สุญตา หอผู้ส่งผ่านไฟ
ร่างของชายร่างใหญ่ยิ่งคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะ กางแขนวางพิงโต๊ะ มือทั้งสองประสานกันเป็นกำปั้น เคาะโต๊ะเป็นจังหวะต่อเนื่องไม่หยุด
คิ้วขมวดแน่น ก่อนไม่นานนักก็หยิบปากกาขึ้นมาเขียนลงบนกระดาษข้างมือสองคำ
[ความรุ่งเรือง]
แต่ไม่นาน ก็ขีดฆ่าสองคำนี้ทิ้ง แล้วเขียนคำอื่นแทน
[ความเสื่อมสลาย]
จ้องมองชื่อเทพทั้งสองนี้ สีหน้าของเขาก็เคร่งเครียดขึ้น
"ไง ยังไม่ตัดสินใจเลือกซะทีเหรอ?"
ขณะที่ร่างนั้นจมอยู่ในความคิดโดยไม่พูดจาอะไร เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเหนือศีรษะของเขาเสียฉับพลัน
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง ก่อนพบว่าร่างที่ถูกร่างด้วยแสงเทียนกำลังห้อยหัวแขวนอยู่กลางอากาศ กำลังเอียงคอมองเขาอยู่เหมือนกัน ชายหนุ่มอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหัวยิ้มเยาะ
"ทำไมนายชอบนั่งกลับหัวกลางอากาศแบบนี้นะ อีกอย่าง เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าเข้ามาต้องเคาะประตู"
"ฉินซิน นายลองดูสิว่านายกำลังพูดคุยกับใคร สิ่งที่อยู่ตรงหน้านายน่ะคือเปลวไฟแห่งความหวังผู้ยิ่งใหญ่ที่เสี่ยงชีวิตคุ้มครองพวกนายอยู่ต่อหน้าทวยเทพ!
นายทำแบบนี้มันน่าเสียใจเหลือเกิน"
ว่าแล้วร่างแสงเทียนคนนั้นก็ร้องไห้ฟืดฟายจนหยดน้ำตา ทว่าน้ำตาของนางไม่ใช่น้ำ แต่เป็นน้ำตาระอุไฟ
น้ำตาระอุไฟนั้นเลื่อนผ่านหน้าผากและเส้นผมของนางอย่างเงียบเชียบ ตกลงบนศีรษะของฉินซินเหมือนหยดเทียนหล่อ
เปลวไฟเล็ก ๆ ที่ดูละลิลด้วยความเมรีมีจุดติดขึ้นบนผมของฉินซินทันที ฉินซินได้แต่ยิ้มขมขื่นอย่างจำยอม ส่ายหัวเปลี่ยนเส้นผมของตนกลับเป็นเปลวไฟเพื่อต้านการเล่นตลกจากอีกฝ่าย
ตามปกติ การแสดงโรงน้ำตามักจบลงแค่นี้ เพราะร่างแสงเทียนรู้ดีว่าเปลวไฟของนางไม่อาจทำอันตรายฉินซินได้ แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม นางมองการเคลื่อนไหวของฉินซินแล้วกลับหัวเราะครืนจนตัวงอ