“ผดุงครรภ์?” เฉิงสือถึงกับงง “ลูเซียเนี่ย น่าจะเป็นผู้ชายไม่ใช่เหรอ?”
“ใช่ ตัวจริงของเขาเป็นผู้ชาย แต่ฝีมือการรับเกิดของเขาสูงมาก เด็กที่รอดชีวิตภายใต้มือเขามีนับไม่ถ้วน นานไปชื่อเสียงจึงโด่งดัง คนก็เลยเมินเรื่องเพศของเขาไปเอง
แถมยังมีข่าวลือว่าก่อนจะก้าวขึ้นเป็น[พระองค์]นั้น เขาสามารถรักษาอาการป่วยเรื้อรังอย่างภาวะมีบุตรยากได้ด้วยซ้ำ ดังนั้นตำแหน่งผดุงครรภ์ของเขาไม่ใช่แบบดั้งเดิม จริง ๆ ว่ากันตามแล้วเขาเหมือนแพทย์เฉพาะทางนรีเวชที่มีฝีมือมากกว่า”
“......งั้นนี่แหละเหรอที่เป็นที่มาของฉายา[ผู้ให้กำเนิดศักดิ์สิทธิ์]?”
“พระนามของพระองค์กับอดีตของพระองค์มาจากความทรงจำสองช่วงที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย ฉันจึงให้คำตอบที่แน่นอนไม่ได้ แต่ในความเห็นส่วนตัว แปดท่อนเต็มสิบคือใช่”
“เอาเป็นว่า ทูตเทพแห่ง[การให้กำเนิด]องค์นี้ ไม่ใช่......” เฉิงสือลังเลเล็กน้อย เขานึกถึงกอร์ลิสขึ้นมา คำที่อยากพูดคือ “สุดวิสัย” แต่พอคิดถึง “มิตรภาพ” ระหว่างตนกับอาฟลอส เขาจึงกลืนคำนั้นกลับลงไป
“ไม่ใช่อะไร?”
“ไม่ใช่ฝ่ายร้ายเหรอ?”
หลี่จิ่งหมิงถึงกับงง แล้วหัวเราะออกมา
“พวกพระองค์ไม่มีการแบ่งฝ่ายธรรมดาหรือร้าย ไม่มีการแยกดีหรือชั่ว ที่เรียกว่าดีกับชั่วนั้นล้วนเป็นการตัดสินแบบอัตวิสัยที่มาจากความชอบส่วนบุคคล
โดยทั่วไป พื้นฐานของการตัดสินเช่นนั้นส่วนใหญ่มาจากผลประโยชน์
พระองค์ให้ประโยชน์กับฉัน ก็คือดี พระองค์ไม่ให้ประโยชน์กับฉัน ก็คือชั่ว
ดังนั้นฉันเสมอคิดว่าศรัทธาก็ไม่ใช่ความเคารพอย่างแท้จริง ที่แท้มีกระแสของความปรารถนาไหลอยู่เต็มเปี่ยม”