คนตาบอดเงียบไป
ก็จริง ในห้องห้าคน มีถึงสามคนที่มาจากโลกเดียวกัน มีแต่เธอที่เป็นคนนอก
ส่วนคนนอกอีกคน......ตอนนี้ด็อกเตอร์ก็แทบไม่นับเป็นคนแล้ว เขาเป็นแค่อุปกรณ์เตือนใจผู้คุมการทดลองที่ทุกคนยอมปิดตาปกป้องไว้ ขอแค่เขาจัดระเบียบขั้นตอนการทดลองได้ การันตีให้การทดลองสำเร็จลุล่วง ไม่ว่าเขาจะมาจากไหนก็ช่างมัน
แถมจากท่าทีของเขา ดูเหมือนเขาก็ไม่สนใจเรื่องเส้นเวลาเท่าไร เอาเข้าจริงเขาก็เป็นแค่ชิ้นเนื้อชิ้นหนึ่ง บ้านๆ อะไรนั่น......แม้แต่จะเรียกว่ามีบ้านยังไม่ได้เลย
แต่ฉินซินไม่ปล่อยให้ความเงียบยืดยาว เขาก้าวไปยืนข้างคนตาบอด ยืนอยู่เบื้องหน้าเธออย่างแอบแฝงที่ท่าทางจะคุ้มกันเธอไว้
"หมิงอวี๋ อยู่โลกของตัวเองจนเบื่อแล้วออกมาสลับบรรยากาศก็ไม่เสียหายอะไร
การทดสอบยังเหลืออีก 6 วัน ย่อมหาทางกลับได้แน่ ไม่ต้องเป็นห่วง [โชคชะตา]จะนำทางเจ้า
ยิ่งกว่านั้น โลกนี้ไม่ได้มีคนเยอะก็เป็นสัจธรรม พวกเราคนไม่กี่คน แต่กำลังเดินอยู่บนหนทางที่ถูกต้องที่สุด
ที่สำคัญ โลกเบื้องหน้านี้ใครเป็นเจ้ายังสรุปไม่ได้เลย บางทีพวกเราอาจเป็นคนภายนอก และเจ้าต่างหากที่เป็นเจ้าของที่แท้"
ถึงคำพูดจะถูก แต่เฉิงสือก็ยังแค้นจนหน้าบึ้ง
เอาเข้าไป พี่ใหญ่หัวหน้าที่อบอุ่นจริง ๆ นายปลอบผู้แสวงหาเปลวไฟของนายสบายแล้ว แล้วตัวตลกล่ะ?
ตัวตลกเพิ่งได้ความหวังมาไม่ทันจะหายใจ ก็โดนนายบ่นยับจนดับสิ้น
แล้วนี่มันโลกไหนกันแท้!?
ใช่ เฉิงสือแม้จะไล่เรียงตรรกะของการปรากฏตัวแบบไม่ตรงกันได้ และพิสูจน์สิ่งที่คิดด้วยม่านควันกลอักษรหนึ่งครั้ง แต่เขาก็ยังไม่รู้ว่าโลกที่ตัวเองกำลังย่ำอยู่คือโลกไหน
เพราะในใจเขายังมีข้อสงสัยหนึ่ง ข้อสงสัยที่นอกจากคุยกับคนตาบอดคนแรกแล้ว ไม่เคยแบ่งปันให้ใครฟังอีกเลย — นั่นคือตรรกะที่เขากับคนตาบอดติดอยู่ใน "ความไม่ตรงกัน" ดูเหมือนจะไม่เหมือนกับคนอื่น!
เฉิงสือเคยพูดไว้ ภายใต้แรงกดดันของเจียงฉือ เขาระแวงทุกชั่วโมงเต็มตลอดการทดสอบ ทุกชั่วโมงเต็มเขาต้องมั่นใจว่าเพื่อนร่วมทีมตรงหน้าไม่มีปัญหา