แม้นักโทษร่วมชะตากรรมจะเป็นลมหมดสติตรงหน้า แต่อีกสองคนกลับไม่ดูตกใจเลยแม้แต่น้อย
ชายหญิงที่ยังมีสตินั้นดูเหมือนจะชินกับฉากแบบนี้อยู่แล้ว เพียงแค่เงียบ ๆ ถอนสายตากลับ แล้วหลับตาลงอีกครั้ง
อวดไม่เป็นท่าเลย......
โชคดีที่ไม่มีใครเห็น
เฉิงสือไอแห้งสองครั้ง แล้วทำเป็นไม่มีอะไร เท้าฝีเท้าไปหยุดยืนตรงหน้าตุลาการธรรมใหญ่ตรงกลาง จ้องมองชายผมสีดอกเลาเต็มไปด้วยริ้วรอยอย่างละเอียด
ชายคนนี้เคยเป็นหนึ่งในหกสูงสุดแห่งศาลพิพากษาใหญ่ เขาทำผิดอะไรกันถึงได้ถูกขังอยู่ในที่แบบนี้?
การทดสอบของเฉิงสือในครั้งก่อน ๆ ต่างละมุนละมอ แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน ที่นี่คือคุกใต้ดิน ไม่มีใครต้องหลบเลี่ยง เขาจึงเปิดปากตรงเข้าประเด็นทันที
"ผมรู้จักคุณ แต่คุณไม่รู้จักผม ท่านลาควีส คนแปลกหน้าที่ไม่ได้เป็นของศาลพิพากษาใหญ่เดินมายืนตรงหน้าคุณแบบนี้ คุณไม่สงสัยเลยหรือ?"
"......"
ลาควีสชราภาพไม่แม้แต่จะเปิดตา ริมฝีปากขยับอยู่นาน ก่อนจะดูเหมือนยอมแพ้และกลับไปนิ่งงันตามเดิม
"คุณไม่อยากรู้หรือว่าวันนี้คุกเหล็กร้องไห้โหยหวนเกิดอะไรขึ้น?"
"......"
"โอ้ ผมเข้าใจแล้ว ที่แท้คุณไม่ได้ถูกใส่ความ คุณสำนึกผิดแล้วสิ จึงไม่คิดจะก้าวออกจากที่นี่ อยากใช้วิธีนี้ไถ่บาปต่อ[ระเบียบ]ใช่ไหม?"
"......"
ลาควีสเปิดตาขึ้น เขาพยุงเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาขุ่นมัวเลื่อนมองเฉิงสือเพียงแวบหนึ่ง ก่อนสายตาจะตกลงต่ำ แล้วกลับไปเงียบต่อ ท่าทีของเขาดูเหมือนจิตใจที่ถูกบดขยี้จนหมดสิ้น