ฝูงนักต้มตุ๋นงั้นรึ?
หลี่จิ่งหมิงจ้องมองเฉิงสือตรงหน้าอย่างสนใจ แล้วหัวเราะเบา ๆ ว่า "แต่ผมก็คือ[การดำรงอยู่]นะ"
"การใช้[การดำรงอยู่]มาเล่าเรื่องของ[ความว่างเปล่า]มันชวนขันกว่า และสนุกกว่า ไม่ใช่หรือไง?" เฉิงสือยิ้มอย่างมีเลศนัย
ก็จริงอย่างที่ว่า...
ถ้าเทียบกันที่ความนัดหมายแบบนี้ สุดท้ายแล้ว[ความว่างเปล่า]ก็ยังเหนือกว่าอยู่ดี
"แต่ที่ผมเล่าก็เป็นเรื่องราวของ[การดำรงอยู่]ทั้งนั้น"
"ไม่ใช่ ไม่ใช่ ไม่ใช่ เมื่อนายเริ่มสวมบทบาทเป็นคนอื่น สิ่งที่นายเล่าก็คือเรื่องราวของ[ความว่างเปล่า]ไปแล้ว"
เฉิงสืออธิบายอย่างจริงจัง และคำอธิบายนี้เองที่ทำให้ราชามังกรตาเป็นประกาย
"น่าสนใจ ผมไม่เคยปฏิเสธการเข้าร่วมองค์กรสักหน่อย ไม่งั้นก็คงไม่ไปตามหาการยอมรับจากสำนักประวัติศาสตร์
แต่การก่อตั้งองค์กรใดก็ตามย่อมมีจุดประสงค์ บ้างก็เพื่อแย่งชิงผลประโยชน์ บ้างก็เพื่อปกป้องตัวเอง แล้วพวกนายล่ะ เฉิงสือ ที่เรียกกันว่า'โจ๊กเกอร์'นี่ เพื่ออะไร?"
"ผมบอกไปแล้วว่า เพื่อเล่าเรื่องของ[ความว่างเปล่า]ให้ดี"
หลี่จิ่งหมิงส่ายหน้า
"อย่าเล่นปริศนาใหญ่เลย ผมรู้ว่าสาวกของ[โชคชะตา]พวกนายชอบสร้างความลึกลับ แต่ผมเป็นคนใส่ใจเรื่องจริง เฉิงสือ วิชามายากลแบบนี้หลอกผมไม่ได้หรอก
พูดกันตรง ๆ สิ ผมจะได้อะไรจากการเข้าโจ๊กเกอร์ แล้วต้องแลกมาด้วยอะไร"
ดี รอประโยคนี้ของนายอยู่พอดี!
ถ้านายยังไม่ยอมกินเหยื่อซะที ผมก็ไม่รู้จะหลอกต่อยังไงแล้ว
เฉิงสือหัวเราะ เขาหัวเราะลั่นพร้อมกับลอกหน้ากากออกจากหน้า แล้วแสร้งทำท่าแนะนำตัวอย่างจริงจัง