เหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้ชายหนุ่มผู้เป็นคนเดียวที่ยังลืมตาตื่นอยู่ตกใจไม่น้อย แต่เขาไม่ได้กรีดร้อง และไม่ได้วิ่งหนี เพียงแต่เอามือเหนี่ยวปิดปากตัวเองแน่น แล้วแข็งทึบทั้งตัวล้มตัวลงนอนซ้ำ ๆ พยายามทำตัวเป็นคนไร้ความผิดที่หมดสติไปเพราะความกลัวตรงหน้าเฉิงสือคนโปรดของบ่วงฆ่าคนอย่างเช่นนั้น
คนตาบอดมองดูฉากตรงหน้าแล้วขมวดคิ้วแน่น เธอไม่เกลียดชังการฆ่าฟัน แต่เพียงไม่เข้าใจว่าทำไมเฉิงสือถึงต้องฆ่าเขาซะเอง
แต่ภาพต่อมากลับทำให้เธอประหลาดใจ
เห็นเฉิงสือคว้าเข็มกลัดกระดูกนิ้วมือสีขาวซีดออกจากอกเสื้อ แล้วเบา ๆ ชี้ใส่ศพของอาเดริก ร่างของเขาก็สะดุ้งเปิดตาขึ้นมาอีกครั้งพร้อมแสงสีเขียวด้านชาวุ่นวายอยู่ในเบ้าตา
"ดูสิ การที่รู้เรื่องความทรงจำไม่ได้มีแค่[ความทรงจำ]เท่านั้น [ความตาย]ก็รู้บ้างเหมือนกัน"
เห็นคนตาบอดขมวดคิ้วงุนงง เฉิงสือยิ้มอย่างลึกลับ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามศพของอาเดริกว่า
"เธอกับผู้หญิงที่ถูกเธอต่อยนั่น เป็นอะไรกัน"
ศพลุกขึ้นนั่ง ร่างสั่นคลอน แล้วตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าน่าขนลุกว่า
"อาโรมานนี...เป็น...ภรรยาข้า...เป็นครึ่งจิตครึ่งใจ...ที่ข้ารักยิ่งกว่าชีวิต...ข้าทนไม่ได้...ที่เธอแอบลอบ...ทำเรื่องน่ารังเกียจที่หมิ่นเหม่ต่อความรัก...ข้ายอมรับไม่ได้..."
มาแล้ว!
เมื่อเฉิงสือได้ยินศพของอาเดริกบอกว่าเขากับผู้หญิงในกระท่อมโคลนคนนั้นเป็นสามีภรรยากัน ดวงตาเขาเป็นประกายวาบ รีบหันไปลากชายหนุ่มที่แกล้งหมดสติขึ้นอีกครั้ง แล้วถามอย่างเคร่งเร้นทีละคำ
"เธอยืนยันว่าอาเดริกไม่มีภรรยาใช่ไหม"
ชายหนุ่มตกใจจนหมดสติปัญญา เผลอพูดทะลุปรุโปร่งออกมาว่า