เฉิงสือไม่กล้าเสี่ยง เขาจึงเลือกวิธีที่มั่นคงกว่า นั่นคือการสวมบทบาทเป็นคนประสานงานของคุณโมลาบิคผู้นี้
ชัดเจนว่าอีกฝ่ายไม่รู้จักโมลาบิค ไม่เช่นนั้นก็คงไม่จำผิดเป็นเขาได้ เมื่อไม่รู้จักกันแบบนี้ ช่องว่างให้เขาเล่นงานก็กว้างใหญ่เกินคาด
แน่นอนว่าเขามีทางที่ง่ายกว่านั้น คือใช้แหวนความสนุก[ความตาย]ยิงคนหนึ่งกระจุย แถมได้ทาสเสียงคำรามมาเฝ้าตัวอีกหนึ่ง แล้วค่อยสบายใจลงทัณฑ์สืบความกับอีกคนในความหวาดกลัว
แต่การใช้ทัณฑ์อัสนีกับลูกน้องตัวเล็ก ๆ มันก็เหมือนยิงปืนใหญ่ฆ่ายุง ยิ่งไปกว่านั้นแถวนี้มีเขาเป็นผู้เล่นเพียงคนเดียว ถ้าเสียงฟ้าดังกึกก้องดึงดูดอันตรายอะไรมา ในฐานะผู้ถักทอโชคชะตาอย่างเขาตอนนี้ ยุ่งยากแน่ เมื่อใช้สมองได้ ก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งหมัดตลอดเวลา
เขาจึงเปิดปาก แต้มใบหน้าด้วยความตกใจสั่นขวัญ ส่ายหัวปฏิเสธไม่หยุดว่า
"ไม่ ไม่ใช่ ท่านทั้งสองจำผิดแล้ว ผมไม่ใช่ท่านโมลาบิค ผมเป็นเพียงลูกน้องที่ท่านส่งมา"
เฉิงสือตั้งใจเลี่ยงกับดักทุกจุด เรื่องคนประสานงาน มาทำอะไร ชื่อของตัวเอง เขาไม่เอ่ยสักคำ พูดกำกวม ๆ แค่ฐานะเดียว แล้วนิ่งรอดูปฏิกิริยาของอีกฝ่าย
ชายสองคนนั้นก็งง ไม่คิดว่ารอมาตั้งนานจะได้พบไม่ใช่ตัวเป้าหมาย แต่เป็นลูกน้องของเป้าหมาย?
ทั้งคู่มองหน้ากัน ถามด้วยความงุนงง "ท่านซีลอลินไม่ได้บอกว่าอีกฝ่ายมีลูกน้องติดมาด้วยนี่ นายเป็นคนประสานงานของคุณโมลาบิคจริงเหรอ?"
ซีลัวหลิน?
พวกนี้รับคำสั่งจากซีลอลินมารอคน แล้วเมื่อกี้ทำไมเธอไม่พูดเรื่องนี้เลย?
แต่เฉิงสือก็ไม่แปลกใจ เพราะการเจรจาติดต่อภายนอกของผู้นำองค์กรไม่ใช่เรื่องผิดปกติอะไร ในสายตาของซีลอลิน ทุกเรื่องในอำนาจของเธอคงไม่นับเป็นเรื่องแปลก