ยังเป็นห้องโถงผู้ส่งผ่านไฟเช่นเดิม
เมื่อฟางซือฉิงจากไป ฉินซินก็ค่อย ๆ ละลายรอยยิ้มลง เปลวเพลิงในเส้นผมของเขาค่อย ๆ จางหาย แม้แต่สีหน้าก็ยังซีดเผือดขึ้นมา
เขาสะบัดตัวโค้งลงไอรัวหนึ่งครั้ง แล้วค่อย ๆ ชี้มือขึ้นมา เช็ดคราบเลือดที่มุมปากออก
เขาบาดเจ็บ และไม่ใช่แผลเล็ก ๆ ด้วย
ส่วนแผลนี้มาจากไหน ก็ต้องย้อนกลับไปถึงฉากที่เกิดขึ้นตอนการทดสอบเพิ่งสิ้นสุดลง
อย่าลืมว่าก่อนเข้าสู่การทดสอบ ฉินซินกับคนตาบอดกำลังล่าสังหารไอ้แก่ ผู้ถูกเลือกแห่ง[เวลา]อยู่ ทั้งสองคิดว่าแม้ไอ้แก่จะทุกวิถีทางออดอ้อนยืดเวลา แต่อีกฝ่ายก็ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางรอดแล้ว
เมื่อการทดสอบจบลง ผู้เล่นอันดับหนึ่งคนนี้ต้องสิ้นชีพในที่นั้นแน่นอน แต่ใครจะไปคิดว่าความไม่คาดฝันก็ยังมาเยือน
เพื่อเล่าเหตุการณ์นี้ให้กระจ่าง ต้องย้อนเวลาไปไกลกว่านั้น ไกลถึงตอนที่เหล่า"นกแซะ"ทั้งหลายเดินออกจากที่ประชุมคนธรรมดา
สุญตา ในภาพลวงตาของ[การดำรงอยู่]ที่[กระจกความฝันไร้ส่วนเหลือ]ปกคลุมเหนือที่ประชุมคนธรรมดา
ที่ประชุมคนธรรมดาที่แท้จริงของบางคนคือเวทีที่สนิมกัดกร่อนจนพังยับ และทุกสิ่งที่ทุกคนได้เห็นในที่ประชุมคนธรรมดาก่อนหน้านี้ ล้วนเกิดขึ้นภายในภาพลวงตาของ[การดำรงอยู่]ที่ฉินซินวางกับดักไว้ด้วย[กระจกความฝันไร้ส่วนเหลือ]
ดังนั้นเมื่อไอ้แก่ออกจากภาพลวงตานี้ เขาไม่ได้หลบหนีเข้าสุญตาจริง ๆ แต่กระโดดลงไปในถุงกับดักที่ผู้ส่งผ่านไฟวางเอาไว้
ไอ้แก่คนนี้จริง ๆ ไม่แก่เลยสักนิด ตรงกันข้าม เขายังเด็กมาก จนเด็กเกินกว่าที่ผู้ส่งผ่านไฟทั้งสองคนจะกล้ายืนยันว่าอีกฝ่ายบรรลุนิติภาวะหรือยัง
เป็นที่รู้กันดีว่าช่วงหนึ่งก่อนบรรลุนิติภาวะ คนเรามักดื้อรั้นที่สุด ดังนั้นไม่ว่าผู้ส่งผ่านไฟทั้งสองจะอ้อนวอนอย่างดีหรือข่มขู่ล่อลวงเพียงไหน ก็ไม่สามารถทำให้ไอ้แก่"ก้มหัว"ยอมจำนน ไอ้แก่หนุ่มคนนี้ตัดสินใจเดินหน้าแบบไม่มีวันถอย และยังพูดตรง ๆ ว่าเรื่องสนุกแบบนี้ควรแบ่งปันให้ทุกคนได้รับรู้