“ที่พวกนี้จริง ๆ ก็เป็นของพวกเราอยู่แล้ว” เฉิงสือถอดหายใจยาว เขากำลังจะพูดว่า “ช่างเถอะ ก็เอาแบบนี้” แต่ไม่ทันไรฉินซินกลับเอาตัวรอดก่อน เอ่ยประโยคนั้นออกมาเอง
“การต่อรองสำเร็จ ร่วมงานกันอย่างรื่นรมย์!”
ผู้ก่อตั้งผู้ส่งผ่านไฟคนนี้ ตั้งแต่ได้ยินว่าอีกฝ่ายต้องการคุ้มครองเขตแพงพักร้าง ในใจก็เอียงไปแล้ว ตอนนี้เห็นเฉิงสือยังไม่ยอมผ่อนปรน จึงรีบตอบตกลงความร่วมมือนี้ซะก่อน
เฉิงสือสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แปลกใจอะไร ไม่คิดว่าคนที่แต่แรกออกหน้าเป็นคนดุจะเปลี่ยนมาเป็นคนใจดีซะงั้น ส่วนเขาที่เป็นฝ่ายใจดีกลับถูก ‘ล้างสี’ ให้เป็นคนร้ายแทน......
ก็เอาเถอะ ชื่อเสียงของเขาเองก็ไม่ได้ดีอยู่แล้ว
เฉิงสือยิ้ม แล้วหันไปมองฉินซินอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม แซวว่า
“ไง คำว่าพิทักษ์สิ่งที่งดงามมันกระตุ้นคีย์เวิร์ดใช่ไหม?”
คำนี้เป็นแค่คำล้อเลียนไร้พิษภัย แต่ไม่รู้เพราะอะไร พอฉินซินได้ยิน ใบหน้าก็เคร่งขึงทันที แล้วแววตื่นตรึงใจที่แทบมองไม่เห็นก็วาบผ่านดวงตา แต่ก่อนใครจะทันเห็น เขาก็ก้มตาซ่อนมันจนหมดสิ้น แล้วจึงเงยหน้ายิ้มและพยักหน้าว่า
“คนอยู่บนโลกนี่ ใคร ๆ ก็ลำบากกันทั้งนั้น ยากนักที่จะเจอคนที่คิดถึงผู้อื่น ขอแค่ใจอ่อนไปครั้งหนึ่ง อายเป็นเสียงหัวเราะก็แล้วกัน”
เฉิงสือแท้จริงไม่คิดว่าซีลัวหลินจะคิดเผื่อ ‘คน’ ในเขตแพงพักร้างเลย ไม่ว่าจะตัดสินจากคำสอนของสมาคมพี่น้องปรารถนาสูงสุด หรือจากความปรารถนาของ[มลทิน] การเคลื่อนไหวแบบนี้ของหล่อนก็ดูเหมือนการปกป้องศรัทธาของตัวเอง และปฏิบัติตามความเคร่งครัดของตัวเองมากกว่า