ใช่แล้ว เฉิงสือได้ร่างวิชา "โชคชะตาย่อมมีหนทางที่เบี่ยงเบน" เขามองออกว่าฉินซินตั้งใจอะไร และตระหนักได้ว่าเมื่อฉินซินเลือกเล่นแบบข้ามขั้นตอนอย่างนี้ คำพูดเมื่อครู่ที่ว่า "ไม่พบผลึกรุ้งเหว" ก็ต้องเป็นความจริงเพียงทางเดียว
และนั่นย่อมหมายความว่าการสันนิษฐานของเขาผิดทั้งหมด สาเหตุที่[เวลา]กลายเป็นเส้นที่สับปรับไม่ได้อยู่ที่ผลึกรุ้งเหว ก่อนที่เขาจะนึกสมมติฐานที่สองออก เฉิงสือจึงเลือกช่วยฉินซินไว้หนึ่งมือในช่วงชี้ขาด
แน่นอน สำหรับเฉิงสือแล้วมันก็ไม่นับเป็นการช่วย เขาเองก็อยากลองดูว่าสุญตาแห่งนี้ซ่อนคำตอบของ[เวลา]เอาไว้หรือไม่ เพราะในเรื่องการกลับบ้าน เขากับฉินซินในตอนนี้ยังมีเป้าหมายร่วมกันอยู่
แต่เมื่อความเป็นจริงแตกสลาย ทุกสรรพสิ่งดิ่งตกลงสู่สุญตา ณ วินาทีนั้น เฉิงสือและฉินซินต่างรู้ตัวว่าตนผิด
ผิดยับเลย!
ที่นี่ไม่ใช่สุญตา
แม้สถานที่ที่พวกเขาดิ่งตกลงมาจะมืดมิดราวสุญตาก็จริง แต่ผู้เล่นที่ก้าวเข้าสุญตาเป็นประจำแค่ชำเลืองมองก็จำได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่สุญตาแน่นอน เพราะแม้ตรงหน้าจะมืด แต่พอมองออกไปยังรอบนอก เส้นขอบฟ้าที่อยู่เลยขอบฟ้าไร้ที่สิ้นสุดกลับเต็มไปด้วยแสงขาวเจิดจ้าจนตาลาย!
เศษชิ้นส่วนของ[การดำรงอยู่]ที่บิดเบี้ยวปนเปกันราวโคมไฟหมุนวน กำลังกะพริบไหววนเวียนอยู่ชั้นนอกสุดของพื้นที่มืดมิดนี้ ฉินซินตกตะลึงอยู่ชั่วขณะก็รู้ตัวทันทีว่า ที่นี่อาจไม่ใช่เขตแดนของ[ความว่างเปล่า]เลย พวกเขายังอยู่ในมิติของ[การดำรงอยู่] เพียงแต่ตำแหน่งนี้ได้ร่วงหล่นจากผิวหน้าของความเป็นจริงที่เป็นระเบียบ ลงมาสู่รอยแยกของ[การดำรงอยู่]ที่ไร้ระเบียบและรุงรัง
ฉินซินไม่เคยมาถึงที่แห่งนี้ แต่ด้วยความเข้าใจต่อ[ความทรงจำ]และ[การดำรงอยู่]ของเขา ไม่ใช่เรื่องยากที่จะมองออกว่าที่นี่ช่างเหมือนชั้นกลางระหว่างมิติบางแบบของ[การดำรงอยู่] นั่นหมายความว่า ในการทดสอบที่เส้นเวลาขัดแย้งซ้อนทับกันนี้ สิ่งที่พวกเขาทำลายอาจไม่ใช่ความเป็นจริงของโลกใดโลกหนึ่งโดด ๆ หากแต่เป็นกำแพงภายนอกของ[การดำรงอยู่]ที่รุงรัง ซึ่งถักทอขึ้นจากเส้นเวลาที่สานพันกัน!