิน ไปกันเถอะ"
ว่าแล้วคนตาบอดก็นำทางออกจากกระท่อม แต่เดินได้ไม่ถึงสองก้าว นางกลับหันมาอย่างกะทันหัน เอ่ยถามเฉิงสืออย่างงงงวย:
"อ๋อ แล้วครั้งนี้ ทำไมเจ้าไม่ใช้[ความจำ]แห่ง[ความตาย]ไปยืนยันเรื่องที่เพิ่งถามไปแล้วล่ะ?"
เฉิงสือสะดุ้ง แล้วมุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เอาความชำนาญไปอวดครูช่างไม้ทำไม มีสาวกของ[ความจำ]อยู่ที่นี่ เขายังไม่แสดงอะไรเลย ฉันจะไปอวดฉลาดทำไม ใช่ไหม ฉินซิน?"