เส้นด้ายในอากาศยังคงแผ่ขยายต่อไป แต่เฉิงสือเริ่มมองไม่ชัดแล้ว เขารับรู้ได้เพียงจาง ๆ ถึงพลังลึกลับไพศาลของ[โชคชะตา] ทว่าพลังที่บางเบาเพียงนี้ไม่เพียงพอจะชี้ทิศทางให้เขาได้อีกต่อไป
ดังนั้นคนตาบอดผู้ปลดปล่อยพรสวรรค์จึงกลายเป็นระบบนำทางแบบมีชีวิตของเขา พาเดินฝ่าเมืองเล็กไปตลอดทางมุ่งหน้าสู่เหมืองแร่นอกเมือง
สไตล์เมืองของประตูดิ่งตกต่างจากอารยธรรมบนผิวโลกอย่างสิ้นเชิง ย่านที่อยู่อาศัยที่นี่ไม่ได้จัดวางแน่นเป็นระเบียบ ตึกสิ่งปลูกสร้างไม่กระจุกตัว แต่กระจัดกระจายเป็นหย่อม ๆ ทั่วไป จากผังเมืองแบบนี้ ดูเหมือนคนภายนอกบางกลุ่มเดินทางมาพบว่าที่นี่มีผู้คนอาศัยอยู่ จึงเลือกตั้งหลักปักฐานแถบรอบนอกสุ่มสี่สุ่มห้า แล้วค่อย ๆ มีผู้คนมารวมตัวกันจนกลายเป็นย่านใหม่
ผลก็คือเมืองเล็กนี้กินพื้นที่กว้างใหญ่มาก สองคนเดินกันเป็นระยะทางยาวนานพอสมควร
แต่ระหว่างทางเฉิงสือก็ไม่ได้ว่างเว้น เขามองสำรวจไปรอบด้าน ครั้งคราวยังแวะชวนคนที่เดินผ่านไปหมดคุยเล่นสองสามประโยค ทำเอาเหมือนเอาการตามหาเบาะแสไปทำเป็นการเดินเที่ยวพักผ่อน พออารมณ์ดีขึ้นมา ยังล้วงดอกไม้ทรงกลมสีแดงข้างทางสองดอกมาปักเข้ารูจมูกของอาเดริก พร้อมอ้างว่าเพื่อตกแต่งศพให้สวยงามและเลี้ยงใจคนร่วมทาง
ศพจะสวยหรือไม่ว่าไปก่อน แต่คนร่วมทางนั้นไม่ได้เลี้ยงใจแม้แต่นิดเดียว
มองเฉิงสือ "สดใส" ขนาดนี้ คนตาบอดถอดถอนอย่างเหงาหงอก ในใจคิดว่าอีกฝ่ายผ่อนคลายเกินไปแล้ว แต่ยิ่งผ่อนคลาย ก็ยิ่งแสดงว่าผู้ถักทอโชคชะตาคนนี้ห่างเหินจากแก่นแท้ออกไปเท่าไร