ส่วนอีกสองคน......
“ราคุยส์กับลิเดียร่า! อะไรนะ!? ทำไมเป็นไปได้ที่ทั้งสองจะอยู่ที่นี่!?” หลี่เจินลืมตาโพลง ร้องออกมาด้วยความตกใจที่แทบไม่เชื่อสายตา
เฉิงสือจ้องแข็งค้าง ไม่ฟุ่มเฟือย ซ่อนตัวอยู่หลังอวี้มู่แล้วหนวกหูถามว่า “พวกเขาคือใคร?”
หลี่เจินดูเหมือนยังไม่รอดจากความตกใจครั้งใหญ่นั้น มือแข็งทื่อชี้ไปที่ชายชราตรงกลางของทั้งสาม เสียงสั่นเครือ “ราคุยส์ มหาตุลาการผู้เป็นธรรมคนสุดท้ายของศาลพิพากษาใหญ่”
แล้วก็ชี้ไปที่หญิงที่อยู่ขวาสุดซึ่งท่าทางซูดซาด “ลิเดียร่า มหาพนักงานสืบสวนคนรองสุดท้ายของศาลพิพากษาใหญ่ บันทึกประวัติศาสตร์ระบุว่านางถูกเหล่าสาวกของ[สัจธรรม]วางแผนซุ่มสังหารระหว่างไล่ตามคดีที่มหาบัณฑิตแห่งหอคอยธาตุเหตุผลบุกรุก ณ เส้นเวลาปัจจุบันนี้ นาง...... ควรจะตายไปแล้ว”
เฉิงสือได้ยินดังนั้นหัวใจก็สะดุด ถ้ามหาพนักงานสืบสวนคนนี้ยังไม่ตาย แถมยังถูกขังอยู่ในเรือนจำเหล็กร่ำไห้แห่งนี้ แปลว่าเรื่องราวของนางเกี่ยวข้องกับคนอีกจำนวนมาก และอาจจิ้มตรงไปยังเรื่องเหม็นขี้ริ้วที่ซ่อนอยู่หลังศาลพิพากษาใหญ่ด้วยซ้ำ
ไม่คิดว่าวันนี้จะมาถูกทางจริง ๆ แต่เรื่องมันราบรื่นเกินไปแล้วหน่อย
เขาขมวดคิ้วยกขึ้น จ้องใบหน้าข้าง ๆ ของหลี่เจินแล้วถามขึ้นทันที “นายมั่นใจว่าไม่ได้มองผิด?”
“ไม่ผิด! ผมจะไม่มีทางจำผิด ผมเคยเห็นทั้งสองคนนี้ในบันทึกประวัติศาสตร์มานับไม่ถ้วน ในฐานะสาวกของ[ระเบียบ] ผมรู้จักประวัติศาสตร์ของศาลพิพากษาใหญ่ดีพอ”
“อือ เห็นอยู่แล้ว แต่หลี่เจิน ผมเดาว่านายไม่ได้เป็นแค่พนักงานสืบสวนธรรมดาคนหนึ่งสิน่า?
[ระเบียบ]ยังไงก็นับเป็นองค์ผู้อุปถัมภ์ของนาย แม้นายจะสงสัยว่าองค์ผู้อุปถัมภ์ของตัวเองมีปัญหา ผมว่านายก็ไม่ควรใช้วิธีรุนแรงขนาดนั้นไปสืบค้นพระองค์หนึ่ง
ความศรัทธาของนายกำลังสลาย ซึ่งหมายความว่าพลังของนายอาจหายไปด้วย แต่ท่าทางนายไม่กลัวเลยสักนิด