หลี่จิ่งหมิงเกาะจังหวะได้ทัน หรือจะพูดให้ชัดก็คือเขารู้แจ้งอยู่แล้วว่าตนจำเป็นต้องจดจำสิ่งใด จึงจ้องมองเฉิงสือด้วยดวงตาเป็นประกาย แล้วเปิดปากถามด้วยข้อสงสัยที่เขารอคอยที่สุดข้อหนึ่ง
"การทดสอบครั้งนั้นเกิดอะไรขึ้น[ความรุ่งเรือง]......ล่มสลายลงเพราะสาเหตุใด?"
เฉิงสือเดาได้ไม่ยากว่าอีกฝ่ายจะถามเรื่องนี้ เขาหัวเราะเบา ๆ ยกมุมปากขึ้นแล้วว่า "อันนี้นับเป็นสองคำถามสินะ?"
"?" หลี่จิ่งหมิงครุ่นคิดชั่วครู่แล้วพยักหน้า "งั้นก็นับเป็นสองคำถาม"
ใจกว้างชะมัด!
เฉิงสือยิ้มอย่างสดใส คราวนี้เขาไม่ปกปิดอะไร เล่าการทดสอบที่ตนผ่านมาให้ฟังครบถ้วนตั้งแต่ต้นจนจบ เพียงแต่ส่วนที่เกี่ยวกับผู้ถูกกำหนดชะตาและแมวใหญ่นั้นเลี่ยงไปบ้างเล็กน้อย แล้วโยนสาเหตุที่ทวยเทพเสด็จลงมาให้เป็นความลึกลับไม่รู้ชี้ขาด
"[ความรุ่งเรือง]บ้าคลั่งอยากจะกลืนกิน[ความเสื่อมสลาย] ทวยเทพจึงลงมาเพื่อรักษาความเป็นธรรมของ[อนุสัญญา]แล้วลงมือ จากนั้น[ความรุ่งเรือง]ถูกจองจำ แล้วก็ทำลายตนเอง ทั้งหมดทั้งสิ้นของเรื่องนี้ก็เพียงเท่านี้
แต่กระผมไม่ได้เห็นกับตา ทุกอย่างคือสิ่งที่พระองค์บอกกับกระผม"
"[โชคชะตา]!"
"ใช่ คือองค์ผู้อุปถัมภ์ของกระผม กระผมไม่รู้ว่าได้บุญอะไรจึงมีโอกาสได้เฝ้าพระองค์ แต่พระองค์ตรัสว่านั่นคืออุบัติเหตุ อุบัติเหตุที่นำโดยความเปลี่ยนแปลง"
หลี่จิ่งหมิงรู้สึกสั่นสะเทือนใจอย่างหาที่เปรียบมิได้ แม้เขาจะรู้มานานแล้วว่า[ความรุ่งเรือง]ล่มสลาย แต่เมื่อได้ยินว่า[ความรุ่งเรือง]เลือกทำลายตนเองภายใต้การล้อมของเหล่าเทพ ในใจก็พลันเกิดความเคารพศรัทธาขึ้นมา