ท่าทีของเฉิงสือถือว่าถูกต้อง แต่สภาพของเพื่อนร่วมทีมกลับไม่ค่อยจะถูกซะเท่าไร
ความแตกต่างเกิดขึ้นพร้อมกันในผู้เล่นสามคน พอเข็มนาฬิกาเดินข้ามจุดเต็มชั่วโมง แสงศักดิ์สิทธิ์อันระยิบระยับก็พุ่งทะยานออกมาจากม่านควันบุหงัน กวาดล้างความมืดมนออกไปจนหมดสิ้น
พลังแห่ง[ระเบียบ]ครอบคลุมทั้งห้องทันที บังคับให้ความคิดเรื่องเคารพกฎหมายผุดขึ้นในจิตใจของทุกคน เฉิงสือขยับเปลือกตาตุ๊บ แทบจะห้ามใจไม่อยู่ที่จะหยิบ "เสลม" ที่เพิ่งถุยลงกับดัก[เวลา]เมื่อครู่กลับคืนมากลืนลงไป
"......"
ดีนักที่[ระเบียบ]รอบนี้ไม่แข็งแกร่งนัก ไม่เช่นนั้นต้องจัดฉากเรื่องกินเสลมกันพอดี!
ควันจางหาย สายตาของทุกคนที่มองมาที่เฉิงสือก็เต็มไปด้วยความสงสัยและการพิจารณา แม้พวกเขาจะเปลี่ยนไปแล้วก็ตาม แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้พวกเขาตระหนักแล้วว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้น
สายตาของคนตาบอดซับซ้อนเป็นพิเศษ เธอยืนใกล้เฉิงสือที่สุด พอเดาเจตนาของเฉิงสือออกก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก แล้วเอ่ยทดลองว่า
"คำเชิญ การเดินทางร่วมกัน คำใบ้ ความลึกลับ ความตาย การกลับมาพบกัน......ดีมาก สีหน้าของนายบอกฉันแล้วว่าการทดสอบครั้งนี้ไม่ได้แปรเปลี่ยนไปไม่รู้จบ
ผู้ถักทอโชคชะตา นายสมจริงเป็นผู้เป็นที่รักของ[โชคชะตา]จริง ๆ ถึงกับใช้วิธีแบบนี้ก็ได้ พานายกับฉันกลับมาอยู่บนเส้นเวลาเดียวกันอีกครั้ง"
สิ่งที่คนตาบอดพูดคือเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างที่เธอเดินทางร่วมกับเฉิงสือในวันนี้ ได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคยเช่นนี้ เฉิงสือดีใจในใจ คิดว่าผู้ที่ถูกกำหนดชะตาที่ตนรับสมัครไว้กลับมาจริง ๆ แต่แล้วก็ระวังตัวเสียก่อน หมุนลูกตาแล้วทดลองกลับทันที
"ฉันตั้งใจจะยืนม่านควันจัดการสักคน เพื่อให้คำพยากรณ์ของเธอเป็นจริง แต่......ผู้สืบสวนตื่นตัวเกินไป ฉันไม่มีโอกาสลงมือ เสียดายจริง ต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะมีคนถูกคัดออกเป็นคนไหน"